Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Verdriet van een bushokje - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Verdriet van een bushokje

Daar sta ik dan dus weer, voor de zoveelste keer. Met kapotgeslagen ruiten, een kaal frame en een leeg gevoel. Het doet me aan alle kanten pijn. Ze denken dan wel dat bushokjes geen gevoel hebben, maar dat heb ik dus duidelijk wl.
Ik weet wel wie het waren; het was weer het bekende clubje. En jongen kende ik niet en dat was nou juist diegene die me het hardst in elkaar geslagen heeft. Ik probeer een beetje bij te komen van wat er gebeurd is. In de verte hoor ik een paar voetstappen, gevolgd door een bekende stem. 'Nee h,' zegt de stem, 'is het weer zover!' Ze lopen om me heen en bekijken me van alle kanten. Ze overleggen met elkaar over wat er nu moet gebeuren. Ik hoor de naam James vallen. James? Is dat die knul die me zo hard geslagen heeft? Die ken ik niet, maar ik heb zo'n vermoeden dat ik hem wel zal leren kennen.

*
Sinds drie jaar woon ik in Sterrenburg. James heet ik, en ik ben veertien. Voordat ik naar Dordrecht verhuisde, woonde ik in Londen. De beginperiode hier vond ik vreselijk. Ik kende niemand en ik moest ook de taal nog leren spreken. Een paar jongens uit de buurt vroegen of ik mee wou doen met hun vriendenclub. Nou, dat wilde ik wel!
Op een avond vroeg Marco, de leider, of ik meeging naar het winkelcentrum. Daar pakten we drie kratjes bier uit de schappen van de supermarkt en namen die mee naar de kassa. Marco kende het meisje achter de kassa en die zei dat we het bier zo wel mochten meenemen, want de baas zag ons op dat moment toch niet. Zo gezegd, zo gedaan.
We liepen naar het Sterrenburgpark, dronken onze biertjes en kletsten over van alles en nog wat. Het was erg gezellig en de andere jongens vonden mij cool, omdat ik volgens hen een leuk accent heb en goeie grappen maak.
Na een tijdje was het bier op. Het was ondertussen al helemaal donker geworden en Marco zei opeens: 'Zullen we naar het bushokje gaan?' Ik wist niet wat hij bedoelde, maar de andere jongens liepen al met hem mee, dus ik ging maar achter hen aan.
Toen we bij het bushokje kwamen, zei Marco dat het er zo wel een beetje saai was en hij stelde voor om het glas kapot te meppen. De anderen zagen dat ik een beetje schrok. Ze lachten me keihard uit en riepen dat ik een mietje was. Ik riep gauw: 'Okay, ik zal het wel doen, maar hoe? Ik heb niks om een flinke klap mee te geven.' Marco haalde een honkbalknuppel tevoorschijn en gaf die aan mij.
Ik heb die ruit een enorme dreun gegeven. Nou, dat glasgerinkel gaf me echt een kick. Ik had het gedurfd! De andere jongens juichten en gingen ook meedoen. Opeens hoorden we een stem aan de andere kant van de straat: 'H jongens wat zijn jullie aan het doen? Opzouten!' Toen zijn we met zijn allen weggerend.

*
Sinds enkele maanden ben ik lid van het buurtpreventieteam. Ik wil anoniem blijven, want ik hoor bij een groep vrijwilligers die de buurt hier wat veiliger wil maken. Wij letten op of we iets zien aan ongeregeldheden en werken samen met de politie. Loop ik vanavond met mijn collega door de wijk, hoor ik ineens hard gejoel uit de richting van het bushokje waar al zoveel over te doen is geweest.
Als we op een meter of tweehonderd afstand zijn, horen we een enorm kabaal van vallend glas. We kijken elkaar aan en denken op dat moment precies hetzelfde: dat is vast weer die Marco met zijn clubje, die we al een tijdje in de gaten houden.
In het donker zien we een paar jongens wegrennen, maar we kunnen niet zien wie het precies zijn. We zullen wijkagent Hugo maar weer eens op de hoogte stellen. Die zal het bushokje verder wel in de gaten houden, in de hoop de daders nu echt een keer te kunnen pakken.

Kathinka Overweg