Deprecated: mysql_pconnect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /var/www/verhalenvandordrecht/include/db.php on line 3
Liefde zonder kaartje - uit Verhalen van Dordrecht
Home
Verhalen
van Dordrecht
Liefde zonder kaartje

'Hoe jong ben je nou geworden?' vraagt het dametje met wie ik een terrastafeltje deel.
Ik neem net een hap van het Brokkinggebakje dat ik mezelf cadeau heb gedaan.
'Vijfenzestig,' antwoord ik met een glimlach. 'Ik mag nu op een kinderkaartje met de bus mee.'
'Ach kind, dat is nog jong hoor,' merkt ze met een schalks lachje op. 'Voor mij is dat alweer heel wat jaartjes geleden.'
Ik neem haar wat beter op en wat ik zie bevalt me wel. Een prachtige oude dame, smaakvol gekleed, het zilvergrijze haar in een fraaie wrong om haar hoofd gedraaid. Haar heldere ogen lijken te glimmen van oprecht plezier, wat haar een licht blosje bezorgt.
'Toen ik vijfenzestig werd, woonde ik nog op de Dubbeldamseweg Zuid,' mijmert ze. 'Ik ging toen ook al graag naar de binnenstad. Elke dag, en dan lopend. Mijn zus had me voor mijn verjaardag een stapeltje van die vijfenzestigpluskaarten cadeau gedaan. Maar die heb ik laten liggen voor als het slecht weer zou worden.'
Even kijkt ze peinzend voor zich uit.
'Weet je, ik had toen een buurman, die woonde een paar huizen verderop. Een leuke vent om te zien. Ach, we spraken elkaar eigenlijk niet, daar deed je toen niet aan als alleenstaande vrouw. Ik was een beetje verliefd op hem, want dat houd je toch al word je wat ouder.'
Weer zwijgt ze even, alsof ze haar confessie moet verwerken. Dan kijkt ze me plotseling recht aan.
'Zeg, ben jij eigenlijk nog wel eens verliefd? Dat is heel gezond hoor!'
Ik schrik kennelijk zichtbaar van haar vraag. Ze trekt haar keurige wenkbrauwen op.
'Maar je ziet toch zeker nog wel eens een leuke man voorbijkomen, of kijk je niet meer om je heen?'
Er klinkt wat scherpte in haar stem. Ik begin het een lastig onderwerp te vinden, waar ik niet zo goed raad mee weet. Gelukkig stapt ze er snel vanaf om weer in haar overpeinzingen te verzinken.
'Weet je,' zegt ze, 'ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik voor het eerst met de bus mee wilde op mijn nieuwe kaarten. Ik had me piekfijn aangekleed, want ik vond het eigenlijk wel een hele onderneming, ik wilde het vieren. Gelukkig regende het niet al te hard, zodat mijn haar in model bleef... Het regent tegenwoordig wel erg vaak, vind je niet?' onderbreekt ze zichzelf in het vuur van haar betoog.
Ik kan niet anders dan dat beamen.
'Pfff,' blaast ze, 'stel je voor, zo'n joekel van een bus die vlak voor je benen door een plas rijdt. Heb je dat wel eens meegemaakt? Sommige van die chauffeurs rijden zo lomp! Kleddernat ben je dan, en eigenlijk wil je het liefst meteen weer naar huis ?'
Ze rust even, draait haar hoofd links en rechts alsof ze iemand zoekt.
'Afijn, komt me die bus daar aan zeg, en ik moet die hoge treeplank op zien te komen met mijn strakke rok. Weet je nog dat we van die kokerrokken droegen?'
Volgens mij is dat al wat langer geleden, maar ik wil haar plezier niet bederven.
'Dat viel me even niet mee,' vervolgt ze haar verhaal, 'ik schaamde me een ongeluk voor die chauffeur, want ik moest mijn rok maar liefst tot boven mijn knie optrekken...'
Weer die schuine schalkse blik, en vervolgens een onrustig om zich heen te kijken. Dan buigt ze zich naar me toe, haar stem klinkt samenzweerderig.
'Kom ik boven, en wat denk je ??'
Ik weet werkelijk niet wat ik nu moet zeggen.
'Die buschauffeur hé, stel je voor ... dat was de buurman!'
'Hé Jan! Jan ik zit hier!' roept ze opeens.
Een rijzige man van ver in de tachtig komt met ferme passen op ons tafeltje afgestevend.
'Kijk dat is 'm nou, dat is Jan,' zegt ze overbodig. 'Ik was net over je aan het vertellen, over toen we samen elke dag op de bus naar de stad gingen.'
'Ja,' zegt Jan met een knipoog, terwijl hij mij de hand schudt alsof ik een oude bekende ben, 'maar ze heeft nooit betaald.'
'Hoezo niet,' meen ik te moeten vragen, alsof ik een mop hoor waarvan ik de clou niet begrijp.
'Nou meid,' roept ze uit, 'jij laat toch zeker ook je vijfenzestigpluskaart niet zien als je verliefd bent.'

Marita Verhagen