Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Vergankelijkheid - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Vergankelijkheid

Als kind van de binnenstad kende ik op de Staart alleen de Maasstraat en de Merwedestraat. Over de brug, linksaf de Maasstraat in tot bijna aan het eind, waar het dierenasiel was. Als we met vakantie gingen en onze hond kon echt niet mee, moest hij voor die tijd naar het asiel.
Vlak voor het asiel was een destructiebedrijf, met stapels vaten waar het verwerkte afval in afgevoerd werd. Mijn grote broer maakte me altijd bang dat onze hond er niet meer zou zijn als wij terugkwamen; volgens hem was hij dan afgemaakt en zat in één van die vaten.
Iedere week kwam een vrachtwagen van het destructiedrijf bij alle slagers langs om de uitgebeende botten en ander vleesafval op te halen. Je kon het spoor van die wagen volgen als je je neus achterna liep: het stonk er onbeschrijfelijk. Verder rook het op de Maasstraat altijd lekker naar ijzer en naar de frietkraam op de hoek. Zomer en winter zaten er op de stoep van de Biesboschwerf tussen de middag altijd arbeiders buiten, om te schaften of om een luchtje te scheppen.

Aan het begin van de Merwedestraat woonde een vriendinnetje uit mijn klas. Als we de Merwedestraat uit fietsten, langs de witte huisjes en nog veel verder - de weg werd daar van schelpzand en er stonden heel veel wilde rozen -, kwam je bij het Huis te Merwede, waar onder aan de dijk in het voorjaar altijd kievitsbloemen bloeiden. Meestal namen we boterhammen mee en speelden daar de rest van de dag.

Langs de Maasstraat en langs de Merwedestraat werd het gaandeweg volgebouwd met industrie, en het vroegere schelpenpad naar het Huis te Merwede werd bestraat.

De industrie van toen is inmiddels weer vertrokken en de fabriekshallen en andere gebouwen worden een voor een afgebroken. In het najaar van 2004 heb ik op een van die nu kale vlakten aan de Maasstraat, waar in de toekomst de Stadswerven zal worden ontwikkeld, een beeld geplaatst, genaamd 'Vergankelijkheid'.
Dat beeld heb ik gemaakt van opgestapelde, ongebakken bakstenen, en het stelde een zittende mensfiguur voor. De stenen waren niet gebakken, omdat het mijn bedoeling was het beeld door weer en wind, zon en vorst te laten vergaan. Door de verwering zou er dan alleen nog een onherkenbare berg klei overblijven en ook die zou weer vervlakken tot hij helemaal in de omgeving zou zijn opgenomen. Mogelijk zou er zelfs weer iets op gaan groeien.

Toen ik mijn werk had gedaan en het beeld er eenmaal stond, begon de omgeving weer zijn eigen betekenis te krijgen. De afbraak van de Maasstraat was nog niet voltooid: nog een enkel bedrijf, een enkel bewoond huis, fabriekshallen waarin - voor tijdelijk - heel andere arbeiders werkten. Kunstenaars hadden er ateliers en in een van de hallen van De Biesbosch heeft nu nog het Circus Royal een onderdak. Daar wordt gewerkt aan de grote wintervoorstellingen, waarvoor de grote tent aan de overkant staat opgesteld.

Mijn beeld is nu geheel verweerd en weggewaaid van de vlakten aan weerszijden van de Maasstraat. Ruim twee jaar heeft het daar gezeten, kijkend naar de steeds leger wordende omgeving, wachtend tot er weer iets anders op gaat groeien.

De Maasstraat wacht op de uitvoering van nieuwe plannen.

Margreet Huisman