Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Karren naar het veer - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Karren naar het veer

In mijn kinderjaren, dat was nog vr de Tweede Wereldoorlog, zat ik in de Hofstraat op de lagere school. Tot mijn achtste jaar woonden we nog op Zwijndrecht, dus dat betekende dat ik twee jaar lang elke dag moest overvaren met de pont naar Dordrecht en weer terug. Ik vond dat een leuke route en soms zelfs een avontuur.

Vanuit school liep ik door de Voorstraat, vervolgens het Scheffersplein over en via de Groenmarkt naar het veer.
Te laat komen op school was nooit een probleem, want er had altijd wel een sleepboot in de weg gezeten, of de pont kon niet aanleggen, er was mist of het woei te hard. Als we te laat kwamen, spraken we als jongens met elkaar dus gewoon een reden af die we hiervoor op school zouden melden.

Het grootste feest was het als het hoog water was. Buiten de Voorstraat, die eigenlijk de dijk van Dordrecht is, stonden de straten dan helemaal onder water en je kon niet zomaar bij de pont komen. De veerdienst had daar iets op gevonden. Op het plein voor het hoger gelegen Raadhuis stond dan een stelletje handkarren klaar waarin je door de dekknechts van de pont kon worden vervoerd. Ze namen bij voorkeur de meisjes beet en andere dames die naar Zwijndrecht moesten, en tilden die dan in zo'n kar. Wij jongens moesten zelf maar kijken hoe we er kwamen. Dan liepen de dekknechten met lieslaarzen aan met die ratelende karren over de keien van de Grote Kerksbuurt, die dan zo'n dertig tot veertig centimeter onder water stond.
Bij de pont moesten ze over een vreselijk hoge oprijlaan en dan werden die karren min of meer leeggekiept in de boot. Wij vonden dat altijd wel lachwekkend, maar de mensen die buitendijks woonden waren natuurlijk minder blij. Ze hielden altijd wel rekening met de mogelijkheid van hoog water, door hun huizen te stofferen met opneembare vloerbedekking en meubeltjes te kopen die gemakkelijk naar boven konden worden gesleept.

Misschien is door dit soort ervaringen mijn interesse voor het water wel verder aangewakkerd. Later heb ik in ieder geval gekozen voor het vak weg- en waterbouwkunde.

Gerrit Wildeman