Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
De Fokkerkerk - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
De Fokkerkerk

Ik ben een geboren en getogen Dordtenaar. Toen ik anderhalf was, zijn we van de Nieuwstraat verhuisd naar Wielwijk.

Mijn vader was vroeger diaken in de Augustijnenkerk. Dat vond ik wel interessant, maar naar de kerk gaan vond ik minder interessant, want ik kon niet stilzitten. Daarom zat mijn moeder altijd met mij achteraan. Als mijn vader dienst had, was het ná de dienst wel leuk, want dan mocht ik altijd geld tellen: centen bij elkaar, stuivers, dubbeltjes, kwartjes... En daarna gingen we altijd naar mijn oma. Die woonde nog in de Nieuwstraat. We speelden daar vooral buiten. Als je naar binnen wilde, kon je de deur van mijn oma's huis gewoon opendraaien. Als het belletje dan ging, zei je 'blijf maar'. Zo ging dat gewoon.
Mijn zus kreeg later verkering met iemand die werkte bij het Dordrechts Museum, daar vlakbij, en dan moest ik altijd mee, als chaperonne!

In Wielwijk kwamen we terecht op de Admiraal de Ruijterweg, tegenover de vliegtuigfabriek van Fokker. Omdat ik vroeger vaak ziek was, stond mijn bed daar in de woonkamer. En als de fabriek dan uitging, zag ik iedereen naar buiten komen. Ik kan me nog herinneren dat er in de Fokkerfabriek - ik denk in de kantine - werd gekerkt, omdat er toen nog geen kerk was, daar in de buurt.
Je ging met je vader en moeder mee, 's zondagsochtends. Dan liepen we een stukje door de fabriek, tussen de vliegtuigonderdelen door, en gingen we daar naar de kerk. Pas later is de Andreaskerk gebouwd.
Toen ik vier was, ging ik naar de kleuterschool, en dan moest ik mee in het rijtje, want er was daar ook nog geen kleuterschool. Dat was in 1960-1961. Ik ging niet zo graag naar school. Ik vond er niet zo veel aan. Waarom weet ik niet. Misschien omdat ik zo moeilijk praatte. Mijn moeder zette me boven aan de brug af, en dan mocht ik bij de juffrouw achterop. Soms sprong ik wel eens van de fiets af, maar dan werd ik er weer opgezet. Ik moest wel mee.
Later zijn we in een noodgebouw terechtgekomen, aan de Karel Doormanweg. Daar is toen een school gebouwd, De Rakkertjes, waar ik ook nog op gezeten heb. Daarna naar de Jacob van Heemskerckschool. En we gingen naar de speeltuin natuurlijk.

Ik heb in Wielwijk nog een keer een eiertelwedstrijd gewonnen. Dat was met Pasen. Eén van de drie briefjes die ik had ingevuld, was goed. Toen heb ik een geldprijs gewonnen, en omdat ik net jarig was geweest, had ik genoeg bij elkaar om een mooie fiets te kopen. Die heb ik bij Isendoorn gekocht, en ik was zo trots als een pauw!

Wim, mijn man, en ik hebben elkaar hier leren kennen. In jeugdsociëteit de Hopnop, dus Wielwijk is voor mij ook een romantische plek!

Wielwijk was natuurlijk wel anders dan de binnenstad van Dordrecht, maar toen ik mijn jeugd daar doorbracht, zag ik eigenlijk alleen de leuke dingen: veel buitenspelen, veel tenten met elkaar bouwen en verstoppertje spelen tussen al die nieuwe flats. Alles was er nieuw!

Atie Heugens-Molendijk