Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Het Wantijpark en de dingen die voorbijgaan - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Het Wantijpark en de dingen die voorbijgaan

Het is een natuurlijk fenomeen dat bij guur en druilerig weer je gedachten automatisch teruggaan naar de zoelte van de zomer. En ook dat je gedachten teruggaan naar verleden tijden als je ineens het gevoel bekruipt dat je dingen bent kwijtgeraakt.

Mijn gedachten gaan de laatste tijd vaak terug naar bepaalde zomers in het Wantijpark. Die zomers waren extra zoel op de maandagavonden als de Wantijconcerten daar plaatsvonden. De muziek is bij deze concerten ondergeschikt. Wat vooral telt, is de sfeer, en de aangenaam verdovende combinatie van een zomers warm maar afkoelend park, van barbecue- en wietlucht, en van kriekenbier. Dat je de volgende dinsdag op je kantoor zit te knikkebollen, is volstrekt de moeite waard, aangezien de ontspannen stemming nog lang in je lijf zit.

Wij hebben daar mooie tijden meegemaakt. Met wij bedoel ik een vreemd samengesteld groepje vrienden dat met name saamhorig was op de maandagavonden. Maar op die maandagavonden werd er een band gekweekt die de hele week nog doorwerkte. Met n vriend had ik vooral een goede band, ook al vr de Wantij-concerten. En als ik nu terugkijk op de afgelopen zomers heb ik nog steeds het gevoel iets te zijn kwijtgeraakt. Zaten wij eerst, beiden nog vrijgezel, steevast op iedere maandagavond in het klamme gras van het Wantijpark in de verdovende walmen zeer samen te zijn, zoals wij vrijwel alles samen deden, ineens gebeurde het onherroepelijke. Mijn vriend kwam zijn Ware tegen en hoe we het ook probeerden tegen te houden, de vriendschap werd anders. Zeker ook omdat zijn Ware niet zo te porren was voor festivals en dergelijke. Ik merkte dat onze Siamese-tweelingachtige band langzaam maar zeker minder hecht werd, niet in het minst door de Ware, die steeds meer ruimte begon in te nemen.

Was ik jaloers? Niet echt. Ik gun hem natuurlijk het beste. Maar ik moest onmiskenbaar een rouwproces doorstaan. In ieder geval was mijn vriend nog maar met heel veel moeite te porren om nog eens lekker in het Wantij-gras te gaan zitten. Blijkbaar geldt voor hem dat als je eenmaal iemand hebt gevonden, het niet meer nodig is om de deur nog uit te gaan. En ik maar denken dat we altijd puur voor ons eigen plezier op stap gingen.

Zo had ik me ook vergist in Johanna. Zij had aangehaakt bij ons Wantij-groepje en was het toonbeeld van Lol. Sommige mensen hebben dat: zij lachen, ze maken jou aan het lachen, ze maken iedereen aan het lachen. En als ze zorgen hebben, lachen ze ze weg. Hoe benijdenswaardig vond ik haar! Ze kon echt zo helemaal 'los' gaan, dan was er echt geen houden meer aan. Helaas bleek deze eigenschap een extreme kant te hebben. Tot ieders verbazing was ze binnen een paar maanden gescheiden van haar man, had ze haar mooie huis, haar baan en haar kind verlaten en was ze terechtgekomen in een moeizame relatie met iemand die haar gebruikte en kapotmaakte. Van haar humor was alleen nog maar een soort lege hysterie over, en ze was niet meer te bereiken. Ze zat op een andere planeet. Uiteindelijk hebben we haar los moeten laten, ook al liep ze op de rand van de afgrond.

Zo viel de groep langzaam uit elkaar, zeker toen nog een andere vriendin van het Wantij-groepje ineens ziek werd en van het ene moment op het andere geen energie meer had om te werken of om uit te gaan. Het gaat nu langzaamaan wel beter met haar, maar het doet je toch nadenken over hoe het leven ineens een rare wending kan nemen.

Wat een sombere gedachten allemaal. Misschien kan ik beter terugdenken aan de laatste keer dat ik op een zomerse maandagavond in het Wantijpark was. Het was zo'n moment in het leven dat je een ommekeer bewust beleeft.
Het was broeierig warm. De muziek was betoverend, de walmen en het geroezemoes verdovend. De bomen waren prachtig zwart, zo van onderaf gezien. Ik lag in het gras en zag naast me een kleuter zijn eigen dansje dansen op de muziek. Verderop speelden een paar honden, schijnbaar ook op de muziek. Mensen dronken, deinden en genoten.

Ik was alleen, en voelde me gelukkig.

Becky Benjamin