Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Iotoop - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Iotoop

In het voorjaar van 2003 werd ik uitgenodigd om mee te doen aan Art Primeur, een tentoonstelling in het Energiehuis voor pas afgestudeerde beeldend kunstenaars die dat jaar zou plaatsvinden.
Nieuwsgierig reisde ik naar de beoogde locatie voor een kennismaking met de organisatoren, curatoren en kunstenaars.

Terwijl iedereen onderzoekend door de hoge, lege ruimten van het gebouw dwaalde en in het getemperde licht zocht naar tekens van voorbije industriŽle glorie, werd ik aangetrokken door een onooglijk afgetimmerde, kleine, maar ook lichte ruimte in de punt van de enorme fabriekshal.
Te zien aan de grijze plakletters op de ruit van de toegangsdeur, leek het een kantoortje te zijn geweest. Slechts een gerafelde, met knaloranje stof beklede draaistoel, een slordig geparkeerde kantinetafel en een papier met aantekeningen aan de muur herinnerden aan de voormalige functie van deze plek. In tegenstelling tot de donkere, van de buitenwereld afgesloten, enorme fabriekshallen oogde deze ruimte open en licht. De ramen aan weerskanten boden een prachtig uitzicht op de Merwede. - Dit is mijn plek, dacht ik, en zocht meteen de organisator van de tentoonstelling op om te vragen of ik hier een werk kon realiseren.

Het kantoor bleek nog steeds in gebruik te zijn bij de beheerder van het gebouw en eigenlijk niet bij de afgesproken ruimten voor de tentoonstelling te horen. Na overleg met de beheerder en de curator kreeg ik toch de gelegenheid om het kantoor om te vormen tot 'Iotoop', de titel van een kunstmatig gecreŽerde biotoop voor tien levende dagpauwogen. Vůůr de uitnodiging voor Art Primeur was ik gefascineerd geraakt door deze inheemse vlinders, die prima bleken te kunnen overleven in donkere, oude ruimten. De vondsten die ik had gedaan, bleken goed te passen bij deze locatie.
Ik transformeerde het kantoortje tot een plek die niet alleen een ode was aan deze vlinders, maar vooral ook aan de vergankelijkheid.

Voor de tijdelijke installatie schilderde ik de ruimte van top tot teen rood, voorzag hem van rode vloerbedekking en maakte rode, met vloerbedekking beklede, op maat gemaakte plantenbakken. Langs de ramen van de ruimte plantte ik brandnetels, de natuurlijke waardplanten van dagpauwogen. De ramen zelf werden bedekt met rode voile, de grijze plakletters 'Kantoor' vervangen door het rode 'Iotoop'.
Ik ving tien dagpauwogen en liet ze gedurende de tentoonstelling in deze ruimte logeren.
Ondanks enige tegenstand van plaatselijke natuurbeschermingsorganisaties zette ik mijn plan door. De dagpauwogen bleken redelijk goed te gedijen in hun tijdelijke onderkomen.
Vanuit de donkere fabriekshal, waarin de andere kunstenaars hun werk lieten zien en horen, kon 'Iotoop' als een intieme en vervreemdende ruimte worden bekeken. De brandnetels groeiden er tot een hoogte van ruim anderhalve meter. Via een sluisdeur kon het publiek 'Iotoop' daadwerkelijk betreden.

De scepsis van de beheerder over mijn plannen veranderde langzaam in acceptatie en waardering. Tegen het einde van de tentoonstellingsperiode vroeg hij me of ik zijn ruimte, weliswaar zonder brandnetels, vlinders en sluisdeur, maar wťl knalrood wilde achterlaten.

Als ik in Dordrecht ben, rij ik af en toe even langs het Energiehuis om vanaf de buitenkant naar boven te gluren. De resten van 'Iotoop' zijn nog zichtbaar: de rode voile voor de ramen hangt er nog. De ruimte lijkt nog steeds van top tot teen gehuld in rode verf en vloerbedekking...
Zou dit uitnodigend genoeg zijn voor nieuwe generaties dagpauwogen?

Anne Pillen