Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
De kalkman - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
De kalkman

Stadspolders is een heel speciaal stukje Dordrecht. Het oudste gedeelte van de wijk herbergt namelijk een mysterie: in de zomer lijkt er sneeuw te liggen en groeien er planten die in de bergen thuishoren. Dat komt allemaal door mijn man, die nogal wat hobby's heeft. We hebben ze wel eens geteld en kwamen toen uit op een stuk of dertig.

Houtbewerken is al heel lang een van die hobby's. Als we vroeger op kampeervakantie waren met onze twee zonen zochten we altijd mooie, groene en schone campings uit. Binnen de kortste keren lag de omgeving van onze tent of caravan dan bezaaid met houtsnippers, omdat mijn man allerlei dingen maakte van het hout dat hij vond. In die tijd was hij nog geen kalkman, maar een houtman.

Het bewerken van stenen is erbij gekomen door weer een andere hobby van hem: bergbeklimmen.
Tijdens zijn lange wandeltochten in de bergen verzamelde hij altijd al stenen en fossielen. Die belangstelling voor stenen bestaat dus al heel lang. Toen drie jaar geleden een collega van hem met pensioen ging, begon hij op zijn beurt na te denken over een zinvolle besteding van zijn komende pensioneringstijd. Hij is toen al begonnen om uit te proberen wat hij nog meer kon doen met stenen behalve verzamelen.

Mijn man pakt de zaken altijd groot aan, dus ook bij dit onderzoek begon hij meteen met een enorm stuk steen.
Natuurlijk kocht hij allerlei gereedschappen om zo'n steen te bewerken en hij ging er enthousiast mee aan de slag in onze tuin. Eerst werd een klein stukje van onze tuin wit van het slijpsel en de brokken die er bij het bewerken afvielen, maar naarmate hij verder ging, werd dat witte gedeelte steeds groter. Een vriendin die in die tijd bij mij op bezoek kwam, vroeg zich af of het bij mij plaatselijk gesneeuwd had. Mijn man leek het juist een aanwinst voor de tuin; die kalklaag zou volgens hem juist een verrijking zijn voor de Dordtse kleigrond.
Zelf ben ik een liefhebster van wilde planten en ik neem altijd zaadjes en stekjes mee uit allerlei gebieden waar we op vakantie zijn. Afgelopen zomer bijvoorbeeld heb ik lupinezaad uit IJsland meegenomen. In eerste instantie vond ik het dus wel prima. Wilde plantjes hebben een armere grondsoort nodig dan klei en inderdaad zou die kalklaag misschien zo gek nog niet zijn.

Vanaf het moment dat mijn man met pensioen ging en dus meer tijd aan zijn hobby kon besteden, werden de brokken steen waarmee hij aan het werk ging steeds groter. De kalklaag in onze tuin werd daardoor natuurlijk ook steeds dikker.
Getooid met een stofmasker, tropenpet en zelfgemaakte leren schort maakte hij in onze tuin uit grote stukken albast, speksteen of olivijn prachtige beelden, maar hij zag er inmiddels uit als een soort alien.
Die werkschort is ontstaan uit een oude bank die ik na het overlijden van mijn ouders had gekregen. Het was een bank van zo'n veertig jaar oud, die aan de voorkant helemaal versleten was, maar aan de achterkant nog in een prima staat. Dat leer heeft hij gebruikt om er een schort van te maken, inclusief gaten en veters.

Op een gegeven moment werd het me toch te gortig, daar in die tuin. Ik begon op hem te mopperen, zeker toen in het voorjaar het tere groen van mijn net uitgekomen bloembolletjes meteen weer onder een witte kalklaag verdween. Er moest toch echt een andere plek komen waar hij zijn zooi kon maken, vond ik.
Gelukkig is dat nog niet zolang geleden gelukt. Alleen het kleinere werk maakt hij nu nog in onze tuin.

In de herfstvakantie is hij in Carrara in Italië geweest, bij de marmergroeven daar. Sindsdien rijden we in onze camper rond met een stuk marmer van honderdvijftig kilo!


Erna Steingröver