Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Huursoldaat - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Huursoldaat

Tijdens het laatste Dordtse stoomevenement kwam ik hem tegen. Schuilend onder mijn paraplu zag ik hem met zijn begeleider staan, of beter gezegd: zitten. Een oude man in zijn rolstoel. Hij ving de regen op in zijn schoot. Druppels stroomden langs de achterkant van zijn brillenglazen en vormden een plasje in de onderste plooien van zijn jas.

Als vanzelfsprekend ging ik naast hem staan en hield mijn paraplu boven zijn kale hoofd. Een reactie bleef uit. Dat gaf me de gelegenheid hem even te bekijken. Ik hb ik iets met oudere mensen. Ook voor sporters op leeftijd die nog een prestatie weten neer te zetten, ben ik bereid een traan te laten. Daarvoor hoeven ze voor mij niet eens te winnen.

Met bewondering bekeek ik de handen. Dikke aderen aan de oppervlakte deden een werkzaam leven vermoeden. De man liet ze rusten op de leuningen en keek pas op toen hij bemerkte dat het alleen op zijn voeten nog regende. Hij murmelde iets en ik knikte beleefd, alsof ik hem verstaan had. Op zo'n moment analyseer je snel. Een 'pardon, ik verstond u niet' zou geen begrijpelijker antwoord hebben opgeleverd. Die gedachte bleek terecht, want zijn begeleider, die hem een patatje-mt aanreikte, vertelde over reeds ver ingetreden dementie.

Ik was blij dat hij me aansprak. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik wilde meer weten van de met slappe frieten worstelende man. Ik hoefde er niet om te vragen. De begeleider vertelde me dat de man een oud-legionair was uit het befaamde Franse Vreemdelingenlegioen. Met zijn familie onderhield hij geen enkel contact en eenzaam sleet hij zijn dagen in het rusthuis. Ver weg had hij ooit tegen de Duitsers gestreden en was in rang opgeklommen tot 'net onder generaal'.
Weer bekeek ik de handen die de frieten met moeite in de mond propten. Wat een verhaal! Wie ws hij, de man die na zijn diensten als huurling zijn identiteit had moeten terugkopen? Bloed moest aan zijn handen kleven; een killer kon het zijn geweest.
Is medelijden dan terecht? Of bewondering? Het laatste niet, en ook medelijden hebben is twijfelachtig. Maar wat zat hij daar toch weerloos in die rolstoel. En hoe machteloos zou hij zich onder dezelfde omstandigheden hebben gevoeld als hij nog weet had gehad van zijn verleden. Hij zou zijn begeleider gecommandeerd hebben een paraplu te regelen. Misschien was hij wel zwaargewond ooit naar de eigen linies teruggekropen en nu, zo afhankelijk, moest hij maar hopen dat zijn begeleider een paraplu had. Gelukkig had k die, maar bovenal was hij nu een behoeftig man die amper nog wist van zijn verleden in het Vreemdelingenlegioen.

Zijn laatste herinneringen had hij overgedragen aan zijn begeleider. Nu schrijf ik dit op. Om niet te vergeten dat mensen kunnen veranderen en dat dementeren soms zijn voordelen heeft, al wordt daar in de zorgsector vast anders over gedacht. Voor de oude soldaat was het vast een zegen.
Z hij nog dromen, dan waarschijnlijk niet meer over slachtoffers of de familie die hem liet vallen. Over patat misschien, of regen. Of niks. In elk geval leek het mij beter zo.

'O, ja,' zei de begeleider voor ik wegliep. 'Hij groet nog steeds iedereen die een uniform draagt!' De oude man hoorde het, keek me strak aan en salueerde. Ik vond het een prachtig gebaar. Terwijl ze wegliepen zag ik hem nogmaals salueren. Nu naar politie te paard.

Och, oude man met je lege harde schijf. Stiekem bleef je een soldaat.
Dit is mijn saluut.


Wijnand Keesmaat