Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Dwaalspoor - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Dwaalspoor

Bij Super de Boer aan de Merwedestraat hoort hij een vrouwenstem naast zich. 'Mag ik iets vragen... ben jij Gerard?' Na een paar verbaasde ogenblikken waarin vrouwen, meisjes en omstandigheden voorbijflitsen, stopt de film: 'Margriet, Nieuwstraat.'
Zij is het, veertig jaar ouder dan zijn overbuurmeisje van toen, maar onmiskenbaar. Ze lijkt op haar moeder. De eenenzestigjarige voelt zich onhandig als de zeventienjarige die hij ooit was. En meteen spookt door zijn hoofd die verbaasde vraag; de vraag of ze dan geen zelfmoord heeft gepleegd, 36 jaar geleden.

'Ik herken je nog,' zegt ze, 'na al die jaren. Ook al zie je er anders uit dan die keer dat we samen naar dat schoolfeest zijn geweest.'
Ja, hij weet het nog. Het was een van de weinige keren dat hij voldoende moed had gehad haar mee uit te vragen. De familie zat nog aan tafel toen hij aanbelde en hij mocht in de voorkamer op haar wachten. Er stond een plaat op van de Beatles, She loves you, yeah, yeah, yeah. Op het feest had hij haar mogen zoenen, onschuldig, bij een spelletje. Daarna durfde hij niet meer.

'Ik zag het aan je ogen,' zegt ze.
'Laten we koffie gaan drinken in de Merwehof,' zegt hij. Hij weet niets anders te bedenken. Als ze zitten, komt meteen weer die vraag bovendrijven: 'Sorry, ik moet het je vragen, anders kan ik mijn hoofd er niet bij houden. Ik heb jaren geleden gehoord dat je overleden was.'
'Ja,' zegt ze, 'dat klopt, maar het was een dwaalspoor. Je weet misschien dat ik een relatie had met Joop Cats, toen we allebei in Groningen studeerden?'
Dus toch, denkt hij. Joop, zijn oud-klasgenoot, had achter haar aan gezeten. 'Toen ik het had uitgemaakt, werd hij vervelend. Hij achtervolgde me, belde me 's nachts wakker, stond onverwacht in de achtertuin. Dat bleef maar doorgaan. De enige manier om van hem af te komen, was mijn zogenaamde zelfmoord en mijn vlucht naar Dordrecht, waar familie van ons woonde.'

Hij moet het even op zich laten inwerken. Ziet zichzelf weer als het jongetje van zeven dat vanuit het boerendorp waar hij geboren was, verhuisde naar Amstelveen, geen aansluiting vond bij de kinderen in de straat en verliefd werd op Margriet door een opmerking van zijn zus, die Margriet 'z'n leuk meisje' vond. Zo kwam het.
En daarna, hij was 26, de onverhoedse mededeling van zijn moeder dat Margriet al een paar jaar geleden zelfmoord had gepleegd. Zijn moeder had niet geweten dat hij altijd wist waar Margriet was.

'Maar,' zegt ze, 'hoe kom jj hier terecht?' Hij dwaalt intussen af naar het eind van zijn militaire diensttijd, naar het feest waar iedereen beslist met zijn vriendin moest verschijnen. Hij had geen vriendin en wist niets anders te bedenken dan haar in Groningen op te sporen via de universiteit. Hij schreef haar. Dat ze al jaren centraal stond in zijn gedachten. De vraag of ze meeging. Haar voorstel om eerst af te spreken op de hockeyclub waar ze vroeger allebei lid van waren, en de mislukking van die onhandige ontmoeting.

Ze kijkt naar buiten, waar een brommer voorbij jakkert. 'Je laatste adres dat ik me herinner was in Utrecht,' zegt ze.
Hij vertelt haar zijn levensloop, zoals je die aan iemand vertelt die je nog maar net kent. Kort, to the point, om er niet te lang bij stil te staan.
'Ben je getrouwd?' vraagt ze.
'Ja, met iemand van de hockeyclub, maar je kent haar niet.'
'Ik niet, na Joop.'
Hij kijkt naar haar, maar ze beantwoordt zijn blik niet. 'Ik heb me vaak afgevraagd,' zegt ze, 'welke opties er voor ons openlagen. Weet je nog welk Beatles-plaatje ik opzette toen je bij mij thuis op me wachtte?'

Er glinstert licht onder haar ogen. Ze ziet hem kijken.
'Vanwege het leven,' zegt ze zacht en kijkt weer naar buiten. Het plein is leeg.
Plotseling staat ze op, grijpt haar tas en loopt zonder om te kijken haastig naar de deur. Ze wisselen geen telefoonnummers uit.

Een paar dagen na de plaatsing van dit verhaal op deze website krijgt hij via de redactie een e-mail. Een kennis van haar had het verhaal gelezen, had haar daarin herkend en haar erop gewezen. Het had veel bij haar losgemaakt, schreef ze, maar ook dat ze nu niet meer aan onvervulde opties wilde denken. Hij moest de Merwehof vergeten. Ze wilde ook geen nieuwe afspraak.

Twee weken later in Dordt Centraal een politiebericht over een 59-jarige vrouw die van de Prins Hendrikbrug was gevallen en was meegesleurd door de ebstroom. De politie had het lichaam enkele uren na de melding gevonden.

En vraag doolt nu zowel overdag als 's nachts als een wesp door zijn hoofd. Kun je zomaar van die brug vallen? Of spring je?

P. Maalbeek