Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Het Veld - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Het Veld

Het was 1959 en ik was vijf jaar oud. Vanuit de Anjelierstraat, in de Bloemenbuurt, verhuisde ik naar de veel chiquere Javastraat. Van een klein vochtig arbeidershuisje naar een ruim herenhuis in de Indische Buurt. Tegenwoordig heet het daar Reeland, maar voor mij is het nog steeds de Indische Buurt. Het mooiste plekje in deze buurt was een waar speelparadijs. We noemden het: 'Het Veld.'

Het Veld was een soort poldertje achter het hts-gebouw aan de Oranjelaan. Om het veld stond een hekwerk en dat was er natuurlijk niet voor niets. Maar ja, waar je niet mocht zijn, daar ging je als jongen natuurlijk juist naartoe.
Dat hek vormde geen enkel probleem. We klommen er met een flinke zwaai overheen en dan stonden we op de plek waar van alles te doen was. 's Winters stond er een laag water en er groeide riet. We maakten dammen in het water waar we dan overheen liepen, maar als je in het water terechtkwam stonk je een uur in de wind. Er stonden grote metalen bakken met ijzerkrullen van de draaierij. In het midden liep een dijkje met daarop een houten gebouwtje dat er mysterieus uitzag. De ramen waren met planken dichtgetimmerd en je zag er nooit iemand. Jaren later, toen de sloper verscheen, ontdekten we dat de studenten van de hts er hun doka hadden waar ze foto's afdrukten.
Af en toe ging het hek aan de kant van de Borneostraat open en dan kwamen er kiepwagens het terrein oprijden. Ze stortten cokes in de bunkers aan de achterzijde van de hts voor de centrale verwarming van het gebouw. Soms zagen we de conciŽrge verschijnen. Met een takel hees hij een metalen karretje naar buiten en reed het naar de rand van 'ons' veld. Daar stortte hij dan de as van de centrale verwarming. We maakten ons wel zorgen, want elke keer als een karretje met as werd leeggestort, ging er een stukje van ons veld verloren.

Jaren verstreken en ons veld bood zomer en winter een schitterende speelplek. Op een gegeven moment stond er bijvoorbeeld in het veld een open koets. Die werd door de studenten tijdens hun ontgroeningsperiode gebruikt om mee door de stad te rijden. Als hij niet gebruikt werd, stond hij in het veld geparkeerd. Voor ons was die koets natuurlijk een prachtding om van alles en nog wat mee uit te halen.
Naast de hts aan de kant van de Bankastraat stond een hoge antennemast die ver boven het gebouw uit torende. In het midden van de driehoekige staalconstructie zat een trap, die erg populair was bij de jongens in de buurt. Als je die beklom, kwam je op een plateau waarop je, liggend, uitkeek over heel Dordt. Zo leerden we de stad op een heel andere manier kennen.

Het zal zo rond 1969 zijn geweest, toen er een enorme heimachine in de straat verscheen. De firma Van der Wees bracht betonnen heipalen en er werd geheid. - In ons veld! De hts stootte op in de vaart der volkeren en het prachtige hoofdgebouw zou moeten wijken voor nieuwbouw. Eerst zou ons veld volgebouwd worden en na sloop van het oude gebouw (aan de kant van de Oranjelaan) zou daar ook een nieuw gebouw verrijzen. Het was de tijd van de grote zomervakantie en ik hielp de heiers volop met het aanvoeren van de heipalen. Zware betonnen heipalen takelen, op de wagonnetjes van een minitrein laten zakken en dan vanuit de Borneostraat de bouwput in rijden. Ons veld in rijden. Het was mijn lust en mijn leven.
Later kwamen de bouwvakkers en liep er een bewaker om het veld. Af en toe lukte het nog wel eens om 's avonds de bouwplaats op te glippen en in het gebouw in aanbouw rond te struinen. Zo kwamen we, voordat het oude hoofdgebouw gesloopt werd, daar ook een keer binnen. In het donker liepen we door de gangen en kwamen in het midden van het gebouw terecht bij wat eens de bestuurskamer was. Prachtige deuren met ornamenten aan weerszijden. Super spannend was het natuurlijk allemaal, want je deed iets wat niet mocht.
Later, toen mijn eigen kinderen op het mbo zaten (de hts werd een mbo-opleiding van het Da Vinci College) en ik er de ouderavonden bezocht, kwam ik die oude toegang van de bestuurskamer weer tegen. Men had dit stukje oude hts gelukkig niet gesloopt en in de nieuwbouw verwerkt.

Al die jaren ben ik in de Javastraat blijven wonen, nu al weer 48 jaar. Eerst met mijn ouders. Nadat ik getrouwd was in het zelfde huis onder mijn ouders, en uiteindelijk, na het overlijden van mijn ouders, in zowel het boven- als het benedenhuis. Mijn beide zoons gingen naar dezelfde lagere school als ik, de Boermanschool aan de Bankastraat. En later gingen ze beiden naar de school die in 'ons' veld gebouwd is. Mijn oudste zoon is inmiddels het huis uit. Hij woont boven ons, in de Javastraat.

Onlangs was er een bijeenkomst in de oude land- en tuinbouwschool aan de Oranjelaan. Daar werden de plannen voor de sloop van de oude hts bekendgemaakt. Ik was erbij, bij die bijeenkomst. Uit belangstelling, om te horen hoe de sloop in zijn werk zal gaan. Om te horen hoe de inrichting van het terrein eruit zal zien.
Er komen nieuwe huizen. Herenhuizen aan de Oranjelaan. Huizen van rond de 600.000 euro. En zo hoort dat natuurlijk ook. De Oranjelaan is uiteindelijk echt op stand. Verder komen er eengezinswoningen, in wat ooit ons veld was. Aan de zijde van de Bankastraat komt een aantal appartementen voor 'ouderen'. In januari 2008 start men met de verkoop. Ik heb mijn adresgegevens achtergelaten bij de projectontwikkelaar. Misschien kom ik nog eens te wonen in ons veld.

Fokko van der Straaten