Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Het tuintje - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Het tuintje

Ik kom hier zo'n twee keer in de week om het tuintje een beetje bij te houden. Mijn man overleed tweeŽneenhalf jaar geleden, en ik zie dit eigenlijk als een monumentje voor hem. Ik heb zelf ook een tuin, en daar was hij altijd heel enthousiast over. Kwam ie altijd kijken: 'Wat heb je dat leuk gedaan,' zei hij dan, 'maar ik heb er niet zo veel verstand van.' Dan zei ik altijd: 'Ik doe maar wat. Als het maar fleurig is.' En dat probeer ik hier dus ook.

Ja, wat doet dat graf voor mij? Het geeft mij een beetje rust. Ik heb hier in het begin heel veel zitten praten en zitten huilen. Het wordt nu wat minder. Ik ben het derde jaar ingegaan. Het missen blijft, maar ik zorg echt dat dit een plekje is waar ik naar toe kan gaan. Dat is eigenlijk wat het is. Ik moet er ook niet aan denken dat hij gecremeerd zou zijn. Ik ben heel blij met dit graf en ik probeer het zo leuk mogelijk te houden. Daarom ben ik hier eigenlijk bezig.
Ik ga altijd even hier zitten bij het oude monument. Dan praat ik en denk ik, en dan begin ik.

Waarom we dit plaatsje hebben uitgezocht? Ik heb twee jongens, en toen mijn man overleden was, zijn we met zijn drieŽn een plekje uit gaan zoeken. Op een gegeven moment vond ik dit fantastisch. Daar bij de vijver was ook mooi, maar ik bleef hier zitten, en de jongens gingen nog even verder kijken. En toen zei ik: 'Ik voel dat het hier goed is.' Toen zei mijn zoon: 'Kom eens even hiernaast kijken, deze meneer is geboren op 29 september.' Mijn man ook. Toen zeiden we tegen elkaar: 'Dit wordt het.' En daar zijn we nog steeds heel gelukkig mee.

Mijn man is in Batavia geboren. Hij heeft daar de internering van de Jappen meegemaakt, als tiener, als puber. Hij wilde nooit terug naar IndonesiŽ vanwege de narigheid. Ik stond al dertig jaar te trappelen om te gaan, en afgelopen jaar zijn mijn zoon en ik erheen gegaan. We hebben zijn roots gevonden daar, zijn schooltje en het huis dat er nog staat. We zijn naar het interneringskamp gegaan. Dat was heel belangrijk voor me.

P.J. Veth is een indoloog die hier begraven ligt met zijn zoon. Zijn vrienden hebben dit voor hem opgericht. Achterop staat een schitterend gedicht dat ik heel mooi vind:

'Zag nimmer ook zijn oog mijn schoon, hij heeft mij liefgehad als geen. Hij kende mij, mijn land, mijn woon, mijn hart, mijn lachen en geween.'

Is dat niet prachtig? Ja, dit was een van de redenen, dat ik dacht: daar ligt nog iemand die in Batavia geweest is. Dit veldje hťťft iets. Ik weet niet wat het is, maar het is echt mooi.

Kijk, ik heb in het begin op deze gieter gezet: 'Na gebruik graag met water terugzetten in verband met wegwaaien.' Want dat wegwaaien gebeurde op een gegeven moment. Iedereen mag hem gebruiken als hij wil, dus hij staat altijd weer keurig terug, soms ook zonder water, en dat vind ik dan niet aardig. Maar dat gaat goed.

Ja, ritueel - ik blijf even in gedachten en dan zeg ik hem goeiedag. Vroeger moest ik altijd heel veel huilen, maar dat is nou minder geworden. Nou ik erover praat, is het weer een beetje moeilijk, maar ik ben innig gelukkig met dit plekje.

(interview: Peter Westenberg)