Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Ingreepkruispunten - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Ingreepkruispunten

Zo'n anderhalf jaar lang was hij bijna de belangrijkste man in mijn leven.
Mijn therapeut.
Mijn praatpaal.
Mijn mentor, mijn docent, en mijn doorn in het oog. - Mijn rij-instructeur.

Terwijl ik dit schrijf, bedenk ik opeens wat een triest leven ik moet hebben gehad, maar dat is weer een ander verhaal.

In ieder geval begon mijn rijavontuur sowieso laat, namelijk op mijn 27ste. Ik had nooit behoefte gehad om te leren autorijden, omdat ik het domweg een gevaarlijk idee vond en ik het idee-fixe had dat ik met mijn luie linkeroog toch nooit zonder brokken zou kunnen leren rijden. Maar toen ik voor de zoveelste keer pas om 2.00 uur met de trein werd thuisgebracht, terwijl ik om 23.00 uur al op het NS-station in Schiedam had gestaan (en dus normaal gesproken om 23.30 uur thuis had kunnen zijn), was mijn maat vol. Ik zou De Stap gaan wagen.

Mijn eerste instructeur was een klein mannetje van AOW-gerechtigde leeftijd. Heel vriendelijk, en hij had ook humor. En een spannend liefdesleven, waar hij mij iedere les boeiende verhalen over vertelde. Ik luisterde en voorzag hem van advies, en was ondertussen een klein beetje jaloers omdat zijn liefdesleven spannender was dan dat van mij. Toch was het gezellig en vermaakte ik me prima. Helaas vergat hij me te leren remmen, schakelen en in de spiegels kijken.

Daar kwam ik pas achter toen ik een nieuwe instructeur kreeg. Die heb ik de eerste keer alleen maar minutenlang zitten uitkafferen: dat ik vlak voor mijn examen niet zat te wachten op omschakelen naar een andere instructeur. Ik deelde hem op hoge toon luid en duidelijk mee dat ik het niet eens was met de gang van zaken!
Hij zei alleen maar droogjes: 'Zit jij vlak voor je examen? Ga eerst maar eens rijden, dan kijken we wel of het echt zo is dat je geen nieuwe instructeur meer nodig hebt.'
Het bleek niet zo te zijn. Het - reeds geplande - examen werd een jammerlijke mislukking. Ik heb dit bijna verdrongen en wil het er dus niet meer over hebben.

Daarna kreeg ik pas echt rijles zoals rijles bedoeld is! Het was afgelopen met de fluwelen handschoentjes. Deze ook AOW-gerechtigde instructeur (met immer glimmende blauwe pretogen) waagde het bijvoorbeeld om midden op een drukke snelweg, met een vaartje van honderd, kalmpjes te zeggen: 'We gaan stoppen. Ga maar aan de kant alsof we pech hebben. - En voeg nu maar weer in. Goed zo. - Okee, we gaan weer stoppen.'
We maakten ook mooie ritjes door de polders en naar Rotterdam. Maar wat me nog het meest bijstaat, zijn vreemd genoeg een paar kruispunten die vrij dicht bij elkaar liggen. Ik noem ze inmiddels Ingreepkruispunten.

Eerst het kruispunt Reeweg Oost-Oranjelaan. Bij het Oranjepark, zeg maar. Waar dus van zes kanten verkeer komt, en waarbij je ook bij groen niet altijd mag doorrijden, omdat er van de andere kant verkeer kan komen dat rechtdoor gaat als jij wilt afslaan. Eh... zoiets. Als je de oversteek had gehaald, was het lastig om weer op de goeie baan te komen. Lastig wil zeggen dat ik vaak met mijn voorhoofd tegen de voorruit zat, omdat er naast me op de rem werd getrapt of aan mijn stuur werd gerukt.

Nog zo'n kruising met stoplichten en afslagmogelijkheden bevindt zich op de Vrieseweg-Oranjepark. Daar zijn we in één les wel eens vier keer overheen gereden voordat ik het systeem doorhad. (Ik heb inmiddels mijn rijbewijs, dat wil ik wel vast verklappen; ik weet echter niet zeker of ik het nu eigenlijk wél snap daar.)

En dan het kruispunt Oranjelaan-Noordendijk. Als u geen lui oog heeft, zoals ik, is het moeilijk uit te leggen dat ik daar door alle strepen op de weg het bos niet meer zie. Echt een wonder dat we daar steeds levend uitgekomen zijn. Weer dankzij de rem van mijn instructeur natuurlijk. En omdat we ook dit kruispunt zo'n honderd keer hebben geoefend, denk ik dat ik het beheers.

Wat nog erger is, is die kruising vlak na het spoor, als je af wilt slaan richting Stadspolders. U weet wel, een T-kruising waar het verkeer van rechts voorrang heeft, zoals overal, maar waar het om een of andere reden toch onvoorstelbaar onoverzichtelijk is, ook vanwege de afwezigheid van stoplichten. De tekens op de weg zie je pas als je er al overheengedenderd bent, of als je instructeur keihard op je rem staat.
Toch had ik bij dit kruispunt voor het eerst een moment het gevoel dat ik het licht gezien had. Let wel, ik was toen al anderhalf jaar verder (dat klinkt beter dan 109 lessen). Mijn instructeur leefde ineens op: 'Het lijkt wel of je echt begint te rijden nu! Zoals je dit kruispunt nam, zo hoort het eindelijk!'

Twee weken later slaagde ik voor mijn rijexamen. Ik was natuurlijk verheugd, maar eigenlijk ook een beetje triest. Ik was zo gewend geraakt aan iedere week een of twee uur rijles met Pretoog, dat ik vermoedde dat ik hem zou gaan missen. En dat was ook zo. Al was ie soms wel eens érg gezellig (ik vergeet nog steeds dat je ook gas kunt geven zónder een hand op je knie...), meestal was het écht gezellig. Tja, sommige mensen komen in je leven, zijn belangrijk, en verdwijnen dan weer.

Maar iedere keer als ik in de buurt van een Ingreepkruispunt ben, trap ik op de rem en denk ik even aan hem. Op de rem van mijn fiets dan, want drie dagen na het halen van mijn rijbewijs verhuisde ik naar het centrum van Dordrecht, en daarom heb ik dus maar geen auto gekocht. Maar het rijbewijs ligt netjes in een laatje te wachten op een goed moment. Het doet nu in ieder geval dienst als aandenken aan Pretoog en zijn voorganger.

Judith van der Heiden