Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Gehandicapt in Casablanca - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Gehandicapt in Casablanca

Als de beugel aan mijn been een keer kapot is, besef ik maar al te goed wat het is om letterlijk vast te zitten. Dan ben ik ook direct mijn vrijheid kwijt. Maar hier in Nederland heb ik de luxe dat ik die loopbeugel alleen maar even hoef te laten repareren en ik kan weer op stap. Veel armen in mijn geboorteplaats Casablanca hebben die luxe nooit gekend. Ze zijn al jaren gehandicapt en voor alles afhankelijk van de hulp van familie en vrienden. Stel je maar eens voor dat je een rolstoel nodig hebt en die nooit hebt gehad. Dat het enige toilet zo'n porseleinen plaat is met twee plekken om je voeten op te zetten en een gat in de grond ertussen. Wie wel eens in Frankrijk heeft gekampeerd weet vast wel wat ik bedoel. In Casablanca kun je zo'n gehandicapte erg blij maken met een rolstoel en een po-stoel. Een looprek of rollator kan dan betekenen dat zo iemand voor het eerst van zijn leven zelf de deur uit kan. Een paar krukken maakt het leven dan helemaal anders.

Het idee is destijds zo geboren: waarom zou ik niet wat van die rolstoelen en looprekken naar mijn geboorteplaats brengen? Met een auto en aanhanger vol reed ik van Dordrecht naar Casablanca. Inmiddels hebben we ook daar een stichting en tegenwoordig kunnen we een kleine zeecontainer vol sturen. Ik ga zelf dan ook die kant op, want ik wil er dolgraag bij zijn als we de mensen daar blij kunnen maken met een hulpmiddel waarmee hun leven zo veel verbetert.

Er zijn meer landen waar ik aan de slag zou willen gaan, maar mijn vleugels zijn nu nog niet groter. Dus richt ik me op mijn geboortegrond, waar de tegenstellingen tussen arm en rijk nog steeds groot zijn; als je daar arm bent, ben je ook echt árm. Ik wil daar iets bereiken voor armen met een handicap. Ook zij moeten kunnen ervaren wat het is om niet meer volledig afhankelijk te zijn van anderen. Medische hulpmiddelen zijn voor hen onbetaalbaar, terwijl hier in Nederland veel van die hulpmiddelen over zijn.

Ik ben dan ook wat blij als er weer iemand belt die een kruk, een rolstoel of wat dan ook beschikbaar heeft. Waar het ook is in Nederland, daar ga ik direct op af. Ook al is het kapot, het maakt niet uit. Hier in Dordrecht kan ik rekenen op de ondersteuning van de Vadergroep in buurthuis De Buitenwacht in Oud Krispijn om alles te repareren. Alles is welkom. Desnoods bouwen we uit losse onderdelen weer een goede rolstoel. Ook van het Da Vinci College krijg ik nu ondersteuning. Leerlingen helpen bij reparaties. Wat mij betreft mogen deze leerlingen ook mee naar Marokko komen, zodat ze zelf kunnen zien wat hun hulp betekent.

In Casablanca pakken we de zaken nu ook groter aan. Daar runnen we een stichting met jonge gehandicapten die zelf een goede opleiding hebben en voldoende inkomen om de hulpmiddelen die ze nodig hebben te kopen. Zij houden de wachtlijst bij, en helpen bij het organiseren van een feestelijke bijeenkomst, waar we degenen die aan de beurt zijn blij kunnen maken met het uitdelen van de hulpmiddelen.
Mijn grote wens is om in Casablanca een eigen ruimte te beginnen. Een ontmoetingsplaats waar gehandicapten altijd terecht kunnen om hun ervaringen te delen, elkaar te ondersteunen, maar ook gewoon voor een luisterend oor. Waar je je even thuis kunt voelen, contacten kunt maken en mee kunt doen in die samenleving. Een volgende stap is dan dat gehandicapten ook werk kunnen vinden; samen kleding maken, computers repareren, een internetcafé runnen en natuurlijk rolstoelen repareren.

Bij de laatste zending waren zes ziekenhuisbedden, bijna zeventig rolstoelen, vijftig rollators, een scootmobiel, fietsjes voor gehandicapte kinderen, looprekken, infuusstandaards en po-stoelen. Een container vol. Zo'n groot containerbedrijf, Maersk, zorgde voor het vervoer naar Casablanca.
Als de container aankomt, zorg ik ervoor dat die zo snel mogelijk door de douane komt en naar de plek van bestemming wordt vervoerd. Daarna werk ik met de vrijwilligers van de stichting daar, Association Marocaine Pour Développement des Personnes Handicapées, aan de feestelijke uitreiking. Zo'n dag is heel emotioneel. Ik ben dan echt de koning te rijk als je ziet hoe dankbaar en blij iedereen is. Wat het betekent voor deze mensen. Het is voor mij bijna een verslaving geworden. Ik hoop dit werk nog heel lang te kunnen blijven doen.

De vrijwilligers van de stichting in Casablanca bezoeken ook enkele keren per jaar iedereen die een rolstoel of een ander hulpmiddel heeft gekregen om te kijken of alles nog goed functioneert. Hulpmiddelen die niet meer worden gebruikt gaan weer terug naar de stichting, zodat we daar weer iemand anders blij mee kunnen maken.

Iedereen in Dordrecht en in Casablanca werkt als vrijwilliger. De hulpmiddelen zijn ook gratis. Particulieren bellen omdat ze nog iets hebben, maar ook ziekenhuizen, zorginstellingen, het Rode Kruis, verzorgingshuizen en bedrijven bieden hulpmiddelen aan. Maar voor het vervoer en de uitreiking en dergelijke is natuurlijk steun nodig. Gelukkig kunnen we telkens weer rekenen op bedrijven en instellingen. Binnenkort is er weer een container vol. Ik hoop dat ik weer genoeg sponsors kan vinden. Misschien wel zo veel dat ook die eigen ruimte voor gehandicapten in Casablanca mogelijk wordt. Want ook al woon ik al jaren in Dordrecht, mijn hart is nog vaak in mijn geboortestad.

Redouane Louazna