Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Leo en Loe - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Leo en Loe

Als Joris het schoolplein op loopt, wacht een groep jongens hem op. Twee van hen pakken hem vast. Joris heeft geen idee waarom. De leider, Jake, denkt dat Joris zijn walkman heeft gestolen. Jake loopt naar Joris toe en stompt hem in zijn buik. Joris schreeuwt het uit van de pijn. Terwijl Jake hem uitlacht weet hij zich los te rukken en rent keihard weg. Hij rent zo hard als hij kan. Hij voelt zijn voeten zelfs niet meer. De jongens stoppen eindelijk hun achtervolging.

Joris wil het winkelcentrum Sterrenburg in, maar hij weet dat het zo sluit. En het is niet echt veilig, want de groep jongens kan elk moment terugkomen. Hij kijkt waar hij naar binnen kan. De bewakers mogen hem niet zien. Ha, daar ziet hij een raam en open staan.
Hij wacht nog even tot het winkelcentrum sluit. Stiekem vindt hij het wel spannend. Hij springt en pakt het raam beet, trekt zich op en hij is binnen. Nu maar wachten tot die rotjongens weg zijn.

Het wordt nu snel donker en Joris wil eigenlijk wel weer naar huis. O nee hŤ, het raam is dichtgevallen door de wind. Joris baalt. Nu moet hij hier de hele nacht blijven. Wat zal zijn moeder ongerust zijn. Huilend gaat hij bij de leeuwen van restaurant Lotus zitten.

Kraak. kraak...
'Eeeh, wie is daar?' vraagt Joris zacht. Hij loopt naar de roltrap om te kijken of er iemand is. Dan hoort hij een harde knal. Het geluid komt van boven. Het klinkt alsof er stukken metaal vallen. Joris hoopt even dat er iemand is om hem te bevrijden, maar dan weer bang dat het een inbreker is. Hij bedenkt dat hij eigenlijk zelf ook een inbreker is.
Hij sluipt naar boven. Heel zachtjes hoort hij vals gezang. Het gezang wordt harder en harder als hij verder loopt. Dan stopt het en hoort hij weer een bons. Hij schrikt zich rot.

Dan ziet hij wat er gaande is: de leeuwen van restaurant Lotus zijn levend geworden en rollen over elkaar. Ze zijn aan het vechten. Joris wil om hulp schreeuwen, maar er komt geen geluid uit zijn keel. Dan komen de leeuwen van elkaar af. De ene schraapt zijn keel en zegt: 'Ahum... ik zal ons even voorstellen. Ik ben Leo, kroonprins van de leeuwen. Althans dat was ik. Dit is mijn broer Loe. Hij is de lomperik van ons tweeŽn.'
'Maar wat doen jullie hier?' vraagt Joris voorzichtig.
'Wij zijn verlost van onze duizend jaar lange straf,' zegt Leo. Maar laat ik bij het begin beginnen. Lang geleden was Loe, zoals meestal, zo vals als een kraai aan het zingen. Onze vader kwam die dag voor de gezelligheid eten. Loe was zich aan het wassen en zong daar luid bij. Mijn vader schrok er zo erg van, dat hij een hartaanval kreeg. Hij ging dood. Toen Loe uit de douche kwam en vader zag liggen, rende hij snel naar opa. En die heeft ons verbannen. Dat was de ergste dag van ons leven.'
'Maar nu zijn we vrij!' juicht Loe.'
Ja, en nu willen we weer gewoon leven en niet in brons,' vindt Leo.
'Nou ik weet misschien wel wat,' zegt Joris. 'Ik zit op theaterles bij ToBe en daar krijg je ook zangles. Daar kan jij in elk geval nog heel wat leren, Loe.'
Loe is heel blij, maar Leo wordt chagrijnig.
'Nee, het is echt niet voor jou bedoeld, het is voor Loe,' vindt Joris.
'Oef. Gelukkig,' zegt Leo. 'Ik zie niks in theaterles.'

Samen gaan ze naar de speelplaats, gezellig lol maken.
Zo loopt het toch nog goed af met Joris en de leeuwen Loe en Leo.

Rowan Vermaas (12 jaar)