Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
De Huurcommissie - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
De Huurcommissie

Twee weken geleden ben ik vertrokken van De Staart en heb een eenkamerappartement betrokken naast het Apostolisch Genootschap en onder de wierook van de Onze Lieve Vrouwekerk, alle in Oud-Krispijn. Omdat ik met schrijven en Onze Lieve Heer alléén nog niet in mijn onderhoud kan voorzien, kom ik in aanmerking voor huursubsidie. De één schaamt zich ervoor om die subsidie aan te vragen, en ik ben die ander. Om maandelijks van deze financiële ondersteuning gebruik te kunnen maken, moet er veel gebeuren. Nou ben ik sinds ik in Dordrecht woon veel gewend, dus ik heb me vol ijver gestort op de 'ontvankelijkheidsprocedure inzake het landelijk besluitvormingstraject ten aanzien van het huursubsidietoekenningsbeleid voor de zelfstandigheidsinitiatieven ontplooiende uitkeringsgerechtigden'.

Tot nu toe is alles nog duidelijk voor u. Denk ik. Het enige dat nog moet gebeuren is de totstandkoming van de maandelijkse subsidiebijdrage, waardoor ik ook maandelijks iets zou kunnen eten.

Mevrouw, of misschien wel juffrouw Latuperissa, die dóór mij, met mij en in mij vertwijfeld was in haar hulp op het Stadskantoor, afdeling Huursubsidie, had mij al gewaarschuwd voor de nodige ambtelijke windmolens en mij meewarig formulieren toevertrouwd voor de makelaar, en zo mogelijk nóg formelere formulieren voor de Huurcommissie. Het mag raar klinken, maar ik heb als schrijver geen verstand van wélke formulieren dan ook. De inhoud had ik dus ook niet begrepen, maar het resultaat was een brief van het secretariaat van de Huurcommissie. Bij het lezen daarvan ging mijn hart open: ik zou tussen 9.15 uur en 11.15 uur onderzocht worden; en tussen de regels door verbeeldde ik me te lezen dat dat zou gebeuren door een zojuist afgestudeerde blonde arts van de vrouwelijke kunne. Echter, niets was minder waar. Toen ik opendeed, stond er een iets te kordate dame voor me met een meetlint; een huurlinge die nog vóór ze de drempel over stapte, al twee punten had ingebracht. Maar haar enige plúspunt was vooralsnog haar naam: Blanche. Hoe dan ook, ik werd meteen opstandig. 'De vloerbedekking heb ik overgenomen van mijn overleden grootvader!' riep ik uitdagend en geheel buiten de orde. 'Heeft u de woning gehuurd?' vroeg ze onverstoorbaar. 'Nee natuurlijk niet, ik ben een doorgewinterde kraker,' blafte ik, nog steeds teleurgesteld. Ze bond in: 'U bent de heer A.R.F. D.?' vroeg ze timide, want ze werd zich bewust van mijn diepere ik. 'A.R.F. D. te D., meisje, met je welnemen,' zei ik minzaam. Wat kwam het kind doen zonder stethoscoop? Ze kwam alleen maar de leefbare breedte, hoogte en diepte meten, inclusief de berging en het balkon. En af en toe mocht ik haar eindje vasthouden. Van het meetlint bedoel ik, want haar spanwijdte was niet toereikend, zelfs niet voor de piepkleine studio aan het Hugo de Grootplein. En zo kon het gebeuren dat Blanche, die ik in een bepaalde houding toch wel sympathiek begon te vinden, ons in de genante situatie bracht waarin wij beiden op en om het bed aan het meten waren dat het een lieve lust was.

Bed of geen bed, de subsidietoekenningsprocedurekraan is geopend. Ik vraag me alleen af wanneer ik dat ga merken. Ik heb mijn jaaropgave en mijn sofinummer in een vlaag van vertrouwen aan de Huurcommissie in eigen persoon toevertrouwd. Maar ja, ze vertrok even snel als ze gekomen was, mét mijn carte blanche. Of schrijf je blanche nou met een hoofdletter? En ik behoor sindsdien niet meer tot het kwart van de Nederlandse huishoudens dat uit schaamte of uit onwetendheid geen huursubsidie aanvraagt. Eigenlijk ben ik een doordachte dommerik met te veel fantasie. Want misschien ga ik permanent wonen in mijn caravan in zuid-Frankrijk. Als ik die nog kan vinden.

Ed Driever