Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Andermans haard is goud waard - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Andermans haard is goud waard

De eerste keer dat ik naar Rommeldam ging, was dat puur uit nieuwsgierigheid. Ik wilde het wel eens meemaken, zo'n grote rommelmarkt. Natuurlijk was ik ook benieuwd naar wat er allemaal te koop werd aangeboden. Als import-Dubbeldammer - ik kwam in 1963 vanuit Friesland naar Dordrecht, woonde eerst in Crabbehof en verhuisde later pas naar Dubbeldam - was ik niet bekend met deze rommelmarkt, die tegenwoordig met een grote groep vrijwilligers vanuit de kerk de Rank wordt georganiseerd. Alle kramen met spullen stonden destijds nog op grind, er was nog niks geasfalteerd en na een dag rondlopen of staan achter zo'n kraam had je echt geen voeten meer over.

Ergens in jaren zeventig, de begintijd van Rommeldam, ben ik gevraagd om in het bestuur van de organisatie te komen. Inmiddels is Rommeldam dus al ruim dertig jaar bekend in Dordrecht en verre omstreken. Ieder jaar wordt de markt een beetje groter, het aanbod aan spullen diverser en er werken inmiddels zo'n tweehonderdvijftig vrijwilligers mee.
We gaan trouwens wel selectief om met het innemen van spullen en moeten dus soms ook 'nee' verkopen als mensen iets moois aanbieden. Neem nu bijvoorbeeld die grote eikenhouten wandkasten met drie lagen boven elkaar, die een tijd lang heel populair zijn geweest. Sommige van die kasten verkeren nog steeds in een prachtige staat en zouden in een showroom niet misstaan. Toch nemen we ze niet mee, omdat we weten dat we ze gewoon niet kwijtraken.

Soms maak je ook wel eens heel bijzondere kopers of koopwaar mee. Ik had bijvoorbeeld eens een open haard met een plaat erbij waar tegels op zaten, een schouw en de hele santenkraam die daar bij hoort. Dat waren allemaal losse onderdelen, dus ik stelde voor dat we die onderdelen in elkaar zouden zetten om het beter te kunnen presenteren en zo ook gemakkelijker te verkopen. Volgens de andere vrijwilligers was dat eigenlijk te veel werk, maar uiteindelijk hebben we dat met een paar mannen toch gedaan. Daarna kwam iemand van ons met het idee om er een bord bij te zetten met daarop 'voor de hoogste bieder'. Ik was daar eigenlijk geen voorstander van, maar uiteindelijk ben ik toch overstag gegaan.
Op een gegeven ogenblik had iemand al vierhonderd gulden geboden. Ik schreef het hoogst geboden bedrag op een apart papiertje op, wel onzichtbaar voor de nieuwe bieders. We hadden afgesproken dat we geďnteresseerden tot een uur of drie zouden laten bieden. Komt er ineens een gozer langs die zegt: 'Ik bied twaalfhonderdvijftig gulden.'
Ik moest mijn gezicht in de plooi houden toen ik tegen hem zei: 'Ik zal even je gegevens noteren. Je bent nu nog de hoogste bieder.'
Hij weg, en even later alweer terug met de vraag of er al iemand over het bedrag heen was gegaan. Ik ontkende en besloot: 'Je mag hem hebben hoor, dan krijg ik hier ook weer wat ruimte en kan er ook niks meer fout gaan.'
'Oké,' zei de man, 'dan moet ik wel even een kar ophalen om de zaak in te kunnen vervoeren.' Dat was geen probleem, maar dan wel graag eerst even een aanbetaling doen. Hij gaf me tweehonderd gulden en weg was hij weer. Even later konden we het hele zaakje inladen.
Er lag nog een vuurkorf bij. Die hoefde hij niet te hebben. 'Geen punt, dan laat je die liggen.'
Een uur later komt er een ander die vraagt naar die vuurkorf. Die bracht ook nog eens vijfentwintig gulden op...


Yde Hoeksma