Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
De redder van Dordrecht - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
De redder van Dordrecht

Zaterdagavond 31 januari 1953 zat ik samen met mijn zus Jeanne naast de paarse kachel. Buiten stormde het verschrikkelijk hard en de kachel stond te loeien door de storm. Veel warmte gaf dat ouwe ding overigens niet. We stookten in die tijd steenkolen en briketten.
Vader en moeder waren naar Kunstmin voor een uitvoering van Inter Amicos.

Om vier uur in de ochtend werd er bij ons doordringend aangebeld. Mijn vader ging naar beneden om te kijken wat er aan de hand was. Aan de deur stond een medewerker van De Schelde. Mijn vader, die lid was van de vrijwillige brandweer van de fabriek, werd opgetrommeld omdat De Schelde door de hoge waterstand aan het vollopen was. De rest van het gezin was inmiddels ook wakker geworden en we voelden wel aan dat het ernstig was. Werknemers van De Schelde liepen door onze straat, de Kotterstraat, op weg naar de fabriek om daar te helpen met pompen en het in veiligheid brengen van machines.

Ik was toen een jongen van negen jaar en natuurlijk vond ik het allemaal reuze spannend. Toen het wat lichter begon te worden, keek ik vanuit mijn slaapkamerraam richting fabriek. Ik ontdekte in de Zeehavendijk een enorme scheur. Hoewel ik nog geen weet had van de enorme risico's die Dordrecht daardoor kon lopen, vond ik het wel verstandig mijn moeder op de hoogte te brengen. Omdat vader nog steeds niet thuis was, werd de buurman uit bed gebeld. Die zag onmiddellijk dat er gevaar dreigde. Samen zijn we in de vroege ochtend naar het politiebureau aan de Mijlweg, bij het Glazenbruggetje, gegaan.
We vertelde wat we hadden gezien en de agent van dienst nam onmiddellijk maatregelen. Enkele uren later was het een gaan en komen van vrachtwagens met zandzakken om de dijk te versterken. Natuurlijk wilde ik helpen, maar tot mijn grote verdriet werd ik weggestuurd. Ik mocht niet meehelpen. Zwaar teleurgesteld ben ik weer naar huis gegaan.
Inmiddels was in de Zeehavenlaanbuurt wel duidelijk geworden dat de bewoners groot gevaar liepen. In allerijl werd meubilair in veiligheid gebracht. Natuurlijk ook bij ons thuis. Het eerste dat gered moest worden, was mijn bak met witte muizen. Verder wat belangrijke dingen, maar zonder vader was het niet mogelijk om meubels en dergelijke naar boven te brengen.

Gelukkig heeft de dijk het gehouden en is de Zeehavenlaanbuurt en misschien wel een groter deel van Dordrecht een enorme ramp bespaard gebleven. Wat zou er gebeurd zijn als die scheur in de dijk niet tijdig ontdekt was?

Inmiddels is het 55 jaar geleden, maar ik voel me nog steeds de redder van Dordrecht.

Piet Muijen