Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Erna, Krent en Rozijn - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Erna, Krent en Rozijn

In januari dit jaar lag de envelop met de acceptgiro van de Vereniging Kattenzorg Dordrecht e.o. op de mat, geadresseerd aan mevrouw E.H.J. Stam. Zij krijgt het laatste jaar niet zo veel post meer. In februari 2007 hoorde Erna dat ze longkanker had en een levensverwachting van drie maanden. Ze overleed in mei dat jaar. De contributie voor Kattenzorg was al overgemaakt. Sindsdien heb ik dat gedaan en het bestuur geschreven dat het lidmaatschap vanzelfsprekend wordt voortgezet onder dezelfde naam.

Erna had twee poezen, een zwarte met de naam Krent en een rode kater, Rozijn. Op 19 september 1980 kwamen ze in het leven van mijn vrouw. Boerderijkatten. Zo klein nog dat ze samen op een agenda pasten.
Ik leerde de poezen later kennen in een leuk appartement van de bazin. Krent en Rozijn gedoogden er sommige bezoekers. Vooral Rozijn was geducht. Van hem heb ik nooit een welkomstmiauw gehad. Er was respect. En afstand.

Sinds kerstavond 1989 woonden we op de Bomkade, mét Krent en Rozijn. Ook al betaalde ik de onroerendezaakbelasing, de katten lieten duidelijk weten dat ik niet in hun orde paste.
Na een bezoek van vrienden die avond klonk het: 'Waar is Rozijn?' - Zijn zus zat rustig pootjeslikkend ergens in de kamer. Maar hij? Na een speurtocht op alle mogelijke plaatsen, kwam de vrees in ons op dat hij misschien tijdens het uitzwaaien van het bezoek stiekem de deur uit was geglipt. Misschien op zoek naar zijn eigen vertrouwde plekje?
Met zaklantaarn, kattenbrokken en lokkende stemmen gingen we op zoek langs het water, kijkend onder auto's. We doorzochten de Bomkade, de Prinsenstraat, de Suikerstraat, de Boogjes en de Kleine Spuistraat, zijn vorige domein.
Verslagen keerden we naar huis terug, zonder resultaat. Ja, ook ik.
De kerkgangers waren al lang gepasseerd, terug naar huis. Wij probeerden met grote ogen de kerstnacht te doorboren en leken oren op steeltjes te hebben. Hoorden we nu toch een heel zacht miauwtje? Het klonk van heel ver.
De entree van mijn huis was een verzameling bouwmaterialen voor het opknappen van muren die gesloopt waren, met doorgangen tot in de fundering. Daarvoor stapels opgetaste stenen en hout. Kortom een bende. Daarachter, daaronder, zat Rozijn. Hij kon er niet meer uit.
Na een halfuur hadden we ruimte gemaakt om hem te verlossen. Via een in een gat geschoven loopplank kon de kater naar zijn bazin terugkeren. Wij hebben met een warm hart het glas geheven en Rozijn langdurig wrijvend met een badlaken moeten ontkalken.
Het was een mooie periode, waarin zij drieën Erna en de katten Rozijn en Krent, een belangrijk deel van mijn leven waren. Helaas overleed in 1996 Rozijn en driekwart jaar later Krent. Dat gebeurde thuis, na een spuitje. Beiden waren al geruime tijd ziek. Het gaf mijn vrouw veel verdriet.

Kattenzorg heeft, als we op vakantie gingen, altijd paraat gestaan om die twee tijdelijk bij ons in huis te verzorgen. Tegelijk werd dan ook de post opgeruimd. Daar zijn we altijd bijzonder blij mee geweest. Reden ook om het lidmaatschap, dat mijn vrouw na het overlijden van Rozijn en Krent heeft voortgezet, te laten voortduren om de vereniging te blijven steunen.
Ik vroeg ze ook het lidmaatschap te handhaven op naam van mijn vrouw, als eerbetoon aan een groot liefhebster van katten. Ook van katten zonder thuis.
Als zij er eentje op straat tegenkwam, ontspon zich een gesprek dat verder ging dan kattenbakkenpraat. Een gesprek in kattentaal, die zij - met sterrenbeeld Leeuw - als geen ander sprak en verstond. De handgebaren bij het strelen van de vachtjes leken het gesprek te vervolmaken. Op vaste plekken in de stad waren er ontmoetingen; bijvoorbeeld op de motorkap van een auto op de Draai. Poezen kwamen haar vaak al tegemoet. Ze was altijd erg bezorgd als 's avonds zo'n eenzame kat op straat rondzwierf. Met, en vooral zonder halsband, konden ze op haar diep gevoel van medeleven rekenen.

Allemaal dierbare herinneringen.
Ik mag hopen dat ze haar eigen 'Krentiemeissie' en 'Rozijijijntje' - ik hoor het haar zeggen - nog zal vinden, ergens in het universum.

Wim Klein