Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Saaie boerderij - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Saaie boerderij

Het Zuidhovense kerkje aan het Zuidhovenlaantje was in de jaren '27-'28 van de vorige eeuw gewoon een boerderij. Ik herinner me het zwarte smeedijzeren hek dat er langs de weg stond en de heerlijke boomgaard op de plaats die nu speelweide is geworden.

Mijn vriendinnetje woonde op de boerderij en ik speelde er vaak met haar. Zelf woonde ik toen nog op de Krispijnseweg, in een gezellige en drukke buurt met veel kinderen van mijn leeftijd.

De boerderij vond ik eigenlijk maar saai, want er waren geen dieren en we moesten altijd onze schoenen uitdoen in de gang als we naar binnen gingen. Ik had het veel spannender gevonden als er stallen waren geweest waar we lekker paarden, varkens of geitjes hadden kunnen knuffelen en verzorgen.

Mijn vriendinnetje en ik gingen ook wel eens naar het Opa-en-Oma-huis, het huis van haar opa en oma dat aan hetzelfde laantje, dicht bij de boerderij, stond. Dat huis staat er trouwens nog steeds.
Haar opa en oma keken uit over de korenvelden en als het er waaide, zag je er één grote gele golf van zonlicht en warmte. Echt prachtig.
Tijdens de oorlog is de boerderij kapotgeschoten. Mijn vriendinnetje woonde er toen al niet meer en ik had in die tijd al lang geen contact meer met haar. Ze is, geloof ik, later wel met een boer getrouwd.

Na de oorlog veranderde er veel.
De grond van de boerderij werd opgekocht ten behoeve van de woningbouw en de boerderij werd verbouwd tot kerk.
Het toeval wilde dat mijn vader na de oorlog een perceel kon kopen op het gebied van de oude boomgaard waar ik vroeger speelde. Hij heeft er de bungalow laten bouwen waar ik later dertig jaar met mijn man heb gewoond en tot op de dag van vandaag nog steeds woon.
Mijn dagelijkse uitzicht op de groene wijk, de boerderij-kerk en de speelweide doet goede herinneringen herleven.

Len van der Heul