Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Mijn aardverschuiving - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Mijn aardverschuiving

In principe doe je het omdat je het zelf wil .. verhuizen. Tenzij je door omstandigheden gedwongen wordt om je oude woonruimte te verlaten natuurlijk. In mijn geval was het wel degelijk mijn eigen keuze om het baggersaaie (sorry, ex-dorpsgenoten ..) Zwijndrecht te verlaten voor het rockende (nou ja) Dordt. En om mijn comfortabele maar nogal kleine flatje te verruilen voor een wat ruimer appartement, zodat ik mijn kont weer eens een beetje kon keren.

Maar toch, je gaat erg aan jezelf twijfelen als D-day eindelijk aangebroken is. Want wat een ontzettende zooi had ik weten te verzamelen in die drie jaar in mijn miniflatje! Ik begon mezelf grote, diepzinnige vragen te stellen. Heeft een mens al deze troep nodig om gelukkig te zijn? Wat moet één persoon met zestien megatassen kleding? Je kunt immers maar één stel kleren aan per dag. En waarom verhuisde ik honderd boeken, waarvan ik er dertig nog niet eens gelezen had? Dat betekende dat ik blijkbaar nieuwe boeken had gekocht, terwijl ik nog een berg ongelezen exemplaren had liggen. En nu ging ik verhuizen om mijn spullen te kunnen stallen. Dus toch door omstandigheden gedwongen verhuisd?

Ik moest het uiteindelijk wel onder ogen zien: ik ben een materialist en een shopaholic. Nooit gedacht van mezelf. En een chaoot, dat ook. Want ik vond dingen terug die ik al jaren kwijt was. En die ik deels na het verhuizen weer meteen kwijtraakte.

Want dingen kwijtraken, dat is toch het allerergste van verhuizen? Of is dat de schaamte die je voelt omdat je vrienden de hele dag met jouw nutteloze rotzooi hebben lopen sjouwen op jouw verhuisdag? - Lucifers? Schaar? Onderbroeken? Belangrijke papieren? Sleutels? Glazen? Waaaaar??? En dat zoeken duurt nog weken, daar ben ik inmiddels achter. Maar genoeg gejammerd. Af en toe moet ik mezelf echt tot de orde roepen om te voorkomen dat ik te veel ga klagen over relatief onbelangrijke zaken. 'Kijk eens naar de mensen die door een orkaan of een aardbeving álles zijn kwijtgeraakt,' zeg ik dan tegen mezelf. 'Jouw probleem is gewoon dat je denkt dat je dit allemaal nodig hebt.'

Nadat alles wat ik dacht nodig te hebben was overgesjouwd, inclusief hysterische kat in doodsnood (vijf hechtingen; ik dus, niet de kat) vond ik een slaapbank, mijn dekbed, de tv én gelukkig de afstandsbediening. In de chaos van alle verhuisdozen, tassen met kleding, en verder een nagenoeg kaal en ongezellig huis zonder noemenswaardige verlichting voelde ik me toch langzamerhand de koningin te rijk. Lekker onder je eigen dekbed voor de tv liggend naar een lomp programma kijken, meer heeft een mens blijkbaar toch niet nodig om happy te zijn. Kijken naar Dancing with the Stars was het enige dat ik aankon na deze slopende dag.

De volgende dag werd ik onrustig wakker met een knagende honger. Logisch. Met dat verhuizen had ik zo'n beetje tienduizend calorieën verbrand, dus er kon wel weer wat brandstof bij. Maar ja, ik kon geen bordje vinden, geen mes en geen eten. Het gelukzalige gevoel van de vorige avond maakte plaats voor een aanval van zielig zelfmedelijden. En de koelkast was ook nog leeg, wat een consument als ik niet gewend is. God zij gedankt voor de koopzondag (sorry, christelijke partijen van Dordrecht); dit is sowieso een uitkomst voor iedere shopaholic.

En god zij ook gedankt voor de mensen die je helpen met uitpakken en lampen ophangen en er zo voor zorgen dat je kale huis een thuis wordt. Een huis waar je ook weer iets kunt zien, en iets kunt vinden, zodat je weer normaal kunt ontbijten, of een schone onderbroek aantrekken en een nieuw boek lezen ?

Judith van der Heiden