Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Toeval of geluk? - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Toeval of geluk?

Brad Turner had net de laatste koeien overgebracht over de heuvels naar een nieuwe malse weide. Het was steeds weer een groot karwei om een kudde van zo'n honderd beesten te verplaatsen. In Texas, ongeveer tweehonderd kilometer van de stad Houston, ging dat nog steeds op de manier zoals cowboys dat al eeuwen doen.
Brad wist niet beter. Samen met zijn ouders en zus Sally woonde hij op een grote ranch, waar paarden en koeien hun dagen vulden. Zijn grootouders waren in 1956 van het Nederlandse Dordrecht naar Amerika geëmigreerd en in Texas terechtgekomen.
Zijn moeder was later met een rancher getrouwd en Brad werd vanaf zijn vroegste jeugd opgevoed als Texaan. Nederlands werd er nauwelijks nog gesproken. Met altijd kauwgom in zijn mond en een cowboyhoed op zijn hoofd joeg hij de koeien naar waar hij ze hebben wilde. Meestal rook hij naar koeien, en de Hollandse mentaliteit was hem volkomen vreemd. Meisjes vond hij een noodzakelijk kwaad. Hij kon niet omgaan met vrouwelijk schoon. Hoog tijd, vond zijn moeder, dat Brad eens ging proeven van het stadse, socialere leven in Europa. In Nederland.
Tijd dus om de oversteek te wagen. Tante Truus en oom Bert in Dordrecht zouden Brad een halfjaar opnemen in hun gezin.

Jeroen de Wit is een zachtaardige jongen. Hij heeft net de afvalcontainer voor zijn moeder buitengezet en gaat daarna op weg om zijn pupillen te trainen. Jeroen heeft een baan van negen tot vijf op een duf notariskantoor in het centrum van de stad. Zijn leven is een beetje saai. Vijf dagen per week doet hij braaf zijn administratieve werk en twee keer per week, op maandag en woensdag, gaat hij naar zijn honkbalclub The Pirates en coacht en traint de jeugdige spelers.
Op vrijdagavond oefent hij zelf en op zondag speelt hij wedstrijden.
De achtentwintig jarige Jeroen is tevreden met zijn leventje en laat zich door zijn moeder verzorgen. Na de scheiding van zijn vader kon hij haar toch moeilijk alleen laten wonen in het grote huis aan de Assumburg. Zijn moeder vindt echter dat ze hem moet loslaten. Het wordt tijd voor meisjes en voor een andere toekomst. Dat is beter voor allebei.

In de supermarkt van winkelcentrum Sterrenburg heeft bij de afdeling vleeswaren om tien over drie een luidruchtige botsing plaats. Twee winkelwagentjes met onoplettend duwende jongens botsen met een fikse knal op elkaar. De een had een cowboyhoed op zijn hoofd, die nu halverwege zijn linkeroor hangt, de ander een honkbalpet, die nu ergens onder een rek is verdwenen.
Brad briest: 'What do you think you're doing, man! You...!' Jeroen helpt hem overeind en weet alleen maar een paar keer 'sorry' uit te brengen. Ze kijken elkaar aan. Jeroen stelt zich voor en vraagt lachend: 'Jij bent niet van hier, hè? Waar kom je vandaan en wat doe je hier in Sterrenburg?'
'Well, I'm from Houston, Texas, and I'm visiting my aunty Truus.' Ze raken met elkaar in gesprek.
Jeroen denkt: waarom nodig ik hem niet uit om morgen mee te gaan naar de honkbalwedstrijd? Daar houden Amerikanen toch van?

Brad maakt kennis met de jongens van The Pirates en na afloop drinken ze in een café een biertje. Hij vindt die Nederlanders een tikkeltje oversociaal: tijdens het eten moet de televisie uit, allemaal tegelijk aan tafel, en eten met mes en vork. Bij hem op de ranch gaat dat toch anders: je eet wanneer je honger hebt, en tegelijkertijd kijk je televisie en lees je de krant. Scheelt veel tijd.
Jeroen schiet in de lach en moet toegeven dat het er in de meeste Nederlandse gezinnen zo aan toe gaat. Maar hij en zijn moeder eten toch óók vaak met hun bord op schoot op de bank bij de televisie en de krant aan hun voeten? Dus zo heel erg anders is het hier niet.

Nadat ze meer tijd met elkaar hadden doorgebracht, bespeurt Jeroen tot zijn verbazing dat hij iets voor Brad voelt dat hij nog nooit eerder heeft gevoeld. Het emotioneert hem. Voorzichtig begint hij erover tegen de robuuste Texaan.
'Come on, Jeroen,' is zijn eerste reactie, 'not me!
Maar ook hij ontdekt dat zijn vriendschap met Jeroen verder gaat. Ze weten er zo een-twee-drie geen raad mee.

Het halfjaar loopt voor Brad op zijn eind en hij moet terug naar de ranch bij Houston. Zonder Jeroen lijkt dat hem het einde van de wereld en voorzichtig stelt hij hem voor om mee te gaan naar Amerika en het toch wat provinciaalse Dordrecht achter zich te laten.

Ze vertellen hun ouders over hun liefde en hun toekomstplannen. In Texas kopen ze samen een paardenranch. Brad zorgt nu voor de paarden en Jeroen houdt de administratie bij. Hun liefde is in het conservatieve Texas pas na jaren enigszins geaccepteerd.

Toeval of geluk?

Tineke Tolenaar