Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
We moesten trouwen... - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
We moesten trouwen...

Het gebeurde vroeger regelmatig dat mensen 'moesten' trouwen. Omdat er een kleine op komst was. Ook mijn man en ik werden voor het blok gezet, maar om een heel andere reden.

Het was in de zomer van 1976. Ik was een jonge vrouw van eenentwintig, met lange rode haren, bloemetjesjurken, sjaals in het haar, en strakke broeken met laarzen.
Hij was een stoere knul van eenentwintig met blonde krullen en de centen die voor de kapper waren bedoeld in zijn zak. Hij reed op een Puch met een stuur zo hoog alsof hij op een Harley reed.
We waren verliefd en op zoek naar een eigen stekje. Op een avond fietsten we samen langs een dijkhuisje aan de Vissersdijk in Dubbeldam. Nummer 18 stond tussen twee boerderijen in. Aan de ene kant was de boerderij van de familie Brand en aan de andere kant de boerderij van Bras. Het huisje was oud en moest opgeknapt worden. Het was nog helemaal in de oorspronkelijke staat, met op de voorgevel vier Delfts blauwe tegels. Aan de ene kant van het huis liepen paarden te grazen. Aan de andere kant was het erf met een grintpad, dat gedeeld werd met de boerderij van Bras. Overal liepen de kippen los rond en achter het huis zagen we schapen met hun lammeren in de wei. Het was in onze ogen een idyllisch huisje. We raakten er smoorverliefd op.

Het was een tijd nog in de sfeer van de flower power. Ons ideaal was een huis op het platteland. We wilden terug naar de basis. Dit huisje vol romantiek was precies wat we voor ogen hadden. We hoorden dat het te koop zou worden gezet, want de moeder van boer Bras, die in het huisje had gewoond, was overleden. Wij wilden het dolgraag hebben en besloten op een avond de stoute schoenen aan te trekken en bij de familie Bras aan te kloppen.
We werden binnengelaten en kregen uitleg over de verkoopprocedure. Omdat de nieuwe bewoners het erf zouden moeten delen met de familie Bras, waren ze nogal kieskeurig over hun toekomstige naaste buren. De familie wilde ons eerst eens goed leren kennen en we werden uitgenodigd om een andere keer verder kennis te maken.

Die avond was de familie Bras in zijn geheel aanwezig. De boer, Aart Bras, de boerin en de drie kinderen, Joop, Coby en Arie. De boerin was erg hartelijk en vroeg ons wat we wilden drinken. Mijn vriend zei, dat hij wel trek had in een kopje koffie, maar ik vroeg of ze soms een glas melk hadden. De hilariteit was groot. Iedereen lachte. Ik liep rood aan, in de veronderstelling dat ik iets fouts had gezegd. De familie vond het echter nogal grappig. 'Natuurlijk hebben we melk,' was het antwoord. 'We wonen tenslotte op een boerderij en hebben heel wat koeien, die melk geven.'
Vanaf dat moment was het ijs gebroken en in de ogen van de boer en de boerin kon ik geen kwaad meer doen. Ze vroegen mijn vriend wat voor werk hij deed. Dat hij in de bouw werkzaam was, was prima. 'Zo iemand kunnen we goed gebruiken op de boerderij,' vond de boer. Was mijn vriend ook bereid om mee te helpen met het hooien en bij gebeurtenissen als de geboorte van lammeren en kalfjes? Het klonk ons allemaal als goud in de oren. Dit was echt ons ideale huisje.

En voorwaarde was er wel. We mochten het huis kopen, maar de boer en de boerin vonden het onacceptabel als hun nieuwe buren zouden gaan 'hokken'. Of we van plan waren om te trouwen? Het was in die tijd absoluut niet 'in' om dat te doen. Al onze vrienden gingen samenwonen en dat zouden wij ook gaan doen.
Hoewel we dus eigenlijk helemaal niet van plan waren om te trouwen, gaven we elkaar ter plekke ons jawoord, niet voor een baby op komst, maar om ons ideale huisje aan de Vissersdijk te bemachtigen.


Linda Wouters-Mourik