Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Het kasteeltje Crabbehoff - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Het kasteeltje Crabbehoff

Redelé was de - van origine Belgische, zó adellijk klinkende - naam der naoorlogse bewoners van het kasteeltje op de kop der huidige Talmaweg, waaraan de wijk Crabbehof zijn naam heeft ontleend. Jawel, destijds op de kop van deze weg, hoewel die toen nog niet eens bestond, en de Abraham Kuyperweg net zomin.
Een bos, boomgaarden en weilanden bepaalden nog het sfeerbeeld rondom dat zo pittoresk ogende voormalig Dubbeldamse dorpskasteeltje. Van het inmiddels alweer gesneefde Huize Avondzon en het huidige appartementencomplex Zephyr was in de verste verte nog geen sprake. Allles was er nog puur natuurlijk, als in het ó zo prachtige lied van Wim Sonneveld, Het dorp, waarin 'Het tuinpad van mijn vader'.

In deze idyllische ambiance woonden en recrëeerden de heer des huizes, diens echtgenote en hun kinderen als in een sprookjeskasteel. Híj was de directeur der Biscuit- en Chocoladefabriek Victoria aan de Parallelweg/Hoge Bakstraat. En zíj maakte zich verdienstelijk als voorzitster van een vredesgroepering die in het logo een gebroken geweertje had prijken, onder het oogmerk het oorlogsgeweld de wereld uit te bannen. Idealisme ten top derhalve, want sindsdien is wereldwijd alleen maar méér de pleuris uitgebroken via ontelbare, voortwoedende oorlogsgeweldspiralen die alsnog almaar toenemen. Echter mevrouw Redelé en haar geestverwanten schuwden dit alles als de duvel 't wijwater, en had 'r temet een dagtaak aan hierover wereldwijd te corresponderen. Ik weet dit uit de eerste hand, daar wijlen mijn schoonzus Maartje Hooghart bij deze zo edel en tolerant denkende mensen gedurende zo'n vijftien jaar intern wonend huishoudster is geweest.

De Victoria was destijd de allereerste onderneming die haar medewerksters een sociale meerwaarde bood door hen huishoud- én kookkunde te laten bijbrengen, zodat de meisjes na hun huwelijk niet per se enige malen van de trapleuning af hoefden te gaan glijden om het prakje voor hun echtgenoot op te warmen. Waarbij het dan maar de vraag was, of manlief er nou boos óf fiks hitsig van geworden zou zijn! Maar hoe dan ook, de spinazie à la crème van die meisjes smaakte altijd een ietsepietsie lekkerder dan die van de meisjes van de Sigarettenfabriek, de Blikfabriek, de Johan de Witt, of van Dorlofa, De Dordtse Lorrenfabriek, welk kledingatelier zich later ook in iets bescheidener mate te Crabbehof heeft gevestigd. Wat natuurlijk beslist niet wil zeggen dat het opgeschepte voer van al die andere fabrieksmeisjes 'niet te hachelen' zou zijn geweest. Want zoiets moet je uiteraard ook weer niet gaan overdrijven; immers, als ze in een krotje woonden, bezaten ze vaak niet eens een trapleuning, maar een goor ogend touw, en zagen hun man en kroost er ook altijd heel erg gezond uit!

Maar het blijft als een Dordtse witgekopte meerpaal boven water staan dat de meisjes van 'de Vic' dus niet van de (daar is ie weer) trapleuning af hóéfden te roetsjen met de bedrijfskreet: 'Oh... Redelé, hoodriéjooh... hoodriéjeeh... van boven... naar beneê dur mee...'

Links schuin achter het kasteeltje is in later jaren het winkelcentrum Crabbehof verrezen. Eerst was daar een tijdelijke houten constructie, waarvan Piet de Kok de animator was. Het huidige plein aldaar is dan ook naar hem vernoemd: het P. A. de Kokplein.
Piets roots lagen in de Paul Krugerstraat, waar zijn moeder een bescheiden manufacturenwinkeltje dreef. Piet zag geen brood in de winkel en werd marktkoopman met dezelfde handel. Totdat zijn ondernemersbloed nog wat feller ging tintelen en hij winkelcentrum Crabbehof als zijn zakelijk domicilie verkoos. Met succes, want velen volgden hem daarin.

Bob Kattemölle