Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Klein Jakarta - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Klein Jakarta

Ik was elf jaar toen ik in de jaren vijftig vanuit Jakarta naar Nederland ben gekomen. Mijn vader, moeder, twee broers, mijn zus en ik kwamen met een Italiaans schip naar Europa. Ik weet nog goed dat dat schip 'Cindy' heette.

Met de trein reisden we vanuit ItaliŽ naar een militaire kazerne in Budel, waar we een week bivakkeerden. Na die week gingen we door naar vakantiehuisjes in Leersum. Daar was het erg klein en we sliepen er in stapelbedden.
Mijn moeder zag het helemaal niet zitten. Ze was natuurlijk een grote stad gewend en nu zat ze ineens in een klein dorp, maar ik vond het daar geweldig. Ik kon er heerlijk in het bos spelen en hutten bouwen, dus ik vermaakte me er wel.

Na een jaar in Leersum zijn we naar Dordrecht verhuisd en kwamen we in de toen nog gloednieuwe wijk Wielwijk terecht. We kregen een vierkamerflat aangeboden in de Witte de Withstraat en hadden het daar meteen naar onze zin. Er woonden in die tijd zo veel Indische mensen in Wielwijk dat de wijk ook wel 'klein Jakarta' werd genoemd.
In de flat was het wel erg druk: we leefden met zes mensen in vier kamers en er waren ook vaak Indonesische vriendinnen van mijn moeder op bezoek.

In die tijd zat ik op de mulo in Krispijn, waar ik het niet zo leuk vond. Ik had wel veel vriendinnen, maar dat waren meestal Indische meisjes. De Hollandse meisjes trokken me niet zo. Ik voelde toch een cultuurverschil, had andere denkwijzen. Bij Indische mensen vond ik het gemoedelijker, gastvrijer, en er werd daar minder op je gelet.
Ik heb mijn school niet afgemaakt. Mijn vriendinnen werkten ook allemaal al en ik ben in het derde schooljaar vertrokken. Ik kreeg direct een administratief baantje bij Holland verzekeringsmaatschappij. Daar heb ik nooit spijt van gehad.

Inmiddels leerde ik mijn man kennen, een rasechte Dordtenaar, en kreeg een lieve en warme schoonfamilie waarin ik me meteen thuis voelde. Vanaf die tijd leerde ik ook meer Nederlanders kennen, bijvoorbeeld de vrienden van mijn man met wie hij destijds voetbalde.
In het begin van ons huwelijk zijn we met onze zoon Albert naar de Jan van Brakelstraat verhuisd. In die tijd kwam ik nog heel vaak bij mijn moeder, die al die tijd in de Witte de Withstraat is blijven wonen.
Mijn man had het totaal niet naar zijn zin in Wielwijk en wilde liever een huis in het centrum van de stad, waar hij ook vandaan kwam.
Volgens hem was er in Wielwijk niks te beleven en hij was altijd bang dat hij iets miste in zo'n buitenwijk.

Nu wonen we al jaren dichter bij het centrum en dat bevalt ons veel beter. Mijn moeder woont nog steeds in de Witte de Withstraat, dus we komen nog regelmatig in Wielwijk.

Trees Zwaan