Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Burenoverlast - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Burenoverlast

Het is 1986. Sinds een aantal maanden werk ik bij het Gemeentelijk Woningbedrijf. Hiervoor was ik opbouwwerker en had ik vooral contact met actieve bewoners in bewonersgroepen. Maar als kersverse medewerker op de afdeling Bewonerszaken - door collega's van de Technische Dienst steevast aangeduid als de afdeling Abuizen - kom ik steeds vaker bij heel andere bewoners thuis. Het gros van de huurders in een woning van het Woningbedrijf leeft, al dan niet gelukkig, zijn of haar redelijk gewone leven. Natuurlijk zijn er wel eens tegenslagen, maar wie kent die niet. Een klein deel wordt echter achtervolgd door pech. Hoe dat komt? Joost mag het weten. Gelukkig wordt soms de boosdoener wl ontmaskerd.

In dat voorjaar komt er een klacht binnen bij het Woningbedrijf. De buurvrouw houdt haar 'huissie' niet meer bij, de tuin ziet er niet uit en ze gedraagt zich ook raar. Beter voorbereid dan de vorige keer ga ik op weg naar de Vogelbuurt. (Bij mijn vorige huisbezoek, in de Heer Heymansuysstraat, had ik echt moeten zoeken. Ik stond bijna midden in die straat, maar geen Bleijenhoeker kon me de weg wijzen. Totdat ik eindelijk iemand trof die me verstond toen ik naar deze straat vroeg. 'Oh, de Heremesuis, da's hier om de hoek.') Deze keer nam ik dus maar een stadsplattegrond mee.

Niemand reageert als ik aanbel. Ook aandringen helpt niet. Ik loop om het huis heen en bekijk de tuin. Fraai is inderdaad anders. Het huis zelf maakt ook al geen beste indruk. Voor de ramen hangen grijze... ja, wat zijn het eigenlijk? Een al heel lang geleden overleden plant siert het grote raam aan de straatkant. Achter is het kaal.
H, beweging! Er is dus toch iemand thuis. Ik klop op de achterdeur, en nog eens. Aarzelend wordt de lap die voor het venster in de deur hangt opzijgeschoven. Na enig aandringen en uitleg waarvoor ik kom, gaat de deur voorzichtig open. De lucht in de woning slaat in mijn gezicht. Als roker en bezoeker van kroegen ben ik wel wat gewend, maar dit is echt anders.

Als we even later zitten te praten in de 'woonkamer' verbaas ik me over de urinelucht die opstijgt uit de bank, die vol dekens en kleden ligt. Als een soort nest. De vrouw tegenover me heeft veel moeite mij te snappen, en dat is wederzijds. In de hele kamer ligt een tapijt van as en peuken. Overal staan asbakken die letterlijk overlopen. Dan schrik ik. Haar shaggie is op, maar ze blijft haar hand naar haar mond brengen. Ze zuigt de allerlaatste rook, uit de allerlaatste kruimel tabak. Ik ruik een brandende nagel. En nog steeds blijft de vrouw haar hand naar haar mond brengen om te roken...

Later blijkt dat ze helemaal van de wereld is door een cocktail van medicijnen die ze slikt. De psychiater die ze heeft voorgeschreven is dat blijven doen, ook al komt ze nooit meer naar zijn spreekuur. Ook minstens n andere arts blijft voorschrijven. Incontinentie, verwardheid en een versuft gevoel zijn het gevolg.

Er gaat een streep door de hele santenkraam van pillen. Er wordt thuishulp voor de vrouw geregeld, en langzaam maar zeker gaat het beter met haar.

Mijn taak zit er op. Op naar de volgende klacht over burenoverlast. En ding weet ik zeker: dit huisbezoek vergeet ik nooit meer.

Peter van der Linden