Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Geboren en getogen - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Geboren en getogen

Nieuw Krispijn. Ik ben er geboren en heb er gewoond tot aan mijn trouwen. Inmiddels ben ik nogal eens verhuisd en ik heb met diverse Dordtse wijken kennisgemaakt.

Een prachtige wijk was Nieuw Krispijn in de jaren vijftig. Een gedeelte was uitgevoerd in korrelbeton, gemaakt van puin uit het in de oorlog verwoeste Rotterdam. In Nieuw Krispijn, met zijn arbeidershuisjes en soms grote gezinnen, kon je in die tijd gewoon door de brandpoorten lopen of fietsen en je liep daar achterom zó naar binnen. Niet dat we dat deden; zo waren we niet opgevoed! Als je je vriendje ging halen, bleef je eerbiedig bij het hekje staan en je riep diens naam. 'Kohoos!', dat was dus Koos, of 'Aatjie!', als je met Adje wilde spelen. Als ik uit school kwam en ik gebruikte thuis de voordeurbel, riep mijn moeder altijd: 'Achterom is het kermis!' Dat betekende: de achterdeur is open.
Bijna dagelijks rijd ik nu door mijn oude straat. Om het schoolplein, waar we vroeger speelden, staat tegenwoordig een groot puntig hek. De brandpoorten zijn afgesloten, de ligusterhagen zijn vervangen door metershoge schuttingen en de achterdeuren zitten op slot. De moeders zijn overdag niet thuis.
Maar de bewoners van deze wijk hebben het gelukkig niet slechter gekregen in de afgelopen jaren: ze rijden auto en kunnen met vakantie. Dat was er in onze tijd niet bij. Ongetwijfeld is het voor de mensen die tegenwoordig in onze straat wonen nog steeds een geweldige buurt, ook al gaat de Nassauweg, waar we in 1953 zijn komen wonen, nu onder de slopershamer. Het oude politiebureau is al verdwenen.

Na mijn trouwen in 1975 zijn mijn vrouw en ik in een flatje in Wielwijk gaan wonen. Ik kende de wijk goed, omdat ik er al jaren bij de plantsoenendienst werkte. Het was in die jaren een leuke wijk en ik heb er veel aardige mensen leren kennen.
Nog steeds kom ik in Wielwijk aardige mensen met leuke gezinnen tegen, maar de woonsituatie ging er niet op vooruit. De wijk moest op de schop. Die werkzaamheden zijn nog volop bezig en zo langzamerhand wordt het weer een schitterende wijk.

In 1981 hebben we een huis gekocht in Sterrenburg, een nieuwbouwhuis. Vanaf eind jaren zestig gingen daar de mensen met geld wonen; in mijn beleving althans, omdat daar massaal huizen werden gekocht. Maar ook Sterrenburg veranderde in de loop der jaren. Jongeren veroorzaakten wel eens overlast. Hun moeders waren vast ook niet vaak thuis.

Nu woon ik in Dubbeldam. Vroeger maakten we uitstapjes naar dat dorp, bijvoorbeeld naar buitenplaats Eykendonk. Vader zat dan op het terras en wij vermaakten ons in de speeltuin. Of we gingen met een groep buurtgenoten lopen naar de Stoopbank of de Viersprong. Uren lopen via de Stevensweg, waar de boerderijen Slamat en Madjoe aansprekende monumenten waren.

In Dubbeldam heerst bij veel buurtgenoten nog steeds een dorpsgevoel. Tegenwoordig schrijf ik stukjes in de wijkkrant en kom bij veel mensen thuis. Soms staat de achterdeur er nog gewoon open!
Wanneer je op het Damplein boodschappen gaat doen bij de supermarkten hoeft er geen muntje in je karretje. Maar uit betrouwbare bron hoorde ik onlangs dat het huiselijk geweld in Dubbeldam het hoogst zou zijn van de gemeente Dordrecht. Daar kijk je van op in dat rustige Dubbeldam. Ook hier adviseert de politie tegenwoordig de deur op slot te doen en te zorgen voor voldoende beveiliging. En ook hier zijn de moeders tegenwoordig overdag niet meer thuis.

Krispijn, Wielwijk, Sterrenburg en tegenwoordig Dubbeldam. Ik heb overal met plezier gewoond, wijken zien opbloeien en weer veranderen. De mensen zijn er, net als in andere wijken, gewoon aardig en spontaan.



Wil van Houwelingen