Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Oude man - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Oude man

Fietsend in de buurt van Kunstmin schoot me opeens te binnen dat ik nog een plaats wilde reserveren voor de voorstellling van Orkater. Eigenlijk kon ik net zo goed even binnenlopen en het ter plekke regelen.

Op het pleintje voor de schouwburg zette ik mijn fiets in het rek en liep naar de ingang. Op de treetjes voor de ingang zat een beetje ouderwets aandoende man voor zich uit te staren. Terwijl ik voorbijliep keek hij op, verschoof langzaam zijn hoed, maar leek me niet echt te zien.

Bij de balie was de reservering snel geregeld. Omdat ik beide handen nodig had om het wisselgeld in mijn portemonnee te latent glijden, liep ik langzaam de deur uit, het plaatsbewijs tussen mijn lippen geklemd. Toen ik de glazen deur achter me dicht wilde trekken, kwam de oude man overeind. 'Excuseer,' zei hij plechtig, terwijl hij zijn hoed afnam. Een glimmend kaal hoofd boog zich naar mij toe. 'Wat vindt u daar nou van?' Hij aarzelde even, maar besloot toen toch door te zetten: 'Dat ze deze schouwburg hier willen sluiten, om ergens anders in de stad de zoveelste saaie blokkendoos neer te zetten. En alleen maar omdat die directrice meent dat ze zonder megaproducties niet meer zal meetellen in haar wereldje?'

Verbaasd keek ik de man aan. Een oude heer die zich nog druk kon maken over een gebouw. Dat maakte je niet elke dag mee. De gemiddelde schapekop vond het allemaal wel best wat burgemeester en wethouders voor de stad bedachten. Meegaand, zo kende ik de Dordtenaar, een enkele notoire mopperaar daargelaten. Maar deze man was blijkbaar uit heel ander hout gesneden.

'Stel je voor dat die Brabo zijn zin krijgt?' Nu begreep ik toch echt even niet wat hij bedoelde. 'Die eetcaf-wethouder, die nu opeens verstand meent te hebben van Economische Zaken,' ging hij onverstoorbaar verder, 'stel je voor dat er nog mr van zulke rare ideen opduiken als nieuwe bestemming voor dit gebouw - een partycentrum, een sauna, een fitnesscentrum, een hondenbeautycentrum, een pizzafabriekje, een bridgeboerderij? het is toch niet te geloven. Wat mensen al niet verzinnen voor een architectonisch monument!' Opgewonden begon hij met zijn ogen te rollen. Ik probeerde hem te kalmeren. 'Maar er wordt nu op verzoek van de raad toch nog een keer onderzocht of een nieuwe schouwburg een goed idee is?' probeerde ik voorzichting. 'Pfff,' brieste hij, 'dat onderzoek van die zogenaamde externe deskundigen zeker? Wat een onzin is dat. Waarom moeten daar dure externe deskundigen aan te pas komen? Je kunt toch gratis en voor niks gewoon aan de bevolking zlf vragen of die wel behoefte heeft aan miljoenen verslindende nieuwbouw? En hoe veel mensen zjn dat nou helemaal, die die grote producties willen zien?'
Ik kon niet ontkennen dat ik als Dordtenaar Kunstmin altijd met een warm gevoel betrad. Wat een genot was het, van zo'n markant gebouw te mogen genieten in die verder toch weinig frivole binnenstad. Wegzakken in het rode pluche van de grote zaal, een glaasje drinken in die uitbundig versierde foyer, even het gevoel hebben dat je in een wereld bent die groter is dan Dordt. En nu wilden die kooplui van de gemeente dit architectonisch juweeltje gewoon verpatsen aan de eerste de beste handelaar.

'Cultuur,' zei de man, 'daar heeft deze stad inderdaad behoefte aan. Maar waarom zou dat nou per se zo grootschalig moeten? De enkeling die dat wil kan toch met gemak naar het Luxor in Rotterdam? Waarom in Dordrecht nog een keer meer-van-hetzelfde? Die mevrouw Claus kan met wat meer durf van Kunstmin toch werkelijk een bijzondere schouwburg maken! Met kleinschalige producties, jong talent dat hier een kans krijgt, en wat dacht u van klassieke muziek, wereldmuziek... De kleine theatertjes in de grote steden zitten barstensvol. Zou dan in Dordrecht werkelijk alleen plaats zijn voor de platgetreden paden en het grote geld? Ik geloof er niks van!'

Ik knikte maar wat. Natuurlijk had de man gelijk, maar daar schoten we geen van beiden veel mee op. Terwijl ik aanstalten maakte om naar mijn fiets te lopen, zag ik hoe hij langzaam zijn lange lijf op zijn hurken liet zakken, om zich vervolgens languit uit te strekken voor de enige ingangsdeur die open kon. 'Ik pik het gewoon niet langer,' zei hij verongelijkt. 'Het CS in Rotterdam ligt al zo ongeveer op zijn gat. En Kunstmin een pretpaleis? Straks gaan die gemeenteklerken zeker ook nog De Holland verkwanselen!' Stuurs keek hij voor zich uit. 'In plaats van me nog langer om te draaien in mijn graf, ga ik er deze keer maar eens dwars vr liggen.'

Een beetje uit het veld geslagen door zijn theatrale neerzijgen, gaf ik hem haastig een hand en wenste hem sterkte. 'Aangenaam,' zei hij. 'Van Ravesteyn is de naam. Sybold van Ravesteyn.'

Wampie