Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Dromen over Kayapinar - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Dromen over Kayapinar

Zes jaar was ik, toen ik in de zomer van 1976 samen met mijn moeder, mijn oudste broer en een zusje van vijftien maanden in Nederland aankwam. Later kwamen er nog vijf kinderen bij in ons gezin.
Mijn vader was al elf jaar in Nederland, als 'gastarbeider', zoals dat destijds heette, toen mijn moeder met ons uit Kayapinar vertrok. Hij werkte bij Lips, de slotenfabriek. Op zekere dag kreeg hij een zwaar motorongeluk en en lag een week in coma. Na een lang ziekbed kon hij toch nog aan de slag, als operator bij 'Johan de Witt'.

In het begin vond ik hier alles maar vreemd - de mensen, de huizen, de omgeving. Wij hadden veel moeite met de taal, tot we naar school gingen. Toen we eenmaal Nederlands hadden geleerd, werd alles anders, omdat we nu ook met de kinderen uit de buurt konden spelen. Voor mijn moeder bleef het moeilijk, omdat ze in het begin geen Nederlands leerde. Wij moesten alles voor haar vertalen. Tot ze ging werken, want op haar werk en van de buren in de straat heeft ze daarna wel een beetje Nederlands geleerd.
Als oudste dochter moest ik voor mijn broertjes en zusjes zorgen, omdat mijn moeder vaak ziek was en regelmatig in het ziekenhuis lag. Soms wel twee maanden.
Inmiddels hebben we allemaal het ouderlijk huis verlaten. Nu wonen we in de buurt. Zelf woon ik naast mijn ouders, en mijn zus en broer wonen schuin tegenover. Wij zijn elke dag wel even bij onze ouders.
Toen mijn allerjongste broertje een aantal jaren geleden werd doodgeschoten, stortte de wereld voor de familie in. We hebben het nog steeds niet kunnen verwerken. Elke dag zit mijn moeder te huilen als ze bij mij is. Thuis wil ze dat niet, omdat mijn vader hartpatiënt is.

Die eerste tijd in ons huisje in de Aagje Dekenstraat was dus vooral voor mijn moeder heel erg moeilijk. We waren toen nog het enige Turkse gezin in de straat, maar gelukkig was iedereen heel vriendelijk tegen ons.
Voor ons gezin was de overgang van Kayapinar, dat midden in Turkije ligt, naar Dordrecht erg groot. Ons dorp, dat tegenwoordig zo'n 3700 inwoners telt, werd pas tussen 1968 en 1970 gebouwd, nadat het vorige door overstromingen werd verwoest.
Veel voorzieningen in Kayapinar zijn er gekomen met geld van de migranten. Van de ongeveer 5600 Turkse Dordtenaren hebben 3500 mensen hun wortels in Kayapinar. Het overgrote deel van die mensen woont nu in de Krispijnse Driehoek.

Vanwege renovatie en gezinsuitbreiding moest ons gezin enkele keren verhuizen, maar altijd bleven we binnen de Krispijnse Driehoek. Het gezin breidde zich op verschillende manieren uit. Halverwege de jaren tachtig kwam mijn schoonzus - de vrouw van mijn oudste broer - bij ons inwonen. Wij vonden dat heel gewoon en zij vond het ook wel prettig. Het gaf haar een beschermd gevoel, omdat ze toen nog geen woord Nederlands sprak.
Mijn ouders worden nu ouder en soms maken we ons zorgen. Ik weet dat het ook voor mijn schoonzus moeilijk is over het ouder worden van onze ouders te praten. We schrokken dan ook toen we hoorden dat hun woning in de Eduard Douwes Dekkerstraat gesloopt gaat worden. Zij wonen al zo lang in de buurt. Waar moeten ze heen? Oud worden in Nederland is een moeilijk bespreekbaar en beladen onderwerp voor de vrouwen uit Kayapinar. Een van hen zei: 'Ik wil eigenlijk helemaal niet oud worden. Of ik zou best graag Nederlands willen leren, maar mijn hoofd zit zo vol.'
We weten dat mijn moeder het liefst in Turkije is, in Kayapinar. Zij voelt zich daar goed, maar al haar kinderen en kleinkinderen wonen nu bij haar in de buurt in Oud Krispijn. Die kan ze hier nooit achterlaten. Daarom zullen zij toch hier oud worden en dat geeft ons veel zorg.

Ik hoop echt dat onze moeders in de toekomst bij elkaar kunnen blijven, samen in de buurt waar ze al zo lang wonen. Maar meer nog hoop ik dat we een goede oplossing vinden voor de verzorging van onze ouders. Wij, als kinderen, willen ook invulling aan ons eigen leven kunnen geven.

Gülay Yilmaz