Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Er was eens... een Caribische droom - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Er was eens... een Caribische droom

Het ruisen van palmen, knarsende schelpen onder mijn voeten, ik zie vissen in allerlei kleuren, opzwepende muziek die mijn heupen laat bewegen, een taal die ik niet versta, geroezemoes, gelach, tropische cocktails, de geur van lekker eten?

Een herinnering die me terugvoert naar augustus 2003, de laatste expositie van galerie Mi So˝o. Ik glimlach en steeds meer fragmenten uit die tijd vullen mijn gedachten.

Mi So˝o, 'mijn droom' in het Papiamento, was een galerie voor Caribische kunst, die gevestigd was in de Johannes Spaanstraat op de Staart. Initiatiefnemer Efrain Cicilia van de Stichting Bon-Aire was een man met een geweldig charisma, die met zijn vlotte babbel heel wat voor elkaar kreeg. Zijn wens om Caribische (amateur)kunst dichter bij de 'gewone' mens te brengen werd medio 2000 werkelijkheid. Galerie Mi So˝o werd feestelijk geopend.

De eerste drie jaar was het afzien voor de galerie. Er kwamen vrijwel geen bezoekers en er werd te weinig omzet gedraaid. Openingen waren er genoeg, positieve publiciteit ook, maar er werd niets verkocht. De galerie draaide op sponsorgelden, en de geldkranen dreigden te worden gesloten als er niet snel iets zou gebeuren.

Er werd een noodplan uit de kast getrokken. Samen met Myrna, de nieuwe galeriehoudster, ging ik, als co÷rdinator van de galerie, enthousiast aan de slag. De schelpenvloer werd schep voor schep verwijderd, de betonnen vloer met de hand glad gebeiteld. Ik had blaren op mijn handen, maar het goede doel hield ons op de been. Een nieuwe laminaatvloer kwam erin en we voorzagen de tussenmuren van een nieuwe gipswand. We bleken als vrouwen ineens heel handige klussers te zijn. Je moest wel, met weinig budget en met grootse plannen. De mannetjes die we hadden gevraagd uit het netwerk van Stichting Bon-Aire kwamen of niet opdagen of te laat. Nou, dan maar zelf doen, want we hadden weinig tijd. We gingen dus ook maar in de weer met kwasten en stoffeerden de stoelen opnieuw. Het resultaat mocht er zijn. We waren er trots op!

Intussen hadden we ook al een aantal kunstenaars benaderd, zoals Judea Nieuwenhuizen, een Nederlandse die jarenlang op de Antillen woonde en een geweldig groot schilderij had gemaakt van werklui die huizen opknapten in Otrabanda, een wijk in Willemstad op Curašao. Of Neeltje Alblas, een goede vriendin met vaak een spirituele werkwijze. Neeltje had voor deze expositie haar serie magie beschikbaar gesteld; een vrolijke en kleurrijke serie, met magische grapjes. Lily Liverpool kwam met schitterende aquarellen, Fred Breebaart met vrolijke schilderijen van de Antillen, en Nildo Marchena met realistische natuurbeelden van Aruba.

Myrna en ik bouwden al snel een speciale band op met de kunstenaars en ze hadden vertrouwen in ons. Neeltje werd gevraagd een uitnodiging voor de opening te ontwerpen.
Toen de galerie klaar was, de kunstwerken waren uitgezocht en de uitnodigingen verstuurd, begon de voorbereiding voor de dag zelf. Myrna stond uren in de keuken om Antilliaanse hapjes te maken. Tonijnpasteitjes, kippasteitjes, kaasballen. We sjouwden met flessen frisdrank, met dozen wijn en kratten bier. Er werd muziek geregeld, we maakten schema's voor die dag en liepen alles wel tienmaal door.

En toen was het vrijdag 22 augustus 2003, 17.00 uur. De spanning steeg. De eerste gasten kwamen binnen. Buurtbewoners, zakenmensen, ambtenaren, de pers. Al gauw liep het lekker vol. Volop complimenten, speeches, iedereen was blij, en nogmaals werd de boodschap gegeven om te investeren in de galerie zodat we konden doorgaan.
Gezelligheid, feest! Omdat het mooi weer was stond iedereen buiten op straat. Er werd gegeten, gedronken, gelachen, gekletst. Aan het eind van de avond hadden we een megagoed gevoel: de eerste stap was gezet. De eerste werken waren verkocht, nu de rest nog... Zou er dan toch een doorbraak komen? Zou het ditmaal verder gaan dan alleen maar kijken, kijken en niet kopen? We waren benieuwd en zenuwachtig, omdat we wisten dat dit onze laatste kans was.

Onze dromen vielen al snel in duigen. Het enthousiasme bij de opening bleek niet genoeg. De bezoekers bleven weg. Er was niets veranderd ten opzichte van de jaren 2000, 2001 en 2002. We werkten kei- en keihard, maar er werd niets verkocht. De galerie bleef leeg. De dagen van Myrna waren gevuld met koffiedrinken, boekjes lezen, bellen, schoonmaken, maar niet met schilderijen verkopen en bezoekers te woord staan. Ik was er als co÷rdinator alleen in de weekenden en hoorde Myrna aan, signaleerde dat het niet goed ging. De noodklok werd geluid bij moederorganisatie Bon-Aire. We vroegen toestemming om de galerie bekender te maken, om meer te adverteren. Daar was geld voor nodig, maar de eerder gedane beloftes werden niet nagekomen. De portemonnee bleef dicht.

Uiteindelijk werd besloten dat we de deuren moesten sluiten. Dat ging geruisloos, zonder ophef. Het kaarsje werd uitgeblazen, de stekker eruitgetrokken.

Mi So˝o was een verborgen schat in Dordrecht. Een plekje waar je je even in de tropen kon wanen, waar het gezellig was, waar je kon genieten van de kleuren, waar je inspiratie op kon doen, en waar je zin kreeg in vakantie op zo'n zonovergoten eiland met een cocktail in je handen. Met een zilte traan nam ik afscheid van de zeeparel die Mi So˝o heette.

Yvonne van Heeswijk