Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
De Staartpolders - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
De Staartpolders

Voordat ik in Dordt woonde en nog elders in het land vertoefde, kwam Antje daar af en toe om mijn nooit ontloken gevoel voor de huishouding enig leven in te blazen en om nog andere redenen die maken dat een man en een vrouw zo graag bij elkaar zijn. Tijdens een van de eerste keren dat ze bij me was, in een tijdperk waarin ik Dordrecht alleen in verband bracht met de eerste vrije Statenvergadering en Ary Scheffer, vertelde ze mij met iets van vertedering dat ze op de Staart woonde. Nou kan ik mij nergens oriënteren, dus ik vond het goed. Maar toen ik voor het eerst van mijn leven van de N3 afkwam en moest kiezen tussen Staart-Oost en Staart-West, toen koos ik voor de eerste mogelijkheid, omdat het me daar zo mooi leek vanwege de toevoeging 'De Hollandse Biesbosch' en omdat de groene einder het won van de steedse dreigementen.
Inmiddels staat onomstotelijk vast dat ik op de Staart-West woon en dat ik via de Staart-Oost naar de Merwelanden ga om te joggen, waarmee ik mijn longinhoud vergroot, wat weer nodig is om goed te kunnen zingen. En ondertussen leer ik in een sneltreinvaart de Dordtse dreven kennen. Dat dacht ik tenminste, tot ik iets las over een brugverbinding Staart-Stadspolders. Navraag bij mijn raadsvrouwe leerde dat ik iedere dag als een amechtig rund voorbij de wijk Stadspolders loop. Om de juistheid van haar bewering aan te tonen, nam ze mij en de hond mee voor diens plasroute langs het Wantij. Een flink eind voorbij de Wantijbrug wees ze met een priemende vinger naar de overkant van het Wantij en sprak ze de verwijtende woorden: 'Daar, Eddie, de Stadspolders?'

'Ik dacht dat dat de Staart-Oost was,' zei ik gauw om mijn gezicht te redden en om mijn geografische leemte te camoufleren. Maar ik besefte dat het gewenste effect zou uitblijven vanwege de schapenkop die ik op dat moment zo meesterlijk imiteerde. Maar een uurtje later, toen we door de Stadspolders reden, bedacht ik dat mijn opmerking helemaal niet zo oerdom was geweest. Ik zag namelijk een heleboel voorzieningen. Voorzieningen die zelfstandig wonende ouderen op de Staart-Oost moeten ontberen, doodgewoon omdat ze er niet zijn. Die voorzieningen wel te verstaan.
Die situatie deed me denken aan Piet Pelle, dat jochie met die pet en die nieuwe fiets in dat stripboekje dat ik kreeg bij mijn eerste rijwiel: 'Kijk, daar woon ik, in dat huis, maar ik ben nog lang niet thuis!' zei hij blij. Nou had dat knulletje jonge benen en een spiksplinternieuwe Gazelle-fiets. Die laatste had hij van zijn vader en moeder gekregen en daar haalde hij onwaarschijnlijke capriolen mee uit om toch vooral op tijd thuis te zijn. Want met die gevleugelde woorden nam-ie met ware doodsverachting de laatste hindernis, een brede sloot die gelukkig zo ondiep was dat zijn petje droog bleef en dat hij zich levend maar drijfnat bij zijn moeder in de keuken kon melden om het toetje niet mis te lopen.

Tante Gré uit de Haringvlietstraat zie ik dat niet meer doen, hoewel het een flinke vrouw is. Tante Gré overigens veegt de vloer aan met het volledig misplaatste begrip 'zelfstandig wonende ouderen', alsof ouderen in beginsel niet zelfstandig mogen, kunnen of willen wonen; alsof er ook uitwonende baby's bestaan.

Dat infrastructurele bruggetje is er gekomen. Nou nog die voorzieningen voor zelfstandig wonende ouderen en zo'n mooie ouderwetse Gazelle voor tante Gré.

Ed Driever