Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Dooie hoek - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Dooie hoek

Ik kwam hier wonen met mijn ouders toen ik veertien was, vanuit Den Haag naar Stadspolders. Gewoon in een nieuwbouwhuis.
Ik was toen heel erg anti-Stadspolders! Ik vond het er saai. De huizen waren allemaal saai opgesteld, echt van die eengezinswoningen, in zo'n net opgemaakte wijk. Roze deuren hadden we! Dat vond ik vreselijk.

Toen we gingen kijken naar ons huis, bleken de buurten verdeeld in diverse kleuren. De Van Doesburgbuurt is lichtblauw, de Maaskantbuurt roze, en er is ook een mintgroene buurt... een beetje dat soort kleurtjes. Dat was vast de opzet, dat weet ik niet, daar heb ik me nooit in verdiept, maar toen ik aankwam vond ik het vreselijk: alle deuren dezelfde kleur, in de hele buurt alles echt precies hetzelfde. Niet eens mooi roze, maar van dat lichtgevend roze!

Inmiddels zijn alle deuren geverfd en heeft iedereen zijn eigen weg gevonden, dus hebben de huizen ook een eigen stijl gekregen. Dat is wel weer positief, want n kleur in zo'n buurt is heel verschrikkelijk.
Die roze deur van ons hebben wij al vrij snel een andere kleur gegeven. Uiteindelijk is die bordeauxrood geworden.

Omdat ik echt een centrummens was, ben ik op mijn negentiende naar de binnenstad verhuisd. Ik zat daar in een huurhuisje, lekker dicht bij de winkeltjes, bij het uitgaansgebied en dat soort zaken. Toen leerde ik mijn man kennen, die in Stadspolders woonde, ook met zijn ouders. Hij was wl heel erg fan van Stadspolders. Toch is hij met mij meeverhuisd naar het centrum. Daar hebben we lekker geleefd hoor, het was hartstikke leuk, maar toen we aan kinderen begonnen te denken, vroeg hij of ik misschien toch Stadspolders weer wilde overwegen...

In Stadspolders wil ik nog niet dood gevonden worden, vond ik destijds, maar ik ben toch gaan kijken naar wat huizen. Ik ben me wat meer gaan verdiepen in de wijk en toen bleek het er eigenlijk wel erg leuk. Vooral nu, met mijn zoon van twee. Die kan lekker kikkervisjes vangen en door de modder lopen en overal spelen. Ik woon in een dooie hoek van Stadspolders, aan een doodlopende weg. Daarachter is polder en hier in de buurt zie je weinig verkeer, dus daar kan hij lekker spelen en doen... Ja, het is hier eigenlijk helemaal geweldig, maar mijn vriendinnen uit het centrum van Dordrecht vinden Stadspolders nog steeds een wijk voor desperate housewives...


Nancy van Driel