Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Postbode in Dordt - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Postbode in Dordt

Op het vwo besloot ik meer dan een jaar te gaan werken. De meest merkwaardige baantjes had ik, van stenensjouwer tot stickerplakker bij een koffiefabriek. En ik ruimde containers op bij de Ziekenhuisafvalverwerking (Zavin), met ledematen, ogen en naalden. Op een dag kwam een collega doodleuk met een al dan niet besmette naald door zijn vinger aanlopen. Die was door een container heen gestoken. Ik nam de volgende dag direct ontslag. Die twee gulden vijftig per uur waren het mijn korte leventje niet waard.

Ik ontmoette lieve mensen en vage Harry's. Ontdekte voor het eerst schuine moppen, en kreeg bij het industriegebied van slome Sjakie's Levi-spijkerbroeken aangeboden die 'van de vrachtwagen' waren gevallen. Nel had onder het werk seks met Kees op de werkbank, en Koos gaf me een boterham met worst, toen ik m'n bammetjes was vergeten.

Zo belandde ik uiteindelijk 's ochtends, héél vroeg, op het postkantoor in de Johan de Wittstraat, in het centrum. Hier werkte ik een behoorlijke tijd. Je begon je shift met het sorteren van je post, in vakjes. Op postcode of huisnummer, ik zou het niet meer weten. Die vakjes moet je je voorstellen als hedendaagse IKEA-Billy-kasten, maar dan een stukje groter.

De grote elastieken gingen na een uur of wat om de pakjes heen, en werden in de rode PTT-posttas gemieterd. Als ochtendgroet kreeg ik steevast een dikke dreun op mijn schouder van een postbode met flink wat tattoo's en een grote witte snor die er al jaren werkte. De blauwe plekken op mijn iele armpjes bleven weken staan.

Mijn wijk was ergens rondom de Dubbeldamseweg Zuid. Ik herinner me mijn eerste keer nog. Ik fietste ergens door een tunnel op de weg van Krispijn naar het centrum, met een loodzware fiets. Bepakt en bezakt vloog mijn voorwiel meters de lucht in. Het iele mannetje dat ik destijds was, was niet opgewassen tegen de kilo's postpakketten, wenskaarten en enveloppen.

Anno 2010 staakten de postbodes van TNT. Het vak 'fulltime postbode' houdt in Nederland op te bestaan.
Even gingen mijn gedachten terug naar een jaar of twaalf geleden. Wat een tijd. En wat een respect heb ik voor dat zware beroep gekregen. In weer en wind komen de dames en heren van de post langs de deur. Vroeger kreeg ik soms wat lekkers, bij iemand thuis. Regelmatig nog geef ik nu zelf de postbode eens een bakkie troost, als ik thuis ben. Hebben ze verdiend.

De postbode, hij gaat verdwijnen. Jonge knaapies en parttime bezorgers nemen het meer en meer over. Het wordt een stuk stiller op straat.


Ruben A. Koman