Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Mijn ontdekking van de Staart - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Mijn ontdekking van de Staart

Het CBK van de gemeente Dordrecht had me uitgenodigd om in 2006 drie wandelingen te organiseren op de Staart, in het kader van Verhalen van Dordrecht. Ik was nog nooit in die wijk geweest en ging, nieuwsgierig als ik was, in februari in de ijzige kou op ontdekkingstocht. Een tocht die tot in na de zomer zou duren.

Toen ik er de eerste keer naar toe ging, nam ik op het Centraal Station de stadsbus naar de Staart en stapte uit bij halte Maasstraat. Ik had geen idee hoe de buurt eruitzag of wat ik kon verwachten. Ik begon te lopen richting het Wantij en stuitte op een groene strook met bankjes, wat kunstwerken, een aantal afgeragde speelplekken en een wandelpaadje langs het water. Wat opviel was de door een storm of door de bliksem gevelde populier. Eerlijk gezegd deed het me wat naargeestig aan, maar ik besloot toch het paadje af te lopen.
Nu heb ik altijd een vreemde angst voor bijtende honden; zeker als ze me tegemoetkomen. De weinige mensen die ik tegenkwam, bleken allemaal hondenbezitters te zijn, dus prettig vond ik het er niet. Maar iedereen verzekerde me, zoals gewoonlijk, dat zijn of haar hond niks deed. En inderdaad, er gebeurde gelukkig niets.

In de periode daarna ben ik nog vaak op de fiets teruggegaan naar de hondenuitlaatplek aan het Wantij, en terwijl de bomen groener werden, werd het daar ook allengs drukker.
Op de dagen dat ik 's avonds een rondleiding gaf, bracht ik een groot deel van de dag door op zo'n bankje. Af en toe werd ik aangesproken door mensen die wilden weten wat ik daar toch de hele dag aan het doen was. Volgens één voorbijganger leek ik een zielig typje, zo met mijn fiets tegen het bankje, een beetje voor me uit starend of in mezelf de tekst voor de rondleiding reciterend. Als een ware missionaris legde ik uit dat ik rondwandelingen zou gaan leiden. Soms vroeg ik voorbijgangers wat over het gifschandaal op de Staart, of over hoe het is om in de wijk te wonen.

Naarmate het seizoen vorderde, werd het bij het Wantij drukker met recreërende mensen. Voorbijgangers gingen me herkennen en uiteraard herkende ik ook mensen die ik al eerder had gezien. Toch vreemd dat ik bij de rondleidingen geen van mijn 'kennissen' heb gezien. Zoals de man die op een woonboot woonde, of de onderwijzer die les ging geven.

Geleidelijk veranderde de wijk in een waar recreatieoord. Niet alleen liepen er nu mensen met jonge puppies en zag ik meer vechtende honden, ook mijn bankjes werden populairder. Vrouwen uit de buurt namen even gezellig met elkaar de dag door; hondenbezitters vertelden elkaar over het wel en wee van hun viervoeters.
Ik week uit naar de populier. Gezien de broodresten die daar lagen, is dat voor meer mensen een favoriete stek. Het uitzicht is er rustgevend. Het zacht stromende Wantij, kinderen die er op een soort vlot spelen, of dobberen op restanten van een surfplank, roeiers die aan de overkant in en uit hun boten stappen.

En afgelopen winter heb ik mijn nieuwe plek ontdekt. Het stormde, het regende en het bliksemde. Geen weer om op een bankje of bij mijn populier te gaan zitten. Dus vluchtte ik naar wat mijn nieuwe favoriete plek op de Staart is geworden: café Ondersteboven. En daar zag ik ook weer de 'mijn' woonbootbewoner en 'mijn' onderwijzer.

Jetske de Boer