Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Taalmaatjes - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Taalmaatjes

Met taalmaatjes op een andere manier de Nederlandse taal leren kennen. Dat lijkt me wat, denk ik, daar ga ik op af! Na een korte training maak ik kennis met Halima Ali uit Somalië, die voor zestien weken mijn 'maatje' wordt.
Ze is over de zestig inmiddels, Halima. Een vrouw die veel heeft meegemaakt, maar desondanks positief in het leven staat. Haar kinderen zijn uitgewaaierd over de hele wereld: haar zoon woont in Kenia, een van haar dochters in Nederland, een in Duitsland, twee in Engeland, en een in Amerika. Een van de kleinkinderen woont bij haar in Krispijn. Halima vindt het heerlijk om met mensen te praten, of dat nou in het Somalisch, Italiaans, Engels, Arabisch of Nederlands is. Háár maakt het niet uit.

Vrouwencentrum Menzil is elke week de 'uitvalsbasis' voor de taalmaatjes. De meeste allochtone vrouwen die aan het project meedoen, wonen in de directe omgeving.
Een van onze eerste uitstapjes brengt Halima en mij, op haar verzoek, naar de Grote Kerk. Omdat die gesloten is, belanden we in de bibliotheek. Hier wordt me duidelijk wat haar bedoeling is voor deze middag. Nu ze in Nederland woont, wil ze graag weten welk gebed Nederlandse mensen bidden en of ik dit voor haar wil opschrijven. Ik schrijf de woorden van het 'Onze Vader' in haar schrift. Ze is er blij mee, maar wil iets verder gaan. Hoe spreek je het uit? Even later zit ik, temidden van verbaasd kijkende mensen, in de leeszaal hardop de woorden van het Onze Vader uit te spreken.
Als we buiten komen, steekt ze plotseling, zonder aankondiging levensgevaarlijk de weg over. Aangezien ik bekend ben met het verkeer in de hoofdstad van het Somalische buurland Ethiopië, heb ik een idee hoe dat daar gaat. In Nederland hebben we zebrapaden, leg ik uit. Weliswaar stopt niet iedere automobilist bij een zebra voor een voetganger, maar het lijkt me toch goed haar op het bestaan ervan te wijzen. We stellen ons op aan het randje van het trottoir en warempel, de auto's stoppen. Waardig en met een brede glimlach schrijdt Halima naar de overkant. Ook dit moet meteen in het schrift worden geschreven, want vandaag heeft ze veel geleerd! Dus: oversteken op het zebrapad onder het 'amen' van het Onze Vader. Ach, waarom niet?
Een volgend uitstapje doen we met een groepje. We wandelen over de Lenghenhof en gaan vervolgens naar de Arend Maartenshof. Halima is in haar nopjes. Ze stevent meteen af op het huis van de beheerder en er volgt een stevige omhelzing. De vrouw nodigt de hele groep uit om het huisje te bekijken. Wat blijkt? Voordat Halima naar Krispijn verhuisde heeft ze hier gewoond, maar ze vond het te stil en kon er absoluut niet wennen. In het van leven bruisende Krispijn, waar ze nu woont, voelt ze zich prima thuis. Ze doet enthousiast mee aan allerlei activiteiten en kent er veel buurtbewoners.
Een andere keer nemen we een kijkje in de Wereldwinkel. Het blijkt moeilijk te zijn de betekenis van deze eerlijke handel uit te leggen. Het commentaar van de dames: mooie spullen, maar te duur!
Het wordt voorjaar en met mooi weer maken we een uitstapje naar de Biesbosch. Intussen heb ik er een 'maatje' bij, een vrouw uit Irak. Aangezien er geen bussen door de Biesbosch rijden en ik de dames toch graag meer van ons unieke eiland van Dordrecht wil laten zien, heb ik mijn echtgenoot kunnen overreden deze middag als chauffeur op te treden. Ik heb er vooraf niet over nagedacht dat vrouwen uit een andere cultuur zich soms anders gedragen als er een man in het gezelschap is. We stoppen regelmatig om iets te vertellen bij de mooie plekjes, de Stoopbank, de Zuidhaven en bij de pont. Elke keer als mijn man het achterportier opent om de dames uit te laten stappen, zeggen ze met neergeslagen ogen, het hoofd voorovergebogen: 'Dank u wel, meneer.' Meneer wordt er zenuwachtig van en sist tussen zijn tanden naar me: 'Als je nóg eens wat hebt?' Ik dreig de slappe lach te krijgen en als afleiding zeg ik: 'Kijk eens, wat leuk: kleine lammetjes.' Ja, beamen de dames op de achterbank: 'Lekker, lammetjes!'
We drinken een kopje koffie bij ons thuis. Hoewel het er lekker warm is houden de dames hun dikke, lange winterjas aan en de hoofddoek op.

Cultuurverschillen? - Vast staat dat we plezier hebben gehad en vooral veel van elkaar hebben geleerd.

Gijsje van der Veer