Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Oma - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Oma

Omdat ik van 1952 ben moet het de zomer van '58 zijn geweest. Vanuit de groene weelde van een dorp onder Utrecht deed ik mijn intrede in een bovenwoning op de Staart. Verpletterend vol was het daar. Vaag wist ik wel dat ik ooms en tantes had, ze kwamen immers wel eens bij ons langs, maar zoveel tegelijk en zo dicht bij elkaar?
Oma bewoog zich gestaag tussen keuken en huiskamer om koffie en thee aan te reiken en koekjes te verstrekken. Of ze nu in de keuken stond, de gang of de kamer, het weerhield haar er niet van om het hoogste woord te voeren, samen met de anderen. Een familietrekje. We luisteren graag naar onszelf.
Op de gang zag ik dat mijn vader met een ruim gebaar geld uit zijn portefeuille pakte en aan oma gaf. Ze stak het schielijk weg en mompelde iets van 'vakantiegeld'. Ik begreep onmiddellijk dat ik iets had gezien waar ik het zwijgen toe moest doen. Later, achter het ijs bij Linders, knipoogde oma tegen mij. Wij wisten het.

Zo begon mijn eerste logeerpartij, samen met mijn zusje, aan de Lekstraat. Thuis heerste de discipline van de jaren vijftig. Bij oma was dat toch iets anders. Je mocht overal komen en aanzitten. Aan de pick-up van mijn tante, bijvoorbeeld, die nog thuis woonde. We mochten er gewoon plaatjes op draaien. Thuis hadden we ook een pick-up, maar daar mocht je alleen naar kijken. We lieten deze kans dan ook niet onbenut, en omdat mijn tante vooral gospelsongs had, galmden de stichtelijke liederen de hele dag door het huis.
Buiten spelen kon ook. Van mijn tante leerden we het onvolprezen 'stoepranden'. Oma hield vanuit het keukenraam toezicht, terwijl ze onderwijl met tante Huibertje, die aan de overkant woonde, gewoon doorpraatte. Mijn tante zat op het muurtje en hield ook toezicht terwijl ze het gesprek volgde dat vijf meter boven haar werd gevoerd. Wij gooiden de bal over de straat, waarbij het de bedoeling was hem op de stoeprand te laten terugstuiteren.

Familie bezoeken was ook een belangrijk deel van het programma. Tante Neel stond elke dag op het programma. In het weekend tante Nel en tante Sjaan. Ik begreep wel dat het erg belangrijk was om in Dordrecht te wonen. Een aangetrouwde oom had het plan opgevat om te emigreren naar Papendrecht. Oma zag dat duidelijk als verraad en als teken dat die vent niet deugde.

Hoogtepunt was toch de avond. Oom Lijas stak de straat over en schoof aan tafel. De kaarten kwamen tevoorschijn en het pesten begon. Oma, met de rug naar de klok, becommentarieerde elke kaart, opa en oom Lijas deden hetzelfde. Zeven uur, halfacht uiterlijk, was het bedtijd. Thuis bewaakte mijn moeder dit tijdstip met ijzeren hand en anders waren er nog altijd twee oudere broers die je met veel plezier verlinkten. Vanaf dat moment werd het dan ook spannend. Nu was het zaak dat oma en de anderen niet in de gaten hadden dat de klok doortikte. We deden ons best met lachen en winnen. Zelfs als mijn tante rond een uur of acht riep zo flauw te zijn en opa naar Toon Naaktgeboren ging om patat en gehaktballen te halen, had oma nog niet in de gaten dat het al zo laat was. De spanning steeg.
Pas om negen uur viel oma van verbazing van haar stoel over het vergevorderde tijdstip. Elke avond opnieuw sloeg de schrik haar om het hart. Als onze moeder dit ter ore kwam! Opa en mijn tante moesten bezweren dit nooit, nooit te vertellen aan al die andere ooms en tantes. Wij moesten beloven dit nooit aan onze ouders te vertellen. Immers, als het zou uitlekken was de kans groot dat we nooit meer mochten komen logeren. Erger nog: de autoriteiten; de Kinderbescherming, de politie, misschien zelfs wel de burgemeester. Ach, ach.

Ver in de twintig heb ik het mijn moeder verteld. Ze werd niet eens boos.

Bertus Hazenbosch