Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Speeltuin Weizigtpark - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Speeltuin Weizigtpark

Zo nu en dan rij ik op een zonnige middag vanuit mijn werk door het Weizigtpark. Ik fiets dan even door dat prachtig aangelegde park en werp een blik op het bord bij de ingang van de speeltuin.
Het bord, dat bijna niet meer te lezen was, is sinds kort weer helemaal opgeknapt. Was het eerst groen van de aanslag en ondergekalkt met witte graffiti, nu zie ik weer duidelijk de naam van de speeltuin met aan weerszijden stadswapens. Aan de ene kant een stadswapen met twee leeuwen en aan de andere kant een wapen met zeven eikeltjes. Daar sta ik even stil en geniet van de spelende kinderen, de kletsende moeders, de zorgende oma's en opa's en denk dan met weemoed terug aan deze speelplek.

Als heel jong meisje woonde ik vroeger in de toenmalige nieuwbouwwijk Wielwijk in de Cornelis Houtmanstraat. Een straat waar nu niets meer herinnert aan het verleden. Toen was het een levendige straat met veel jonge gezinnen in een wijk zonder enige faciliteiten. Geen winkels, geen speelvoorzieningen en in die tijd bij ons thuis geen geld voor leuke uitstapjes. Dat was dan ook de reden dat mijn moeder vaak met mij naar de speeltuin in het Weizigtpark ging. Het was een flinke tippel vanuit Wielwijk, maar dat had zij er graag voor over. Deze speeltuin was niet alleen een fijne plek om te spelen en een gezellige omgeving voor mijn moeder om andere jonge moeders te ontmoeten, maar deze plek bracht voor haar ook veel herinneringen met zich mee.

Die speeltuin is vernoemd naar een stad in Groot-BrittanniŽ. De speelplek heet namelijk Sevenoaks. Nog steeds is er na al die jaren bij de ingang van de speeltuin dat bord, waar elke bezoeker onderdoor moet. Ook nu spelen er veel kinderen en hebben jonge moeders een plek om elkaar te ontmoeten, zoals ook vijftig jaar geleden het geval was.

Hoe komt die speeltuin aan de naam van die stad en hoe is die naam met mij verweven?
Mijn vader, een geboren en getogen Dordtenaar, werd tijdens de Tweede Wereldoorlog tijdens een razzia opgepakt en afgevoerd naar een werkkamp in de buurt van Dortmund. Daar leefde en werkte hij onder erbarmelijke omstandigheden. Veel weet ik er niet van, want hij kan of wil er niet over vertellen.
Toen aan het eind van de oorlog dit werkkamp werd opgeheven - na de bevrijding door de Amerikanen - bleek mijn vader tuberculose te hebben. Hij werd overgebracht naar een hospitaal in Veghel, waar hij liefdevol werd verzorgd door de nonnen. Toen zijn moeder dit na lange tijd ter ore kwam, bestelde zij een taxi, reed naar Veghel en haalde haar zoon naar zijn ouderlijk huis. In die tijd kostte dat een vermogen. Zij verzorgde hem dag in dag uit. Dagenlang moest mijn vader liggen en kuren. Dat zal voor een levendige jongeman niet meegevallen zijn. Toch kwam er een lichtpuntje.

Vlak na de oorlog kregen de notabelen van Sevenoaks in het Engelse graafschap Kent het idee om een hulpbehoevende stad in Nederland te ondersteunen bij de wederopbouw. Sevenoaks adopteerde Dordrecht en doneerde een flink bedrag. Burgemeester en wethouders van deze stad besloten om een deel van het geld te besteden aan een speeltuin in het Weizigtpark voor de kinderen van Dordrecht. De speeltuin werd gebouwd en een bord met de naam Sevenoaks werd geplaatst ter herinnering aan de schenking van die stad.
Daar bleef het echter niet bij. De jonge mensen in Sevenoaks werden gevraagd om brieven te schrijven aan de meisjes en jongens in Dordrecht, waaronder ook de jongeren die ziek of gewond waren door de oorlog. En zo kwam er tussen jongens en meisjes uit beide steden een briefwisseling op gang.

Na een jarenlange briefwisseling en ontmoetingen over en weer, besloten een jongen uit Dordrecht en een meisje uit Sevenoaks met elkaar te trouwen. Ze leerden de taal en elkaars gebruiken en tradities kennen. Dat viel niet altijd mee. Zeker niet voor het meisje uit Sevenoaks, een wereldse vrouw, die gewend was om in Londen te werken. Ze kwam terecht in een land dat voor een deel verwoest was en waar veel mensen nog in armoede leefden.

De vrouw werd zwanger. Besloten werd de bevalling in Engeland, in Sevenoaks, te laten plaatsvinden. Op die wijze zou de boreling een dubbele nationaliteit kunnen krijgen, wat in die tijd na de Tweede Wereldoorlog als belangrijk werd ervaren. Die baby van toen, dat ben ik, Linda Mourik, en ik werd dus geboren in Sevenoaks.

Een paar jaar na mijn geboorte speelde ik, toen nog onwetend van de voorgeschiedenis, aan de andere kant van de Noordzee in de Dordtse speeltuin, vernoemd naar mijn geboorteplaats.
Zo raar kan het dus lopen.


Linda Wouters-Mourik