Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Een 'beautiful goodbye' - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Een 'beautiful goodbye'

Het is 5 mei 2007.
Dordrecht is de stad waarvan ik 36 jaar een onuitwisbare indruk in mij meedraag. Ooit woonde ik daar in mijn eentje, nadat ik enkele jaren ervóór, in Deventer, volledig was uitgeraasd en elke straatsteen in die stad kon uittekenen. Deventer was namelijk mijn eerste thuishaven, nadat ik als jongen van negentien mijn ouderlijk huis was ontvlucht om er niet meer terug te keren.

Ik voelde al maanden het verlangen om na al die tijd Dordrecht te bezoeken. De laatste dagen echter kwam er nog een motief bij: ik voelde een háást om Dordt te bezoeken. Zonder dat ik het echt begreep, gaf ik er aan toe en reisde deze bevrijdingsdag af in de hoop op een déjà vu.

Om drie uur stond ik dan echt in de stationshal van Dordrecht en ik besefte dat ik daar ook in 1971 moet hebben gestaan met mijn spulletjes en hond. Kan niet anders.
Herkennen deed ik niets.

In 1971 had ik lange tijd verkondigd dat ik Deventer echt verlaten wilde. Ik had tenslotte bijna alle vormen van leven uitgeprobeerd behalve geweld en harddrugs, en voelde me compleet opgebrand. Er bleef dus nog één optie open: vertrekken.
In die laatste maanden daar, kocht ik impulsief een oud boekje vanwege de titel: Ik zoek een mens. Het bleek te gaan over een Griekse filosoof die op klaarlichte dag met een lantaarn over straat liep en aan wie de omstanders vroegen: 'Waaróm!?' Zijn antwoord: 'Ik zoek een mens.'
Die woorden waren voor mij één en al herkenning, en geleidelijk aan kwamen mijn jeugdherinneringen boven van die ene mens, die 'mensenzoon' uit mijn kindertijd. Inderdaad, de oude bijbelverhalen waarmee ik opgroeide. Ondanks het kille instituut kerk, was de bijbel me ergens wel vertrouwd gebleven en vond ik er als kind steun bij.
Nu dat gevoel zich ineens opnieuw voordeed, liet ik me erdoor verleiden en voelde ik een soort kalmte in mij opkomen, en dat was voor mij een reden om dat gevoel verder te volgen. Uiteindelijk was ik uit Deventer weggevlogen, de god van mijn kinderjaren achterna.

Ik belandde in 1971 tenslotte in Dordrecht, waar ik een piepklein sloophuisje vond met veel gebroken ramen, maar ik geloofde erin en heb er zowaar een eigen thuis van weten te maken. Ik woonde enkel op de zolderverdieping en schilderde een tekst op de muur: 'Daar waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn.' Het werd mijn eiland in de grote wereld.

Vandaag stond ik dus opnieuw op dit station en ging op zoek naar de Tolbrugstraat Landzijde.
Mijn steegje bleek nog immer te bestaan en heel voorzichtig liep ik het in. Links zag ik hoge muren van V&D en rechts tastten mijn ogen de deuren, muren en ramen af. Eerst een 'poolcentrum'. Geen herkenning.
Verderop een leeg terrein en daarná drie kleine, dichtgetimmerde huisjes die, jawel, maar één boodschap verkondigden: 'Alfredo, in 1971 waren wij al sloopwoningen en dat zijn we nu nóg!'

Ineens naderde ik zodoende mijn intieme Dordtse verleden en mijn ogen vonden ten slotte hun doel bij het zien van een groot vierkant raam in een grote dakkapel: dát is 'm! zei mijn hart.
Mijn ogen bleven verbeten hangen bij de spiegelingen op dat raam zélf, omdat daar bewegingen te zien waren, schimmen, kleuren, wolken. Een witte duif zat er pal boven en deed eveneens mee in dit spel.
Minutenlang bleef ik staan en genoot intens van wat me overkwam.

Ooit vond ik achter dat raam een thuis en via datzelfde vierkante raam tastte ik toen de hemel en de aarde af. Dit huisje was een klein verlaten eiland, maar voor mij en de hond nog net bewoonbaar.

Nu, in 2007, keek ik van buitenáf naar dat vierkante raam en was het alsof onze blikken in de weerspiegelingen eróp, elkaar kruisten.

Inderdaad, ik trof deze dag in 2007 wat ik ooit in Dordrecht vond en schiep; een warme, veilige plek, die de jongen Alfredo kon kalmeren en inspireren.

Michael Palin van Monty Python zei ooit eens: 'It's not the length of time that counts. It's the impression, like "that óne summer", you'll never forget.' Die wijsheid gaat voor mij helemaal op wat Dordrecht betreft.

Na drie maanden werd ik in 1971 - onaangekondigd - 's middags plotseling uit de sloopwoning gezet. Twee mannen en een agent voor de deur. Roepen en bonken. 'Oprotten jij, je gaat maar bij de junks wonen. Wij hebben opslagplaats nodig voor onze elektronica,' was het credo. Alles werd door hen op straat gezet. Ik riep ten slotte mijn hond en we vertrokken, waarbij ik alleen mijn drie elpees van Cat Stevens meenam. 'Die andere spullen heb ik nu tóch niet meer nodig,' riep ik hen na.

Mijn hond en ik stonden volkomen onverwachts op straat. Mijn 'thuis' was ineens oneindig groot geworden en ik dreigde me daar bijna geheel in te verliezen. Geen dakvenster meer om er vanachter de wereld te kunnen aanschouwen. Geen muren en dak om te schuilen en slapen.

Uiteindelijk ben ik nu, anno 2007, een vader van vier volwassen dochters en werk ik in de welzijnssector. Ik ben ook vrijwilliger bij een kindercircus, want de fantasie die mij toen in leven hield, heb ik nimmer losgelaten.
Daarnaast deel ik mijn leven in schilderijen, verhalen, liedteksten en foto's.

Ten slotte liep ik deze 5de mei 2007 nog éénmaal door de binnenstad en als laatste door mijn straatje. Ik stond halverwege nog even stil, liep verder en stapte even binnen bij Café Oke. Ik vertelde de barkeepster waarom ik daar vandaag rondliep en ze antwoordde: 'Oh, alle drie de huisjes worden over zes weken gesloopt. Ze zijn nog van dezelfde eigenaar.'

'Wat een toeval,' zeg ik, voor me uit starend. Ten slotte vraag ik haar de titel van de muziek die ik hoor. Twee minuten later een briefje bij het afrekenen: Beautiful Goodbye van ene Amanda Marshall.

Dat briefje blijft eeuwig bij me, net als de warmte die ik ooit in Dordrecht vond.

Alfredo