Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Pionieren - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Pionieren

In 1967 kwam ik in Dordrecht wonen, in Sterrenburg, toen een nieuwe wijk. Sterrenburg bestond nog maar uit vier of vijf rijen huizen. De wijk werd letterlijk nog uit de klei getrokken. Niemand kende elkaar. Iedereen was nog bezig zijn huis in te richten.

De wijk was alleen te bereiken via de Oudendijk en dan via een onbewaakte overweg. De kinderen moesten naar school buiten de wijk en wij moesten alle boodschappen halen in Crabbehof of Wielwijk. Dat er ongelukken van zouden komen, daar kon je op wachten.
Binnen enige maanden waren er twee ongelukken met kinderen. Alle twee met dodelijke afloop.

Verontwaardigd staken bewoners de koppen bij elkaar en vroegen om een onderhoud met de toenmalige burgemeester Van der Lee. We eisten dat er binnen de kortste keren een bewaakte overgang zou komen. Van der Lee liet weten dat de NS dat niet van plan was, omdat de Oudendijk afgesloten zou worden en de plannen voor een viaduct al klaar lagen.
De bewoners mobiliseerden de krant, de radio en de televisie, en intussen zorgde een groep bewoners zelf voor bewaking op de tijden dat de kinderen naar school gingen en uit school kwamen. Schoolhoofden kregen het verzoek om de kinderen niet tussendoor zonder begeleiding naar huis te laten gaan.
Door deze actie werd NS wakker en vrij snel daarna werd de wijk verblijd met een ahob. Je weet wel, zo'n ding met heel harde bellen.

De taak van bewoners was voltooid, maar burgemeester Van der Lee zag wel wat in zo'n groep betrokken bewoners en vroeg of deze groep aan het gemeentebestuur wilde rapporteren als er in de wijk weer knelpunten waren. Na enige vergaderingen vonden we dat álle bewoners hierbij betrokken moesten worden, maar hoe?
Iemand kwam op het idee om aan de firma Van Wijnen, die in Sterrenburg bouwde en een bouwkeet had waar nu de Keplerweg is, te vragen of wij deze keet mochten gebruiken voor een vergadering met bewoners. We kregen toestemming, maar er moest wel geschrobd worden. De opkomst was groot en er kwamen suggesties genoeg om naar B&W te gaan en onze wensen kenbaar te maken. Zo kwam er bijvoorbeeld een busverbinding naar Crabbehof.

We vroegen Van Wijnen of we die keet vaker mochten gebruiken voor activiteiten als een kaartje leggen of een disco houden. Van Wijnen zei: 'Zolang die keet er staat, mogen jullie hem na werktijd gebruiken.'
Dat was niet tegen dovemansoren gezegd! 's Avonds gingen we met emmers sop van thuis, want er was geen water. En dan gingen we die bouwkeet te lijf om het schoon en gezellig te maken. Over de tafels drapeerden we kleedjes van kastpapier, koffie in thermoskannen van thuis, bekertjes mee, en een kaakje van Victoria erbij.

We hadden verschillende relaties die ergens voor konden zorgen en daar was de firma Victoria er een van. O ja, en voor het toilet hadden we een dichtbij wonende bewoner gecharterd. Dit was het begin van een bejaardensoos.
De jongeren schrobden ook op de zaterdagmiddag, spanden netten aan het plafond of brachten kleine lichtjes aan. Een vader en zoon zorgden voor een versterker, anderen brachten grammofoonplaatjes mee. En we haalden flessen limonade bij een aardige grossier en zetten die om te koelen in een teil met water in mijn schuur. Voor een tekenwedstrijd voor de kinderen nam je zelf de potloden mee en bedelde prijsjes bij elkaar bij de winkeliers in de buurt. We leerden elkaar kennen.

Dat was het begin van een buurthuis. Toen de wijk klaar was en die bouwkeet moest verdwijnen, heeft de gemeente hem voor de wijk gekocht en verplaatst naar het einde van de Halleyweg. We waren toen al jaren verder.
We hebben de keet zelf ingericht met een lening van de gemeente en met hulp van handige mensen en de ambachtsschool. Die gebruikte dat gebouwtje voor de leerlingen als oefenobject.

Uiteindelijk kregen we in 1982 een echt buurthuis. Dat staat nu, samen met de bibliotheek, op het Dalmeyerplein en heet tegenwoordig Cultureel Centrum Sterrenburg.

Jannie van der Starre