Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Draagkracht - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Draagkracht

Elk jaar zien we veel mensen. Ze komen, ze gaan en gelukkig blijven er ook nog. Wat al deze mensen gemeenschappelijk hebben is dat ze op de een of andere manier geen werk hebben. Daarom komen ze naar ons. Wij hebben wel werk. We zien van alles: mensen uit landen waar we nog nooit van gehoord hebben, mensen met problemen waar we nog nooit aan gedacht hebben, mensen met capaciteiten waar we jaloers op zijn.
Soms vriendelijke mensen, soms mensen met een lontje zo kort dat ze al ontploffen bij het gedag zeggen. Soms mensen die veel praten, soms mensen die niks zeggen. Soms mensen die veel te vertellen hebben, maar het niet kunnen, omdat ze de taal niet spreken of de woorden niet kunnen vinden.

Al die mensen proberen we aan het werk te zetten en de kans te geven zich zo hoger op te werken. Soms lukt dat en worden ze chauffeur bij Netwerk, gaan werken bij een tuinder of ze starten hun eigen stukadoorsbedrijf. Vaak is de weg omhoog toch te lastig en blijven ze bij ons werken. Helaas zien we ook wel eens de weg omlaag en moeten we uitzoeken in welke gevangenis de verdwenen werknemer nu weer zit.
Dit laatste was ook het geval met hem.

Hij werkte al een tijdje bij ons en dat was niet altijd een succes. Op een dagje meer en vooral minder werken keek hij niet. En zo was het elke dag spannend of hij er nu wel of niet was. Eten kon hij goed. Al smakkend en smekkend werd er elke pauze - normaal drie en op eigen gezag voor hem soms zes - een half brood weggewerkt, ruim belegd met kaas, sardines, sandwichspread of vleeswaren. Het liefst alles tegelijk.

Opeens was hij verdwenen. Naar later bleek, had hij in een warenhuis de kassa niet kunnen vinden. Per abuis werd dat door de rechter uitgelegd als crimineel gedrag. Maar goed, hij kwam weer terug en vulde met zijn grote dikke lijf de kantine. Een paar weken later was hij weer verdwenen door een gerechtelijke dwaling. Deze keer was een eenvoudige liefkozing volstrekt ten onrechte verward met het uitdelen van wat klappen. Opnieuw kwam hij terug en vulde zijn ziekmeldingen en ongeoorloofd verzuim weer onze planning. Rugklachten! Zo ernstig dat geen dokter de oorzaak kon vinden of op een foto of MRI-scan zichtbaar waren.

Onder luid protest kwam hij die dag werken. Zijn rug, zijn benen, griep, buikpijn. Het was een wonder dat hij nog leefde en een mirakel dat hij er was. Nu ook nog verlangen dat hij ging werken en nog wel bij een verhuizing met til- en loopwerk was toch wel het bewijs dat hij het slecht had getroffen met zijn werkgever. Maar goed, als het anders niet kon, ging hij wel mee. En ach, als je er dan toch bent, kun je maar beter een beetje meedoen dan niks staan doen. Zo lukte het om de inhoud van het huis in de wagen te krijgen en een paar straten verderop weer een woning in te richten. Rond drie uur zat het er op. - Bijna. Nog één meubelstuk was overgebleven. Een stevig bed met daarin de vrouw des huizes.
Na wat heen en weer coördineren, bleek er toch ergens wat mis te zijn gegaan in de wereld der hulpverleners. Een vergeten notitie in een onvindbare agenda. En hulpdiensten waren toch echt nodig, want mevrouw kon zelf niet meer lopen.

Goede raad was duur. Gewoon weglopen, stelde een collega voor. Die kreeg een licht corrigerende duw van hem, waardoor hij vier weken later nog een blauwe plek op zijn schouder had. Een ziekenauto, de brandweer, de pastoor...
Een vriendje uit het circuit, iemand die wel vaker pakjes bezorgde, werd gebeld en reed voor. Mijn vriend, geplaagd onder vreselijke pijnen in rug, lies, buik, schouders en elk ander lichaamsdeel bukte zich en tilde de vrouw uit haar bed. Zeventig kilo of daaromtrent, het is nooit nagewogen. Alsof het zijn dochtertje van vier was, hield hij haar in zijn armen en droeg haar drie trappen af naar beneden. Zette haar, zonder zuchten of hijgen, in de auto en bezorgde haar op het nieuwe adres. Gelukkig was de nieuwe woning wel gelijkvloers.

Grijnzend kwamen ze terug naar de keet van het Buurt Service Team in Wielwijk. Die S was weer waargemaakt! De dag daarop was hij weer verdwenen, maar sinds dit voorval spreken we nooit meer kwaad over hem.

Bertus Hazenbosch