Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Rooie Riek - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Rooie Riek

Rooie Riek, zo noemden ze mij vroeger altijd. Ik had vuurrood haar en mijn ouders waren lid van de SDAP, en dat viel natuurlijk op in het conservatieve Dubbeldam van die tijd, vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Mijn ouders gingen ook wel ver in het uitdragen van hun principes. Ze waren niet alleen lid van de SDAP, maar ook van de Blauwe Knoop.
Op Koninginnedag mocht ik niet, zoals de andere kinderen van mijn klas, met een rood-wit-blauw en oranje vlaggetje op straat lopen. Als ik daarover klaagde bij mijn moeder en vroeg of ik alsjeblieft ook een vlaggetje mocht, kreeg ik een gekleurd lapje aan een stokje en dan moest het maar goed zijn.
Mijn vader was landarbeider. Hij werkte 's winters niet, dus er was bij ons thuis ook niet veel geld. De andere kinderen uit Dubbeldam hadden het toen over het algemeen beter, want de meeste vaders hadden vast werk.

Ik speelde natuurlijk wel af en toe met wat meisjes die ik kende van school, maar omdat ik vaak werd geplaagd door kinderen uit de buurt zat ik ook veel thuis.
Mijn moeder vond het huis aan de Haaswijkweg te koud en dus zijn we na een tijdje naar de Dubbelstraat verhuisd. Daar ben ik ook naar de openbare basisschool gegaan, de basisschool van meester Hoffman. Dat was trouwens een progressieve man. Volgens mij was hij een socialist en ik voelde me op die school dan ook best prettig. Toch speelde ook daar het 'rood zijn' nog steeds een bepalende rol in mijn contacten met andere kinderen.
Op school speelde ik graag slagbal en handbal. Op een gegeven moment vielen er dan weer eens de woorden: 'Hé rooie, jij mag niet meedoen hoor. Ga maar naar huis!' Dan begon ik bijna te huilen. Ik kan me een situatie herinneren dat ik boos was op een jongen. Ik schopte hem tegen zijn benen, met mijn klompen. Hij was echter een paar jaar ouder dan ik en wachtte me dan na schooltijd ergens op. Ik heb weken niet buiten durven spelen, omdat ik bang was dat hij me in elkaar zou slaan.

Rood-wit-blauw is de Nederlandse vlag. We zijn allemaal Nederlanders; zo denk ik er nu zelf over. Ik heb daar later met mijn ouders nog wel eens over gepraat en zij hebben nooit echt in de gaten gehad dat hun overtuigingen zo'n impact hebben gehad op mijn jonge leven.
Mijn ouders moesten gewoon niks van het koningshuis hebben en vonden dat de rest van de wereld dat maar moest accepteren. Socialisten hadden nu eenmaal niks met het koningshuis. Na de oorlog werd ik lid van de Socialistische Jeugdbeweging. Daar zat je allemaal in hetzelfde schuitje. De een was wel wat feller dan de ander, maar je begreep elkaar. Dat werd toen mijn veilige basis vanwaaruit ik verder ben opgegroeid.

Riek Theijn-van der Sluis