Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Weegschaal - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Weegschaal

Wonen op de Weegschaal. Verzoek je daar de goden niet mee? Wordt onze wijk, met ons hele doen en laten, misschien door een kosmisch vergrootglas bekeken? En door wie dan?
Soms lig ik te zweten in mijn bed en pieker ik me suf. Wie is de drager van de kosmische weegschaal? Is die te verleiden, te sussen, ům te kopen misschien? Natuurlijk ten gunste van mij. Hoe dan ook: al dat wikken en wegen is me in het bloed gaan zitten. Sterrenstof of niet, ik voel diep vanuit mijn poriŽn dat alles in evenwicht zal blijven en moet blijven. Dat is mijn taak in deze straat.

Zo komt het dat ik soms gniffelend door het wijkje loop. - Dankzij mij is jullie gras gemillimeterd en is die heg keurig gesnoeid, denk ik dan. - Jullie hebben blaren op de handen en ik heb mijn boek uit, al tiert in mijn tuin het onkruid welig.
Evenwicht is soms zo heerlijk gemakkelijk. De buurvrouw om de hoek zag ik vanavond nog met een mandje gebukt in de tuin staan. Ze is bijna twee meter en daarom heeft ze gauw last van haar rug. Pech voor haar. Nu maar hopen dat ook zij niet hun prachtig aangelegde tuin gaan betegelen. Dan moet ik namelijk nog meer bomen op laten schieten in onze toch al veel te schaduwrijke tuin.
Er kleven dus nadelen aan dat balanceren op de kosmische evenwichtsbalk. In plaats van heerlijk op de bank voor de tv te hangen, zoals ik tijdens mijn avondwandelingetjes de mensen venster na venster zie doen, moet ik vanavond achter mijn computer gaan zitten. Nee, niet om spelletjes te doen, zo is het niet beschikt. Ik moet bijvoorbeeld dit stukje schrijven. Dag bank, dag chips, dag Holland's next topmodel. Om dat laatste ben gelukkig niet zo rouwig. Ik heb mijn eigen topmodellen thuis. Twee prachtige dochters. Maar ze mogen ook weer niet te veel schitteren, anders krijgt het buurmeisje, drie huizen verderop, geen vriendje. Ik adviseer mijn dochters daarom soms expres verkeerd. 'Die kleur staat prachtig,' roep ik dan, als ik hun fletse hoofden boven een onbestemd soort beige shirt uit zie komen. Ze nemen me serieus, maar hoe lang nog?
Vorige maand kreeg ik het even benauwd. Een gezin met een twee autistische kinderen verhuisde naar Maastricht. - Oh help, dacht ik, als mijn zoon nou maar niet aan de drugs gaat. Want in elke wijk is er wel een huisje met een kruisje. Stel nou dat de sterren mijn gezin aanwijzen.
Gelukkig voor mij brak opa twee blokken verderop zijn heup. Hij zit nu in een rolstoel. Als hij aan de beurt is, krijgt hij een kunstheup heb ik horen vertellen. Soms ben ik blij met de lange wachtlijsten. Heb ik dus mooi even de tijd om mijn zoon nare tv-programma's te laten zien waarbij middelenmisbruik troef is. Tussen neus en lippen door zal ik met hem een boompje opzetten over verslaving en laat ik zo nu en dan een informatieve folder over die enge onderwerpen op tafel slingeren. Ik pluis de tv-gids er al op na.
Maar soms hou ik de boel niet meer in de hand. Vorige week bijvoorbeeld. De buurman maakte een praatje met me. En ineens flapte ik er van alles uit.
'Als je jezelf te dik vindt worden, waarom ga je dan niet samen met je vrouw hardlopen? Lekker 's avonds na je werk. Je ziet elkaar nog eens, je valt ervan af en ik hoor dat je er dubbele energie voor terugkrijgt.' De buurman keek me verrast aan. Op dat moment sloeg mijn hart van schrik een slag over. Hoe kon ik nu zo onnadenkend zijn? Welk onheil roep ik over me af als het met hun relatie beter gaat? Of valt dit nog weg te strepen tegen opa's heup?
Even later zag ik mijn buurman fluitend terugkomen, zijn vrouw wat minder kwiek achter hem aan sukkelend. 'Heerlijk,' riep hij me toe, 'je had me veel eerder moeten tippen. Ik heb me nog nooit zo energiek gevoeld. Vanavond ga ik de kast schilderen.'
Ik dacht met spijt aan de kapotte voordeurbel. Het zal nu wel een poosje langer duren voor die gerepareerd gaat worden door manlief. Het zien van mijn veerkrachtige buurman deed ineens een alarmbelletje rinkelen. Mijn man klaagde de laatste tijd over vermoeidheid. Ik nam me voor om de volgende dag een afspraak te maken bij de huisarts. Het kon wel eens de ziekte van Pfeiffer zijn, vertelde hij mijn man. Rust is belangrijk. Gisteravond zette ik mijn man daarom in de laatste zonnestralen van de dag lekker in een tuinstoel, deken bij de hand. Om dit te kunnen doen, had ik de hele middag een oerwoud van doorgeschoten takken moeten snoeien, zodat ik een flinke spierpijn had. Ik gaf hem een glas wijn en mijn oog viel op ons vuile keukenraam. Ineens werd het me allemaal teveel. Dikke tranen rolden in mijn zoete witte wijn. 'Wanneer ben Ūk eens aan de beurt voor schone ruiten?' snikte ik. 'De mensen zijn hier allemaal veel te proper. Ik wil verhuizen. Ik word gek van dat verdomde evenwicht. Laten we in de Cirkel gaan wonen, of op de Tafelberg. Maar in godsnaam niet meer in de Weegschaal.'

Mijn man keek me vanonder zijn wimpers broeierig aan. 'Laat het plannen toch over aan die schikgodinnen boven over ons,' fluisterde hij. 'Kom liever bij me zitten.'
En toen ik door mijn wimpers keek, verdwenen de groeven en grijze haren uit zijn gezicht en leek hij ineens zelf wel een god. Plotseling kon het me niets meer schelen wat er met de buren zou gebeuren als we gingen vrijen.

Zijn Pfeiffer lijkt ook wel mee te vallen. Hij heeft energie voor twee en hoeft er niet eens hard voor te lopen.
Weegschaal, wat of wie je ook bent, ik geef me over. Ik stop voorgoed met wikken.

Maria Ros