Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
De Gouverneurstraat - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
De Gouverneurstraat

Mijn oma en opa zijn in 1923 met drie kinderen in de Potgieterstraat gaan wonen. Mijn moeder was toen vijf jaar oud, en zij heeft haar hele leven in Krispijn gewoond. Ik ben net na de oorlog geboren op de Brouwersdijk, naast het kruidenierswinkeltje van Troost; een kind van de 'wederopbouw'-generatie.

Begin jaren dertig, in de crisistijd, zijn oma en opa vanuit de Potgieterstraat naar de Brouwersdijk verhuisd. Uit de verhalen van mijn moeder weet ik dat opa wilde verhuizen omdat hij vond dat er in de J.J.A. Gouverneurstraat te veel 'rooien' kwamen wonen. Daar wilde hij als gegoede burger niet tussen wonen.

De 'rooien'. Dat waren de mensen die eerst in de binnenstad woonden, in de buurt van de Kromme Elleboog. Omdat daar aan krotopruiming werd gedaan, kwamen ze met hun grote gezinnen en hun ambulante handel naar de Gouverneurstraat. Gerrit de lorrenboer, Teun de olieboer, en Jumelet de mosselman: het waren Krispijners met hun eigen waarden en normen

In 1951 ging ik naar de openbare kleuterschool in de Betje Wolffstraat. School 18 was dat, want openbare scholen hadden in die tijd geen naam, maar een nummer. Dat ik naar een openbare school ging, was zeer tegen de zin van mijn vader, maar er was in die tijd nog geen gereformeerd kleuterschooltje en ik moest toch naar school. Ik hoor mijn vader nog zeggen - toen ik met een verhaal over de paashaas thuiskwam: 'Dat kind moet naar de zondagsschool.'
En zo ging ik met mijn zusje naar zondagsschool de Zaaier in de oude Da Costaschool. Later kwam daar ook de padvinderij bij en daar leerde ik met twee woorden spreken en prinsessenplaatjes sparen.

Wat ik absoluut niet mocht, was door de Gouverneurstraat lopen. Daar woonden de aso's, en het verhaal ging dat daar de een de ander doodschoot. Er werd veel op straat gedronken en nog veel erger was, volgens mijn vader, dat het communisten waren. Wat ongetwijfeld ook zo was, want veel CPN-stemmers kwamen destijds uit Oud Krispijn. Ook de eerste openbare voorzieningen in de buurt waren afgestemd op de behoeften van de bewoners in die tijd: een kroeg aan de Krispijnseweg, een politiepost aan het J.P. Heijeplein en een badhuis in de Gouverneurstraat.

Voor mij was het verbod van mijn vader overigens een reden om vaak door de Gouverneurstraat te lopen om te kijken wat daar voor mensen woonden. De communisten zag ik niet, althans in mijn beleving niet. Wel zag ik Gerrit de lorrenboer, voor wie ik bang was. Niet omdat het een 'rooie' was, maar omdat hij een glazen oog had...

In die tijd, de jaren vijftig, had iedere zuil zijn eigen scholen, verenigingen, sportclubs en woningbouwverenigingen. Als je rooms was, werd je niet ingeschreven bij een christelijke woningbouwvereniging. Mijn vader en moeder hebben dan ook jaren op een woning moeten wachten en al die tijd bij opa en oma ingewoond.
Als je in Oud Krispijn goed naar de woningen kijkt, zie je nog de resten van de verzuiling. De namen van de woningcomplexen staan er nog steeds in de gevels.

In de jaren zestig was de Gouverneurstraat een beruchte straat in Dordrecht. De vpro heeft in 1967-1977 wekenlang radio-opnamen gemaakt in de Gouverneurstraat. De opnamen van de gesprekken hebben jaren in het oude buurthuis, het Hobbeltje, boven de deur gehangen. Met de sloop is ook die band verdwenen.

In de jaren daarna werd de Krispijnse Driehoek een buurt met veel problemen. De buurt is al drie maal ingrijpend van bevolkingssamenstelling veranderd. Dat gaat nu weer gebeuren, omdat er veel woningen worden gesloopt.

Tegenwoordig werk ik als opbouwwerker vanuit een slooppand in de Gouverneurstraat, de straat waar ik als kind van mijn vader niet mocht komen. De zondagsschool en de padvinderij hebben ook niet geholpen, of misschien toch wel...

Greet van Someren