Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
De speeltuin - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
De speeltuin

Toen ik in 1962 uit uit mijn huis op de Hellingen weg moest, omdat daar het Stadskantoor zou komen, zeiden de mensen om mij heen: 'Joh, wat ga jij nou doen? Ga je naar de Zeehavenlaan? Daar kom jij niet tussen.' Maar ik had een huis toegewezen gekregen, dus ik ging er toch naar toe. En ik moet zeggen: ik heb er altijd met plezier gewoond.
Hoe ze in de binnenstad over de Zeehavenlaan spraken... Ze stelden het voor alsof je in een getto terecht zou komen! Ik stond er zelf raar van te kijken, omdat ze in de stad zeiden: de Laan-dit, en de Laan-dat, en de Laan-zo. Nou, ik heb er nooit moeite gehad. Nooit.

Toen we nog maar veertien dagen in de Zeehavenlaan woonden, kwamen ze al vragen of we lid wilden worden van de speeltuin. We hadden toen kleine kinderen, en ja, dan ga je meewerken als vrijwilliger, in dat kleine speeltuintje bij de oude Boei. Er was daar toen een klein houten gebouwtje waar we snoepjes en zo verkochten.

Die eerste tijd werkte ik ook gewoon overdag. Ik was machinebankwerker bij Vlaskamp in de Nijverheidstraat, en 's avonds werkte ik dan wat in de speeltuin. Maar nadat ik een ongeluk kreeg en invalide werd, ben ik als vrijwilliger steeds meer gaan doen.

Dat was allemaal voordat de Laan van de Verenigde Naties werd aangelegd. Door de aanleg van die weg moest de speeltuin verhuizen. Er was toen een goede samenwerking tussen alle verenigingen die daar zaten, zoals rolhockeyvereniging Agor, voetbalvereniging SSV, de speeltuin, en buurthuis de Boei. Dat ging toen prima, ook bij de verhuizing van de speeltuin, want die verhuisde het eerst. De nieuwe Boei dacht men eerst aan de Zeehavenlaan, waar later die garageboxen kwamen, maar dat vonden ze uiteindelijk toch niet zo'n goeie plek. In overleg is er toen een stuk van de speeltuin afgestaan voor de nieuwe Boei. Dat vond ik ook logisch. Ik zat toen in het bestuur van de speeltuinvereniging. Je hielp elkaar toch.

We werkten niet alleen samen met Agor en met SSV, maar ook met de methylschool, waarvoor we bijvoorbeeld een kienavond organiseerden in de speeltuin.
Ook met het woonwagenkamp hadden we contact. Toen er een keer een soort 'koning' van hen was gestorven, hadden zij geen gebouw waar die mensen naar toe konden. Toen kwamen ze met mij praten of ze de zaal van de speeltuin konden gebruiken. Die was versierd met vrolijke lampjes en zo, maar dat moest er voor die gelegenheid allemaal af. Of dat zou kunnen? Nou, we hebben daar die begrafenis gehad. Er werd 'k weet niet hoe veel geld op die kist gegooid. En drinken dat die lui deden! Ik moest kisten bier onder tafel zetten...
Maar ook met carnaval kwamen ze van het woonwagenkamp. Nooit moeilijkheden gehad. Ja, ze zeggen dat Kampers en Laners elkaar niet konden luchten, maar ik heb dat nooit meegemaakt. Dat ging allemaal samen. Als ik het over zou mogen doen, deed ik het z weer.

's Zondags vond ik vroeger altijd de gezelligste dag. Je had heel wat duivenliefhebbers in de wijk. Die zaten dan met die bakjes te rammelen om de duiven binnen te krijgen. Dan was het: 'H, je duif zit op dak!' - 'Ja, maar dat kreng kom niet binnen!' Ik vond dat 's zondags altijd mooi. Zelf heb ik alleen sierduifies gehad, geen postduiven. Maar er zaten er hier in de buurt heel wat. En fanatiek! Als ik tegen onze kleinkinderen - die normaal gek waren op de buurman die duiven hield - zei: 'Moet je niet naar de buurman?' dan was het: 'Nee, pas als de duiven binnen zijn.' Ze wisten wel dat de buurman vr die tijd toch geen aandacht voor ze had!


Jaap Vos