Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
De stoel van meneer Klein - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
De stoel van meneer Klein

Een jaar of veertig geleden, toen mijn zoon Ed een jaar of vijf, zes was, ging hij rijden in de Dordtsche Manege, op de pony's. Dus Ma ging altijd kijken. Later werd Ed werd vanuit zijn paardenhobby een geslaagde hoefsmid.

Ik maakte daar bloeiende liefdes mee, maar ook treurige scheidingen, ruzies en vriendschap. Met personeelslid Patricia en vrijwilligers heb ik zes keer een ponykamp georganiseerd voor dertig kinderen. Die kinderen van toen zijn nu volwassenen en rijden nog steeds in de manege. En wie als kind hier reed, komt nu met zijn eigen kinderen.

Het was toen wel heel wat anders dan nu. Respect was destijds nog heel wat vanzelfsprekender.
Voor meneer Klein, bijvoorbeeld, die al op de manege op de Vest was en de manege hier aan de Spirea gestart heeft. Hij was een grote, aristocratische man, van wie je geen kauwgom mocht kauwen als hij lesgaf. En als je de hoeven niet goed van stro ontdeed, kon je terug naar stal om dat alsnog te doen. De baan moest van hem als een vloerkleed zo schoon zijn. Toen reden er in de manege veel doktoren en advocaten en andere notabelen. Ook die moesten dat doen. En als je niet na vele waarschuwingen recht ging zitten, haalde meneer Klein een bezem en die ging dan achter tussen je armen; dat was afdoende. En kinderen die een grote mond gaven, konden mooi voor een poos uit de manege blijven.

In de kantine had meneer Klein een grote rieten stoel aan een prachttafel: een grote schijf van een boomstam van anderhalve meter doorsnee. Daar zat hij dan met zijn vrienden en de notabelen. Dat was dus niet voor de gewone man. De stoel van meneer Klein was zo heilig dat er nooit iemand op ging zitten, ook niet als hij er niet was.

Paardrijden was toen een elitesport. Nu is het sport. Voor mij hoeft het niet meer zo streng. Dat kan in deze tijd niet meer, maar wat meer respect bij de jeugd zou mij wel goed in de oren klinken.

Ik geniet nu al meer dan veertig jaar van alles wat met paarden te maken heeft, en met de vrienden die ik daar heb, hoop ik dat nog lang te doen. Met de Vereniging Dordrechtse Manege.

Bep Kuiters ('tante Bep')