Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
File bij de boodschappen - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
File bij de boodschappen

Tegenwoordig zie je bij Bas, de grote supermarkt in Oud Krispijn, regelmatig een heuse file van klanten. Dat was vroeger anders. Of toch ook weer niet? Als je net als ik al ruim zestig jaar in de Mauvebuurt woont, kun je je vast nog herinneren hoe het was om vroeger boodschappen te doen.

Ik ben nog 'van voor de oorlog'. Vier dagen, om precies te zijn. Ik was toen natuurlijk nog heel klein, maar toch herinner ik me daar wel het een en ander van.
Vlakbij woonde bijvoorbeeld de familie Prins. Ze zaten in het verzet en na een inval werd hun woning in brand gestoken. Mijn vader zat ook ondergedoken. Via de bovenverdieping kon je door een luik in de vloer in de grote schouw op de benedenverdieping kruipen. Ik kreeg natuurlijk ingepeperd nooit iets te zeggen als mensen vroegen waar mijn vader was. Dat zijn ingrijpende gebeurtenissen, die je nooit meer loslaten.

Ik weet nog dat de slager werd beschoten; hij stak op een verkeerd moment zijn hoofd buiten de winkeldeur. Die slagerij was bij ons op de hoek. Winkels zaten in die tijd en ook later meestal op een hoek. Misschien niet in elke straat, maar wel in de Breitnerstraat. Daar zat op de hoek met de Brouwersdijk herenkapper Wagenmakers. Die had maar n model: model pispot. Pal daarnaast zat De Bloemhof, het bloemenwinkeltje.
Aan de overkant was Hille kleding, ook een hoekwinkel. Een belangrijk deel van hun handel bestond niet uit kleding maar uit knopen, bollen wol, naalden en elastiek. Bovendien konden vrouwen er de ladders in hun nylonkousen laten ophalen. De nylonkous was na de oorlog bijzonder in trek geraakt en ladders stonden slordig.
Het portiek bij Hille deed daarnaast dienst als overdekte bushalte voor de buslijn van de EDAD. Die buslijn paste in zijn tijd en je moest niet raar opkijken als er een pauze zat in de busrit. De buschauffeur woonde in deze buurt en stopte regelmatig om thuis een bakkie te doen of even te plassen.

We dwalen af. Terug naar de hoek Koldeweystraat. Daar was de slager dus, en bij de Dupperstraat de Dordtse Melk Inrichting, DMI, van de familie Ter Steege. DMI verkocht het heerlijkste ijs en de lekkerste slagroom. Je moest wel zorgen dat je genoeg geld bij je had. Als je een halve cent te weinig had, kon je eerst weer terug naar huis lopen.

Op de volgende hoek, bij de Boshamerstraat, had je boekhandel De Jong. Daar kon je terecht voor je schoolschriften, potloden, postzegels... En later gingen ze ook kranten en bladen verkopen. Het was erg donker in het winkeltje en er hing een zware, muffe lucht van papier en boeken. Die boeken kon je er lenen voor twee of drie cent. De eigenaar werd enorm kwaad als je een boek te laat terugbracht. Dan moest je natuurlijk een hele cent boete betalen.

Op de hoek van de Schotelstraat zat een levensmiddelenzaakje. Dat is later een Spar geworden. Een hoek verder, bij de Mesdagstraat, verkocht Bax zijn brood en banket. Die had elders in Oud Krispijn nog een zaak.

Tussen al die echte buurtwinkeltjes op hoeken scharrelden nog veel meer kleine ondernemers. Die kwamen met hun handkar, hondenkar of duwkar. En als ze het konden betalen werd dat later een fraaie bakfiets of zelfs paard en wagen. Teun de olieboer trok rond met een bakfiets met daarop een groot vat en tapte de olie in een pint. Teun mocht dan geestelijk gehandicapt zijn, je beduvelde 'm nog niet voor een halve cent.
Ook de melkboer kwam langs en tapte de losse melk in je eigen pan of kan. En in de winter, als het flink had gesneeuwd, bezorgde de COOP het brood met een slee.

Bij ons om de hoek zat Naaktgeboren, een verhuurder van handkarren. Die had ook een aardappelhandel en verkocht via een knecht zijn aardappelen van deur tot deur. De knecht kwam elke dag lopend uit Zwijndrecht.
Verder had je nog de groenteboer, visboer, mosselman, schillenboer en de lorrenboer. Die laatste kwam gewoon via de brandgangen en woog met een handweegschaal met zo'n haak de oude kleding af. Een zak vol lorren leverde weer wat centen op. En dan ging het weer verder: lorruuh, lorruuh...
Veel leveranciers kondigden zichzelf al roepend aan. Een gehandicapte jongen uit de buurt, kon precies visboer Bedaf nadoen. Het was lachen als de mensen voor niets naar buiten kwamen omdat hij de visboer imiteerde!

Tussen de verkoopgeluiden door kwamen de straatmuzikanten regelmatig voorbij. Ook zij probeerden wat bij te verdienen; zo was er een jongen met een accordeon, de man met zijn draaiorgel, en niet te vergeten het Werkelozenorkest.

Een levendige buurt met veel vraag en aanbod. Ja, af en toe moet er toch een heuse 'file' op straat zijn ontstaan van alle mogelijke karren en muzikanten en daartussen dan wat klanten met tassen op weg naar de hoekwinkels.

Jan Pls