Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Wijnand V. - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Wijnand V.

Aan Van Twist aan de Nijverheidsstraat, waar ik van 1959 tot 1964 gewerkt heb, bewaar ik goede herinneringen. Ik had er fijne collega's, er werd veel gelachen en het werk in de Jeep-assemblage was nogal vrijgevochten. Zo heb ik er spelenderwijs leren autorijden. Op een gegeven moment kwam er een nieuwe, ene Wijnand V. Over die merkwaardige knaap wil ik, nu er zo'n 45 jaar overheen zijn gegaan, toch wel wat kwijt.

Wijnand bleek 'onder toezicht' te staan, maar dat hoorde ik pas later. Voor mij was hij een beschaafd sprekende, lange jongeman van een jaar of 25 (een paar jaar ouder dan ik), met een roodblonde kuif en een vriendelijk, langwerpig gezicht. Ze noemden hem ook wel 'de Paardenkop'. Ten onrechte; hij zag er goed uit.

Als we samenwerkten had Wijnand het graag over zijn jeugdavonturen op de Staart. Hij vertelde met het vuur van iemand die graag die tijd vastgehouden zou hebben. Iets wat ik vanuit mijn eigen Krispijn-ervaringen, goed begreep. De nogal rauwe aard van zijn belevenissen vond ik wel een beetje in contrast met zijn beschaafde manier van doen. Zo verhaalde hij bijvoorbeeld van een soort strooptocht met buurtgenoten over de platte daken van de noodwoningen aan de Maasstraat - thans Plein 1940-1945 - waarbij onder grote hilariteit in de schoorstenen werd geürineerd!

De voorman van de motorassemblage, waar Wijnand het even had geprobeerd, waarschuwde terloops: 'Er is iets mis met die gast!' Twee toonaangevende collega's, Jan Schroots en Stan Martens, hadden ook al zoiets opgemerkt. Het leek me toen uit de lucht gegrepen, maar nadat Wijnand op een wel erg plotselinge manier ontslag nam (of ontslagen werd?), liet hij toch een twijfelachtige indruk bij me achter.

Wijnand werd taxichauffeur.
Ik herinner me ons praatje 's avonds op de standplaats voor het station. Hij in keurig zwart tenue, zoals in 1961 was voorgeschreven, wachtend naast zijn taxi, een prachtige Oldsmobile. Hij onderbrak me met: 'Taxi, dame?' Een Engels sprekende vrouw op naaldhakken, die hem charmant toelachte toen hij stijlvol het portier voor haar openhield, zijn roodblonde kuif glanzend boven zijn zwarte pak. Wel wat chiquer dan de Jeep-assemblage van Van Twist!

Van Twist was Wijnand al vergeten toen hij opeens weer letterlijk in het nieuws kwam. In de lunchpauze had een van de collega's De Dordtenaar bij zich met het artikel: 'Dordtse taxichauffeur al een paar dagen spoorloos.'
Die chauffeur was niemand anders dan 'de Paardenkop', wist men. Hij had 's avonds een berucht kroegfiguur naar een aantal gelegenheden gereden en had ver na middernacht een lichte aanrijding gehad, waarna hij tegen zijn zwaar aangeschoten klant bij het afrekenen zou hebben gezegd: 'Ach ja, ik ben al weer lang genoeg bij deze baas geweest...'

Daarna niets meer, tenminste niet van Wijnand. De licht beschadigde taxi werd in de buurt van de Prins Hendrikbrug teruggevonden. 'De chauffeur was nog maar kort in dienst, maakte een sympathieke indruk en deed zijn werk naar alle tevredenheid,' verklaarde de baas van het taxibedrijf spijtig in de krant.
Waar was Wijnand gebleven? Uit verdere krantenberichten vernamen we het volgende: er was ingebroken in het Wantijpaviljoen. Daar was een flinke voorraad levensmiddelen en rookwaren ontvreemd en diezelfde nacht was er in de Tweede Jachthaven aan het Wantij een 'maaskruisertje' verdwenen. Politie-conclusie: waarschijnlijk beide het werk van 'sympathieke V.', zoals hij nu ironisch door de krant werd genoemd. Hij moest het motorbootje eerst op zijn gemak hebben 'bevoorraad', waarna hij er doodleuk mee was weggevaren. Verdacht motorlawaai zo midden in de nacht? Niet zo verwonderlijk dat niemand iets was opgevallen, want de jachthavens en het Wantijbad lagen er anno 1961 nog totaal onbewaakt en verlaten bij.

De bewoonde wereld van de Staart hield in die tijd op bij de Giessenstraat, de elektriciteitscentrale en het splinternieuwe Dupont. Daarachter lag een woeste griendwildernis die nu tot recreatiegebied Merwelanden is gecultiveerd, maar die destijds geleidelijk overging in de Sliedrechtse Biesbosch. Een politieboot zocht het Wantij en de voornaamste zijkreken af. Andere vaartuigen werden ingezet. Ze kregen luchtsteun van de pipercup van de Rijkspolitie. Men zocht in en rond het Moldiep en de Helsloot, in het vogelreservaat bij de Ottersluis en zelfs in bepaalde delen van de Brabantse Biesbosch. Ze vonden hem niet, maar waren ervan overtuigd dat hij zich daar ergens moest schuilhouden.

Wijnand bleef anderhalve week onvindbaar en kwam zich toen nat, bemodderd, verwilderd en (nog meer) vermagerd, aangeven op de hulppolitiepost Staart bij de Prins Hendrikbrug. 'De grond was hem te heet onder de voeten geworden' verklaarde hij met vriendelijke bravoure. De boot van de waterpolitie was hem een paar maal rakelings gepasseerd en ook het vliegtuig was telkens laag overgekomen. De dienstdoende agenten moeten zoiets hebben gesnauwd als: 'Waarom hebben ze je dan, voor den donder, niet gezien?'
Hij was in de buurt van de Helsluis een smalle kreek, een 'tunnel', in gevaren en had het bootje, dat al een groenige schutkleur had, met riet en wilgentakken gecamoufleerd. Het bootje lag daar met motorpech.
Wijnand was te voet van de Biesbosch naar de Staart gekomen. De kreken onderweg was hij overgezwommen...
Wijnands verklaring kwam niet verder dan: 'Ik kreeg er opeens schoon genoeg van. Dat gerij langs die kroegen met zo'n drankorgel dat zich niets laat gezeggen. Ik wilde gaan zwerven. De natuur is eerlijk en puur, daar kom je tot rust.'

Dit is me bijgebleven, want zo heb ik me ook wel eens gevoeld. De plotselinge neiging om te vluchten. Waarvoor? Eigenlijk voor jezelf.

Ik had met hem te doen. Hij had geen verkering en lag dan hier, dan daar in de kost. Ik heb hem in zijn Staart-verhalen nooit over zijn familie horen praten. Een eenzame jongen, met in wezen een goed karakter. Het ging toch prima bij de taxi's? Ik had hem er zelfs om benijd. En wat nu? Voorarrest, berechting en zeker vrijheidsstraf voor dit dubbele vergrijp. Daarna weer de reclassering...

Ik heb Wijnand nooit meer teruggezien.


Joop den Otter