Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Meppen en afschuieren - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Meppen en afschuieren

Ik was veertien jaar oud toen ik van de huishoudschool afkwam en 'een dienstje' moest gaan zoeken. Meer had ik niet geleerd. Mijn moeder zei dat ik maar eens bij de familie Van Heeren op de toenmalige Reeweg moest gaan vragen of ze iemand nodig hadden. Ik ging dus naar deze familie, die in een mooi huis woonde met een trapje voor de voordeur. Ik belde aan. De deur ging open en mevrouw Van Heeren verscheen in de deuropening. Toen ik vroeg of ze een hulp in de huishouding nodig had, keek ze me wat weifelend aan. Achter haar hoorde ik voetstappen en meneer Van Heeren keek over de schouder van zijn vrouw naar beneden, zag mij daar staan en zei vervolgens zonder twijfel in zijn stem: 'Vrouw, ik zou d'r maar nemen. Je kunt haar alles nog leren.'

Ik werkte er vanaf dat moment elke ochtend van acht tot twaalf uur. Natuurlijk moest ik hard werken, maar ik heb het er heel goed gehad, zo'n vier jaar lang.
Ze hadden een groot kleed in de kamer liggen en dat moest er elke vrijdag uit. Dan rolde ik dat kleed eerst op de ene kant over de klopstok en dan op de andere kant. Afschuieren en daarna over mijn schouder om het weer terug te leggen. Bij de klopstok stond een grote veilingkist. Meneer Van Heeren was aardappelhandelaar, dus kisten stonden er in overvloed in hun schuur. Die kist was mijn opstapje voor het kloppen van het kleed. Het werkte prettig om staande op die kist met mijn mattenklopper lekker hard te kunnen meppen.

Iedere zaterdag aten we andijviestamppot. De familie had een vaste groenteboer, Leen de Pro. Hij heette eigenlijk Leen in het Veld, maar De Pro was een bijnaam. Ik geloof omdat hij het altijd beter wist. Of het nou zomer of winter was: altijd was er op zaterdag andijviestamppot. In de winter was andijvie natuurlijk schreeuwend duur, dus thuis was ik niet gewend dat in de winter te eten. Ik kreeg er ook altijd twee eieren bij. Dat was helemaal een luxe die ik van huis uit niet kende.
Als het de tijd van de mandarijnen was, kocht meneer Van Heeren een hele kist vol en dan mocht ik er zo veel van eten als ik zelf wou. Ik was toen nog erg verlegen en dorst niet zomaar mandarijnen te pakken. De heer des huizes zei dan steeds: 'Pak nog maar een mandarijntje, Mientje. Neem d'r nog maar een.'

In een van de winters dat ik bij de familie Van Heeren werkte, lag er een behoorlijk pak ijs. Ik had alleen maar derdehands Friese doorlopers, en mevrouw Van Heeren vroeg of ik wel goede schaatsen had. Omdat ik in die tijd al verkering had met Dirk, mijn huidige echtgenoot, was ik op mijn manier al een beetje aan het sparen voor later. Ik zei dus dat ik geen geld had om nieuwe schaatsen te kopen. Ik had thuis een grote theepot en daar duwde ik wel eens in wat ik extra kreeg. Mevrouw Van Heeren zei: 'Haal maar wat van je spaarcentjes af, dan krijg je van mij de bonnetjes van De Gruyter en dan kun je daarmee nieuwe schaatsen gaan kopen.' Met mijn spaarcenten en een stapeltje bonnetjes van De Gruyter ben ik toen naar de stad gegaan en heb ik bij sporthuis Van Wel mijn eerste echte schaatsen gekocht! Later zijn die schaatsen naar mijn dochter gegaan.

Veel later, in de jaren zeventig, toen Dordrecht Dubbeldam annexeerde, is de Reeweg, waar de familie Van Heeren woonde, Haaswijkweg West gaan heten. Sowieso hebben toen heel veel straten in Dubbeldam andere namen gekregen, omdat er anders dubbele straatnamen ontstonden. De straten in de Oranjebuurt in Dubbeldam hebben bijvoorbeeld dichtersnamen gekregen, omdat er ook al een Oranjebuurt in Dordrecht bestond.

Mien van de Nadort