Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Mijn verloren zoon - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Mijn verloren zoon

In 1971 woonde ons gezin aan de Crayensteynstraat. Daar was in die tijd nog maar weinig verkeer, zodat we onze kleintjes met een gerust hart buiten konden laten spelen. Mijn jongste zoontje van drie speelde graag in de zandbak van de Wepsterschool, de toenmalige BLO, bij ons om de hoek. Daar ging hij vaak in zijn eentje naar toe om na een tijdje weer braaf terug te keren.
Op een ochtend vertrok hij met zijn kiepautootjes richting zandbak. 'Ik ben al klaar met het zand wegscheppen mamma,' riep hij trots. 'Goed zo!' Ik keek mijn kleine man na tot hij om de hoek verdween. Wat was het toch een lekker makkelijk joch. Hij vermaakte zich uitstekend als de andere kinderen naar school waren en bleef altijd in de buurt.
Verdiept als ik was in mijn beslommeringen, miste ik hem pas toen ik de boterhammen voor de lunch al had gesmeerd. Meestal bleef hij maar een uurtje weg. Ik besloot hem te gaan halen, benieuwd naar naar zijn spel. Hij had vast weer prachtige zandkastelen gebouwd, daar was hij goed in. Ik zou hem ongetwijfeld verdiept in zijn spel aantreffen, ik zag dat al helemaal voor me. Toen ik bij de school aankwam, voelde ik me opeens verstijven - in de zandbak was geen zand en ook geen kind.
In een flits herinnerde ik me wat hij had gezegd over het wegscheppen. Hij moest dus al geweten hebben dat de zandbak leeg was en had zijn kinderfantasie erop losgelaten. Maar waar was hij dan naar toe? De conciërge, die net naar buiten kwam, vertelde me dat het zand die dag verschoond zou worden. Met bonzend hart verliet ik het plein. Waar moest ik hem zoeken? Er zou toch niets gebeurd zijn? Ik moest mezelf bedwingen niet allerlei narigheid in mijn hoofd te halen.
Waarschijnlijk was hij in een van de tuintjes aan het spelen. Ik liep ze allemaal af, gluurde over de heggetjes tot er geen tuintjes meer over waren. Ik kon mijn voorstellingsvermogen bijna niet onder controle houden. Stel dat hij was ontvoerd of verdronken in de sloot aan de Weedeweg. Dat is toch het allerergste wat een moeder kan overkomen? Het zweet gutste over mijn rug, ondanks mijn dunne zomerjurk.
Er waren intussen wat vrouwen naar buiten gekomen, andere moeders. Ze probeerden me te kalmeren. Moesten ze de politie voor me bellen? Dat was toch het beste? Ik wist niet meer wat het beste was, ik wist eigenlijk helemaal niets meer. Mijn denkvermogen begon me in de steek te laten, terwijl mijn angst het overnam. Dit moest niet te lang duren. Een bezorgde buurvrouw zette me binnen op een stoel en bood me een glaasje water aan.
Weer wat bijgekomen keek ik uit het raam. Hemel, wat een puinhoop was het daar bij de spoorwegovergang van de Krommedijk. 'Er wordt een nieuwe riolering gelegd,' zei mijn buurvrouw, mijn blik volgend. Allemaal zand, bergen zand. Dat ik dat niet eerder had gezien! Ik rende naar buiten. Het kon niet anders, dáár was hij gaan spelen.
In de keet naast de spoorrails zaten wegwerkers rustig hun boterhammetje te eten. Ze lachten me toe. En ja, ze hadden mijn zoontje gezien. Hij had zich de hele ochtend prima vermaakt met kuilen graven. 'Kijk maar eens ?' De schrik sloeg me alweer om het hart. Ik zag alleen die ene kuil met het grondwater erin. Die was wel drie meter diep! In paniek stormde ik naar de rand.
Daar zat hij dan, mijn zoon. Op een brede richel op ongeveer anderhalve meter diepte. Zijn autootjes gevuld met zand. 'Dag mam, ik heb die meneren even geholpen,' riep hij me vrolijk toe. Ik heb even heel dankbaar naar boven gekeken.

Tony Groot-Mul