Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
De koning van Krispijn - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
De koning van Krispijn

De regisseur leert je eerst water, aarde, vuur, lucht. Zo leer je hoe je in elkaar zit. Samen die oefeningen doen, dat werkt heel goed. Ik heb helemaal geen schroom of angst voor het publiek. Wat zou ik graag nog eens mee willen doen. De tijd kunnen terugdraaien...
In 1975 kwam ik vanuit Marokko naar Krispijn. Nu woon ik al weer een tijd in de binnenstad, samen met mijn vrouw en vier kinderen. Ik mis de wijk wel. Er is wel een heleboel veranderd sinds de tijd dat ik opgroeide in de Bilderdijkstraat en de Nicolaas Beetsstraat. Maar uiteindelijk blijft Krispijn gewoon Krispijn. Gelukkig kom ik er nog bijna dagelijks. Als vrijwilliger in De Buitenwacht, 't Hobbeltje en de Ducdalf.
Het begon allemaal zo'n vier jaar geleden toen een Rotterdamse regisseur in Krispijn een project wilde draaien en bewoners vroeg naar verhalen van vroeger. Daarvan zou een toneelstuk worden gemaakt. Iedereen in Krispijn kent me, dus al snel werd ik gevraagd mee te doen. Nu hou ik van toneelspelen, dus ik heb onmiddellijk ja gezegd.
Zo'n tien spelers uit allerlei culturen deden mee. Dat was oefenen geblazen. Elke week stonden we in buurthuis 't Hobbeltje te ploeteren. Iedereen vertelde echt over zijn of haar eigen leven in de wijk. Een Surinaamse vrouw, net in Nederland, vertelde over een opdringerige oude man die dacht haar te kunnen versieren. Dat had ze eerst allemaal niet door, omdat ze dacht dat die man gewoon aardig probeerde te doen. Totdat ze van anderen hoorde hoe de vork in de steel zat. Een vrouw uit de Antillen vertelde heel ontroerend welke diepe indruk het maakte toen ze voor het eerst sneeuw zag. Een heel aparte ervaring voor haar.
Ikzelf speelde een show van Jerry Springer na, om zo te vertellen over burenruzies en de manier waarop mensen soms met elkaar omgaan. Ik vertelde ook mijn eigen verhalen. Ik was zestien en had net een brommer gekregen. Een meisje uit de buurt wilde er wel op rijden, maar dat leek me helemaal niets. Omdat ze daar kwaad over was, pikte ze mijn helm en knipt er de bandjes af. Toen ik verhaal haalde, werd ik nota bene beschuldigd van een poging tot verkrachting. In die tijd overleed een goede vriend van me. Ook daar speelden we een scène over.
Na twee maanden oefenen was het zover. We gingen op tournee met het stuk De koning van Krispijn. We speelden in scholen, buurthuizen en bejaardenhuizen in heel Dordrecht. Het hoogtepunt was een optreden in Schouwburg Kunstmin. De reacties waren echt fantastisch. Heel leuk was dat de burgemeester persoonlijk tegen me zei: 'Je moet echt iets gaan doen met toneelspelen.' Het was erg goed om te ervaren dat je het publiek helemaal mee kunt krijgen. Dat is spannend zeg! Zonder enige schroom voor zo'n zaal mensen staan en je verhaal vertellen.
Je merkt echt dat de toeschouwers onze voorstelling waarderen. De herkenning is groot. Zo'n zaal doet dan echt mee. Bijvoorbeeld als we scènes naspeelden over het oude badhuis dat vroeger te vinden was in de Gouverneurstraat. De mensen kwamen daar voor een douchebeurt. Wat ze al niet tegen elkaar riepen, als iemand bijvoorbeeld te lang onder de douche bleef staan! Verder was het badhuis natuurlijk een heel geschikte plek om de laatste roddels te horen. Wie kwam bij wie over de vloer? Wie ging er verdacht vaak een kopje suiker lenen? Ja, er gebeurde in dat badhuis vast van alles. Na afloop lagen soms de condooms op de vloer.
Ik zou het zó nog een keer willen meemaken, die spannende tijd van oefenen, verhalen vertellen en ervaringen uitwisselen. En dan natuurlijk ook het publiek, als je het een spiegel voorhoudt met die verhalen van Krispijn. Hun eigen verhalen.

Redouane Louazna